Lr «. XXXV. Cap. 31.32. [U.C.560.A.C. 192.] 237

giam adducerent, et novus et incognitus pro vetere etexperto habendus rex esset. Magnetarchen summummagistratum vorant. Is tum Eurylochus erat: acpotestate ea fretus, negavit dissimulandum sibi etMagnetibus esse, quae fama vulgata de reddendaDe-metriade Philippo foret. Id ne fieret, omnia et co-, nanda et audenda Magnetibus esse. Et inter dicendicontentionem inconsultius evectus proiecit, Tumquoque specie liberam Demetriadem esse: re veraomnia ad nutum Romanorum jieri. Sub hanc vocemfremitus variantis multitudinis fuit, partim assen-sum, partim indignationem, dicere id ausum eum.Quinctius quidem adeo exarsit ira, ut, manus ad coe-lum tendens, deos testes ingrati ac perfidi animiMa-gnetum invocaret. Hac voce perterritis omnibus,Zeno, ex principibus unus, magnae tum ob eleganter. actam vitam auctoritatis,tum quod semper Uomano-I rum haud dubie partis fuerat, ab Quinctio legatisquej aliis flens petiit, ne unius amentiam civitati assigna -1 rent. Suo quemque periculo furere. Magnctas non| Ubertatem modo, sed omnia, quae hominibus sanctaI taraque sint, T. Quinctio et populo Romano debere.Mhil quemquam ab diis immortalibus precari posse,quod non Magnetes ab illis haberent; et in corporasua citius per furorem saevituros, quam ut Romanamamicitiam violarent.

, XXXII. Huius orationem subsecutae multitudi-1 nis preces sunt. Eurylochus ex concilio itineribus oc-;ultis ad portam, atque inde protinus in Aetoliamprofugit. Iam enim, et id magis in dies, Aetoli de-i fcctionem nudabant: eoque ipso forte tempore Thoas,j princeps gentis, quem miserant ad Antiochum,redie-' rat, indeque Menippum secum adduxerat, regis lega-I tum. Qui, priusquam concilium iis daretur, imple-verant omnium aures terrestres navalesque copiascommemorando; ingentem vim peditum equitumque