LiberIIII

milium. ⁊ eo adhuc tēꝑe paganis cultibꝰſeruiebat: huic verbum fidei ⁊ lauachruꝫſalutis miniſtrabat. Erat aūt rex gentis illius Edilualch nō multo ante baptiſatꝰin ꝓuincia mercioꝝ p̄ſente ac ſuggerenteUulfere. A quo etiā egreſſus de fonte loco filij ſuſceptus eſt. In cuius ſignū adoptiōis duas illi ꝓuincias donauit. vectavidelicet inſulam ⁊ meanuaroꝝ ꝓuinciāin gente occidētaliū ſaxonū. Itaqꝫ ep̄usconcedente īmo multū gaudente rege primos ꝓuincie dnces ac milites ſacroſāctofonte abluebat. Uerū p̄ſbyteri Eappe etPadde ⁊ Bruchelin ⁊ Oīddi cetera plebem vel tūc tꝑe ſequente baptiſabāt. Porro regina noīe Eafe inſula. id eſt viccioꝝꝓuincia fuerat baptiſata. Erat auteꝫ filiaEanfrida fratris Eanheri: que ambo cūſuo ppl̓o chriſtiani fuere. Ceterum tota ꝓuīcia auſtralium ſaxonum diuini noīs etfidei erat ignara. Erat autē ibi monachqͥdaꝫ de natione ſcotoꝝ vocabulo Dicul.habens monaſteriuꝫ ꝑmodicum in locoqͥ vocat̉ Boſanham ſiluis ⁊ mari circūdatu: ⁊ in eo fratres. vij. in humili ⁊ pauperivita dn̄o famulantes. Sed ꝓuincialiumnullus eoꝝ vel vitam emulari vel p̄dicationem curabat audire. Euangelizantesaūt genti epiſcopus Uilfrid nō ſoluꝫ aberumna ꝑpetue damnationis: verū ⁊ abadade infande temporalis interitꝰ eripuit. Siquidem tribus annis ante aduentum eius in ꝓuinciam: nulla illis in locispluuia ceciderat. Unde ⁊ fames acerbiſſima plebem inuadens impia nece ꝓſtrauit. Deniqꝫ fertur: quia ſepe. xl. ſiml̓ aūt. l.hoīes inedia macerati ꝓcederant ad p̄cipiciū aliquod ſiue ripam mariſ ⁊ iunctismiſere manibꝰ pariter om̄s aut ruina perituri: aut fluctibus abſorbendi deciderētUerum ip̄a die quo baptiſma fidei gensſuſcepit illa: deſcendit pluuia ſerena ⁊ copioſa: refloruit terra: redijt viridantibꝰ aruis annꝰ letus ⁊ frugifer. Sicqꝫ abiectapriſca ſuꝑſtitione ex ſufflata idolatria coroīm ⁊ caro oīm exultauerūt in deū viuū.Intelligentes eū qͥ verus eſt deus ⁊ interioribus ſe bonis ⁊ exterioribꝰ celeſti gratia ditaſſe. Nam ⁊ antiſtes cum veniſſetin ꝓuinciam tantāqꝫ ibi famis penā vide

ret: docuit eos piſcando victum querereNāqꝫ mare ⁊ flumina eoꝝ piſcibꝰ abūdabant. Sed ⁊ piſcandi ꝑitia genti nulla: niſi ad anguillas tm̄ inerat. Collectis ergovndecūqꝫ retibꝰ anguillaribꝰ hoīes antiſtitis miſerūt in mare: ⁊ diuina ſe iuuante gratia mox cepere piſces diuerſi generꝭtrecentos. Quibꝰ trifariam diuiſis. c. pauperibꝰ dederūt. c. ex his a quibꝰ rhetia acceperūt. c. in ſuos vſus habebāt. Quo beneficio multū antiſtes cor oīm in ſuū vertit amorem. ⁊ libentius eo p̄dicante celeſtia ſperare ceperūt: cuius miniſterio tꝑalia bona ſumpſerūt. Quo temꝑe rex Ediluach donauit reuerēdiſſimo antiſtite Uilfrido terram. lxxxvij. familiarū: vbi ſuoshoīes qui exules vagabant̉ recipere poſſet vocabulo Seleſeū qd̓ dicit̉ latine inſula vituli marini. Eſt autē locus vndiqꝫmari circūdatus p̄ter ab occidente vndehabet ingreſſum amplitudinis qͣſi iactusfunde. qualis locus a latinis peninſula: agrecis ſolet cherroneſos vocari. Hunc etgo locum cū accepiſſet ep̄us Uilfrid fundauit ibi monaſteriū: ac regulari vita inſtituit maxima ex his quos ſecū adduxerat fratribꝰ: quod vſqꝫ hodie ſucceſſoreseius tenere noſcunt̉. Nam ip̄e illis in partibꝰ ānos qͥnqꝫ. id eſt vſqꝫ ad mortē Etfridi regis merito omnibꝰ honorabilis officiū epiſcopatus ⁊ verbo exercebat ⁊ oꝑe.Et qm̄ illis rex cum p̄fata loci poſſeſſiōeomnes qui ibidem erant facultates cumagris ⁊ homnibꝰ donauit om̄es fide chriſti inſtitutos vnda baptiſmatꝭ abluit. Inter quos ſeruos ⁊ ancillas ducentos qͥnquaginta quos oēs vt baptiſandos a ſeruitute dn̄ica ſaluauit: etiā libertatē donādo humane iugo ẜuitutis abſoluit.Ut interceſſione Oſualdi regis peſtifera mortalitas ſit ſublata.¶ Capl̓m. XIIII.N quo tunc monaſterio nōnulla celeſtis gratie dona ſpiritualiter oſtenſa fuiſſe perhibēt. Utpote vbi nuper expulſa diaboli tyrānidechriſtus iam regnare ceperat. Ex quibusvnum quē mihi reuerēdiſſimus antiſtes.Acta ſepius referre: ⁊ a fideliſſimis eiuſdem monaſterij fratribus ſibi relatū aſſe-

y