100

P. OVIDII NASONIS

Scilicet occidimus, nec spes, nisi vana, salutis:Dumque loquor, vultus obruit unda meos.

55 Opprimet liancanimam linctus: frustraqueprecantiOre necaturas accipiemus aquas.

At pia nil aliud quam me dolet exsule coniux:Hoc unum nostri scitque gemitque mali.

Nescit in immenso iaetari corpora ponto:

'io Nescit agi ventis: nescit adesse necem.

Di bene,quodmmsum mecumconscendere passus;

Ne mihi mors misero bis patienda foret!

At nunc, ut peream, quoniam caret illa periclo,Dimidia certe parte superstes ero.

45Heu milii! quam celeri micuerunt nubila flamma!Quantus ab aetherio personat axe fragor!

Nec levius laterum tabulae feriuntur ab undis,Quam grave balistae moenia pulsat onus.

Qui venit hic fluctus, fluctus supereminet omnes:5o Posterior nono est, undecimoque prior.

Nec letum timeo: genus est miserabile leti.

Demite naufragium; mors mihi munus erit.

Est aliquid, fatove suo ferrove cadentemln solida moriens ponere corpus humo:

55 Et mandare suis aliquid, sperare sepulchra,

Et non aequoreis piscibus esse cibum.

Fingite me dignum tali nece: non ego solusIlie vehor. Immeritos cur mea poena trahit?Pro Superi, viridesque Dei, quibus aequora curaeCo Ytraque iam vestras sistite turba minas.Quamque dedit vitam mitissima Caesaris ira,lianc sinite infelix in loca iussa feram.

Si, quam promerui, poenam me pendere vultis;Culpa mea est, ipso indice, morte minor.

65 Mittere me Stygias si iam voluisset ad undasCaesar; in hoc vestra non eguisset ope.

Est illi nostri non invidiosa cnuoris

Copia: quodque dedit, eum volet, ipse feret.