288

T. LIVII [U. C.S61. A. C. 191.]

cuius conditionis essent, sensere, et, se quidem,Vhiie.neas., et qui adsint Aetolorum, scire facienda esse,quae imperentur, dixit: sed ad decernenda ea concilioAetolorum opus esse. Ad id petere, ut decem dierumindutias daret. Petente Flacco pro Aetolis,indutiaedatae; et Hypatam reditum est. Ubi quum in con-silio delectorum, quos apocletos vocant, Phaencas,et quae imperarentur, et quae ipsis prope accidis-sent, exposuisset; ingemuerunt quidem principesconditioni suae, parendum tamen victori censebant, jet ex omnibus oppidis convocandos Aetolos ad con-cilium.

XXIX. Postquam vero omnis coacta multitudoeadem illa audivit, adeo saevitia imperii atque indi-gnitate exasperati animi sunt, ut, si in pace fuissent,illo impetu irae concitari potuerint ad bellum. Adiram acpedcbat et difficultas eorum,quae imperaren- 11tur: ( quonam modo enim utique regemAmynandrum se !tradere posse?) et spes forte oblata, quod Nicander,eo ipso tempore ab rege Antiocho veniens, implevit jexspectatione vana multitudinem, terra marique in- igens parari bellum. Duodecimo is die, quam con- ,scenderat navem, in Aetoliam, perfecta legatione,rediens Phalara in sinu Maliaco tenuit. Inde La-miam pecuniam quum devoxisset, ipse cum expeditis 1vespera prima inter Macedonum Komanaque castra jmedio agro, dum Hypatam notis callibus petit, in 'stationem incidit Macedonum,deductusque ad regem |est, nondum convivio dimisso. Quod ubi nuntiatumest, velut hospitis, non hostis, adventu motus Philip-pus, accumbere cum epularique iussum, atque inde, |dimissis aliis, solum retentum, ipsum quidem de setimere quicquam vetuit. Aetolorum prava consilia,atque in ipsorum caput semper recidentia,accusavit,qui primum Romanos, deinde Antiochum intlraeciamadduxissent. Sed praeteritorum, quae magis repre