Lm.XXXV. Cap. 33. 34. [U.C. 560 .A.C. 192 .] 239

XXX111. Multitudo avida novandi res, Antiochitota erat: et ne admittendos quidem in conciliumRomanos censebant. Principum maxime senioresauctoritate obtinuere, ut daretur iis concilium. Hocdecretum Athenienses quum retulissent, eundum inAetoliam Quinctio visum est. Aut enim moturumaliquid, aut omnes homines testes fore, penes Aeto-! los belli culpam esse : Romanos iusta ac prope ne-' cessaria sumpturos arma. Postquam ventum est eo,Quinctius in concilio, orsus a principio societatisAetolorum cum Romanis, et quoties ab iis fides mo-ta foederis esset, pauca de iure civitatium, de quibusambigeretur, disseruit. Si quid tamen aequi se ha-bere arbitrarentur, quanto esse satius Romam mitterelegatos, seu disceptare, seu rogare senatum mallent,

! quam populum Romanum cum Antiocho, lanistis Ae-tolis, non sine motu magno generis humani, et pernicieGraeciae dimicare? nec ullos prius cladem eius bellisensuros, quam qui movissent. Haec nequicquam vel-ut vaticinatus Romanus. Thoas deinde eeteriquefactionis eiusdem cum assensu omnium auditi, per-vicerunt, ut, ne dilato quidem concilio, et absentibusRomanis, decretum fieret, quo arcesseretur Antio-chus ad liberandam Graeciam, disceptatumque interAetolos et Romanos. Huic tam superbo decreto ad-didit propriam contumeliam Damocritus praetoreorum. Nam quum id ipsum decretum posceret eumQuinctius,non veritus maiestatem viri, aliud in prae-sentia, quod magis instaret, praevertendum sibi esse,i dixit: decretum responsumque brevi in Italia, castrisi super ripam Tiberis positis, daturum. Tantus furorillo tempore gentem Aetolorum, tantusque magistra-tus eorum cepit.

XXXIV. Quinctius legatique Corinthum redie-runt. Inde, ut quaeque de Antiocho, nihil per se ips,moturi, et sedentes exspectare adventum viderentui