170
i\ OVIDII NASONIS
Saepe, Vale dicto, rursus sum multa locutus;
Et quasi discedens oscula summa dedi.
Saepe eadem mandata dedi: meque ipse fefelli,
Go Respiciens oculis pignora cara meis.
Denique, Quid propero ! Scythia est, quo mitti-mur, inquam:
Roma relinquenda est: utraque iusta mora estVxor in aeternum vivo mihi viva negatur;
Et domus, et lidae duleia membra domus.
65 Quosque.ego fraterno dilexi more sodales;
0 milii Thesea pectora iuncta fide!
Dum licet, amplectar: nunquam fortasse licebitAmplius. In lucro, quae datur hora, milii est.Nec mora; sermonis verba imperfecta relinquo,70 Complectens animo proxima quaeque meo.Dum loquor, et flemus; coelo nitidissimus altoStella gravis nobis, Eucifer ortus erat.
Dividor haud aliter, quam si mea membra relin-quam:
Et pars abrumpi corpore visa suo est.
•jb [Sic Priamus doluit, tunc cum in contraria versusVitores habuit proditionis equus.]
Tum vero exoritur clamor gemitusque meorum;
Et feriunt moestae pectora nuda manus.
Tum vero coniux humeris abeuntis inhaerens80 Miscuit haec lacrimis tristia dicta suis:
Non potes avelli: simul ah simul ibimus, inquit:Te sequar; et coniux exsulis exsul ero.
Et mihi facta via est: et me capit ultima tellus.Accedam profugae sarcina parra rati.
85 Te iubet e patria discedere Caesaris ira;
Me pietas. Pictas haec mihi Caesar erit.
Talia tentabat: sic et tentaverat ante:
Vixque dedit victas utilitate manus.
Egredior, sive illud erat sine funere ferri,go Squalidus immissis hirta per ora comis.