238

T. LIVII [U. C. 5Co. A. C. 192 .] _ ■

venire : ex India elephantos ; ante omnia( quo maximemoveri credebant multitudinis animos) tantum ad-vehi auri, ut ipsos emere Romanos possit. Appare-bat, quid ea oratio in concilio motura esset. Namet venisse cos, et, quae agerent, omnia Humanis le-gatis deferebantur: et, quanquam prope abscisa reserat, tamen non ab re esse Quinctio visunj est, socio-rum aliquos legatos interesse ei concilio, qui admo ;nerent ltomanae societatis Aetolos, qui vocem libe iram mittere adversus regis legatum auderent. Athe-nienses maxime in eam rem idonei visi sunt, propteret civitatis dignitatem, et vetustam societatem cumAetolis. Ab iis Quinctius petiit, ut legatos ad Pan-aetolicum concilium mitterent. Thoas primus ineo concilio renuntiavit legationem. Menippus posteum intromissus, Optimum fuisse omnibus, qui Grae- |ciam Asiamque incolerent, ait, integris rebus Philippipotuisse intervenire Antiochum: sua quemque habitu-rum fuisse, neque omnia sub nutum ditionemque lio- ■manam perventura. Nunc quoque, inquit, si modo ,vos, quae inchoastis, consilia constanter perducitis aiexitum, poterit, diis iuvantibus, et Aetolis sociis, An-tiochus quamvis inclinatas Graeciae res restituere inpristinam dignitatem. Ea autem in libertate positaest, quae suis stat viribus, non ex alieno arbitrio pen- \det. Athenienses, quibus primis, post regiam lega-tionem, dicendi, quae vellent, potestas facta est,mentione omni regis praetermissa, Romanae societa-tis Aetolos, meritorumque in universam GraeciamT. Quinctii, admonuerunt, ne temere eam celeritate inimia consiliorum everterent. Consilia calida et au- [dacia prima specie laeta, tractatu dura,eventu tristiaesse. Legatos Romanos, et in iis T. Quinclium, haudprocul inde abesse. Dum integra omnia essent, verbispotius de iis, quae ambigerentur, disceptarent, quamAsiam Europamque ad funestum armarent bellum.