Lm. XXXII. Cat. 30. 31. [U.C.555. A.C.igv.] 87

applicuit. Inde mittendo in vicos CenomanorumBrixiamquc, quod caput gentis erat, ut satis compe-rit,non ex auctoritate seniorum juventutem in armisesse, nec publico consilio Insubrium defectioni Cenomanos se adiunxissc; excitis ad se principibus, idagere ac moliri coepit, ut desciscerent ab InsubribusCenomani, et, signis sublatis, aut domos redirent,aut ad ltomanos transirent. Et id quidem impetrarinequiit. In id fides data consuli est, ut in acie autquiescerent, aut, si qua etiam occasio fuisset, adiuva-rent Romanos. Haec ita convenisse Insubres igno-rabant: suberat tamen quaedam suspicio animis, la-bare fidem sociorum. Itaque, quum in aciem eduxis-sent, neutrum iis cornu committere ausi, ne, si dolocessissent, rem totam inclinarent, post signa in sub-sidiis eos locaverunt. Consul principio pugnae vovitaedem Sospitae lunoni, si eo die hostes fusi fugati-que essent. A militibus clamor sublatus, compotemvoti consulent se facturos, et impetus in hostes estfactus. Non tulerunt Insubres primum concursum.Quidam et a Cenomanis, terga repente in ipso certa-mine aggressis, tumultum ancipitem iniectum aucto-res sunt, caesaquc in medio quinque et triginta mil-lia hostium, quinque ntillia et septingentos vivos ca-ptos : in iis Hamilcarem Poenorum imperatorem,qui belli causa fuisset: signa militaria centum tri-ginta, et carpenta supra ducenta. Oppida Gallorum,quae Insubrium defectionem secuta erant, dedide-runt se Romanis.

XXXI. Minucius consul primo effusis populatio-nibus peragraverat fines Boiorum: deinde,ut,relictisInsubribus, ad sua tuenda receperant sese, castris setenuit, acie dimicandum cum hoste ratus. Nec Boiidetrectassent pugnam, ni fama Insubres victos alla-ta animos fregisset. Itaque, relicto duce castrisque,dissipati per vicos, sua quisque ut defenderent, ra-