2oO T. LIVII [U. C. 56o. A. C. ig 2 .]

excusantis, quod tanto minoribus spe atque opinioneomnium copiis venisset. Id suae impensae erga cosvoluntatis maximum debere indicium esse, quod necparatus satis ulla re, et tempore ad navigandum im-maturo, vocantibus legalis eorum, haud gravate obse-cutus esset, credidissetque, quum se vidissent Aetoli,omnia vel in se uno posita praesidia existimaturos es-se. Ceterum eorum quoque se, quorum exspectatiodestituta in praesentia videatur,spem abunde expletu-rum. Nam simul primum anni tempus navigabilepraebuisset mare, omnem se Graeciam armis, viris,equis, omnem oram maritimam classibus completurum.Nec impensae, nec labori, nec periculo parsurum, do-nec, depulso cervicibus eorum imperio Romano, libe-ram vere Graeciam, atque in ea principes Aetolos fe-cisset. Cum exercitibus commeatus quoque omnis ge-neris ex Asia venturos. In praesentia curae esse Ae-tolis debere, ut copia frumenti suis, et annona tolerabilis rerum aliarum suppeditetur.

XLV. In hanc sententiam rex cum magno omniumassensu locutus discessit. Post discessum regis, in-ter duos principes Aetolorum, Phaeneam et Thoan-tem, contentio fuit. Phaeneas, reconciliatore paciset disceptatore de iis, quae in controversia cum po-pulo Romano essent, utendum potius Antiocho, cen-sebat, quam duce belli. Adventum cius et maiesta-lem ad verecundiam faciendam Romanis vim maio-rem habituram, quam arma. Mulla homines, ne bel-lare necesse sit, voluntate remittere, quae bello et ar-mis cogi non possint. Thoas negare, paci studerePhaeneam: sed discutere apparatum belli velle, nltaedio et impetus relanguescat regis, et Romani tem-pus ad comparandum habeant. Nihil enim aequi ahRomanis impetrari posse, toties legationibus missisRomam, toties cum ipso Quinclio disceptando, salisexpertum esse: nec, nisi abscisa omni spe, auxilium