TRISTIVM L11!. I. EL. 3. 1.

171

Illa dolore amens tenebris narratur obortisSemianimis media procubuisse domo.

Vtque resurrexit, foedatis pulvere turpiCrinibus, et gelida membra levavit humo:

Se modo, desertos modo complorasse Penates; gbNomen et erepti saepe vocasse viri.:

Nec gemuisse minus, quam si nataeve meumveVidisset structos corpus habere rogos:

Et voluisse mori: et moriendo ponere sensus:Respectuque tamen non posuisse mei. 101

Vivat: et absentem, quoniam sic. fata tulerunt,

Vivat, et auxilio sublevet usque suo.

ELEGIA IV.

1 iugitur Oceano custos Erymanthidos Vrsae;

Aequoreasque suo sidere turbat aquas:

Nos tamen Ionium non nostra findimus aequorSponte: sed audaces cogimur esse metu.

Me miserum! quantis increscunt aequora ventis; bErutaque ex imis fervet arena vadis!

Monte nec inferior prorae puppique recurvaeInsilit, et pictos verberat unda Deos.

Pinea texta sonant; pulsi stridore rudentes:

Adgemit et nostris ipsa carina malis. io

Navita confessus gelido pallore timoremIam sequitur victam, non regit arte, ratem.

Vtque parum validus non proficientia vectorCervicis rigidae frena remittit equo:

Sic non quo voluit, sed quo rapit impetus undae, i 5Aurigam video vela dedisse rati.

Quod nisi mutatas emiserit Aeolus auras;

In loca iam nobis non adeunda ferar.