FASTORVM LI15. I.

17

’ Quaesieram multis: non multis ille moratus,

Contulit in versus sic sua verba duos.

Bruma novi prima est, vetcrisque novissima Solis:Principium capiunt Phoebus et annus idem.

Post ea mirabar, cur non sine litibus esset ifih

Prima dies. Caussam percipe, Ianus ait.

Tempora commisi nascentia rebus agendis;

Totus ab auspicio ne foret annus iners.

Quisque suas artes ob idem delibat agendo:

Nec plus quam solitum testificatur opus. 170

Mox ego; Cur, quamvis aliorum numina placem,lane, tibi primo tura merumque fero?

Vt per me possis aditum, qui limina servo,

Ad quoscunque velim prorsus, habere Deos.

At cur laeta tuis dicuntur verba Kaleiulis;' l-jS

Kt damus alternas accipimusque preces?

Tum Deus incumbens baculo, quem dextra ge-rebat;

Omina principiis, inquit, inesse solwnt.

Ad primam vocem timidas advertitis aures:

Kt visam primum consulit augur avem. jgo

Templa patent auresque Deum: nec lingua ca-ducas

Concipit ulla preces; dictaque pondus habent.Desierat paucis: nec longa silentia feci;

Sed tetigi verbis ultima verba meis:

Quid vult palma sibi, rugosaque carica, dixi, 2 85Kt data sub niveo condita mella favo?

Omen, ait, caussa est, ut res sapor ille sequatur;

Et peragat coeptum dulcis ut annus iter.

Dulcia cur dentur, video: stipis adiice caussam,

Pars mihi de festo ne labet ulla tuo. igo

Risit; et, O quam te fallunt tua saecula, dixit,

Qui stipe mei sumta dulcius esse putes!

Vix ego Saturno quemquam regnante videbam,

Cuius non animo dulcia lucra forent.

Ov T. 115. B

s