18 P. OVIDII NASONIS

ig 5 Tempore crevit amor, qui nunc est summus, ha

bendi:

Vix ultra, quo iam progrediatur, habet.

Pluris opesnuncsunt, quam prisci temporis annisDum populus pauper, dum nova Iioma fuit:Dum casa Martigenam capiebat parva Quirinum,200 Et dabat exiguum fluminis ulva torum,lupiter angusta vix totus stabat in aede;

Inque Iovis dextra fictile fulmen erat.Frondibus ornabant, quae nunc Capitolia gemmisPascebatque suas ipse senator.ores.

2 o 5 Nec pudor, in stipula placidam cepisse quietem,Nec foenum capiti supposuisse, fuit,lura dabat populis posito.modo consul aratro;

Et levis argenti lamina crimen erat.

At postquam Fortuna loci caput extulit huius;210 Et tetigit summos vertice lioma Deos;Creverunt et opes, et opum furiosa cupido:

Et, cum possideant plurima, plura volunt.Quaerere, ut absumant, absumtarequirere certantAtque ipsae vitiis sunt alimenta vices.

2 x 5 Sic, quibus intumuit suifusa venter ab unda,

Quo plus sunt potae, plus sitiuntur aquae.

In pretio pretium nunc est: dat census honores,Census amicitias: pauper ubique iacet.

Tu tamen, auspicium si sit stipis utile quaeris,220 Curque iuvent nostras aera vetusta manus.Aera dabant olim ; melius nunc omen in auro estVictaque concedit prisca moneta novae.

Nos quoque templa iuvant, quamvis antiqua probemus,

Aurea; majestas convenit ista Deo.

2ib Laudamus reteres, sed nostris utimur annis.

Mos tamen est aeque dignus uterque coli.Finierat monitus. Placidis ita rursus, ut ante,Clavigerum verbis alloquor ipse Deum: