LiberIIII

moleſtia crebreſcēte grauata eſt: vt ne minimā qͥdem lucis alicuius poſſet ꝑticulāvidere. Cui dum aliquādiu cecitatis huius noctis clauſe manerent repente venitin mentē: quia ſi ad monaſteriū delata virginū ſanctimonialiū ad reliquias ſanctorū peteret: perditam poſſet recipere lucē.Nec diſtulit qͥn ꝯtinuo quod mente conceꝑat expleret. Perducta nanqꝫ a puellisſuis in monaſteriū: qꝛ in ꝓximo erat vbifidem ſue ſanationis integram ſe habereꝓfeſſa eſt introducta eſt in cimiterium. Etcum ibidem diutius flexis genibus oraret nihilotardius meruit exaudiri. Namexurgens ab oratione priuſqͣꝫ exiret de loco petite lucis gratiam recepit. ⁊ q̄ famularū māibꝰ adducta fuerat: ipſa libero pedū inceſſu domū leta reuerſa eſt: quaſi adhoc ſolūmodo lucem amitteret tēꝑalē: vtquāta ſanctis chriſti lux in celis qͥ gratiavirtutis poſſideret ſua ſanatione demonſtraret.¶ Ut rex eiuſdem ꝓuincie Sebbi in monachica cōuerſatione vitam finierit.Capl̓m. XI.O temꝑe perat regno orientalium ſaxonū: vt idem etiam libellus docꝫ ⁊ multū deo deuotusnoīe Sebbi: cuius ſupra meminimus.Erat em̄ religioſus actibus crebris p̄cibus pijs elemoſinaꝝ fructibus ⁊ honoribus p̄ferens qͣꝫ ⁊ olim iam: ſi nō obſtinatus coniugis animus diuorciū negaret:relicto regno ſubijſſet. Unde multis viſū⁊ ſepe dictum eſt quia talis animi virumep̄um magis qͣꝫ regem ordinare deceret.Cūqꝫ annos. xxx. in regno miles regni celeſtis exegiſſet: correptus eſt corporis infirmitate permaxima: qua ⁊ mortuus eſt.Ammonuitqꝫ coniugem vt vel tunc diuino ſe ſeruitio pariter manciparent. Cumamplius pariter mundū amplecti: vl̓ potius mundo ſeruire nō poſſent Qd̓ dumeger impetraret ab ea venit ad antiſtitemlindonie ciuitatis vocabulo Ualdheri qͥErconualdo ſucceſſerat: ⁊ ꝑ eius benedictionem habitum religionis quē diu deſiderabat accepit. Attulit autē eidem ⁊ ſūmā pecunie nō paruā pauperibus erogādaꝫ: nil om̄imodis ſibi reſeruās: ſed pau

per ſpiritu magis ꝓpter regnum celoꝝ manere deſiderans. Qui cum ingraueſcentep̄fata egritudine diem ſibi mortis īminere ſenſiſſꝫ timere cepit homo animi regal̓ne ad mortem veniens tanto affectus dolore aliquid indignū ſue perſone vl̓ ore ꝓferret vel alioꝝ motu gereret membroruꝫUnde accito ad ſe p̄fato vrbis lindoniein qua nunc ip̄e manebat epiſcopo: rogauit ne plures eo moriēte qͣꝫ ip̄e epiſcopus⁊ duo ſui miniſtri adeſſent. Quod dū epiſcopus libentiſſime ſe facturū ꝓmitteret:nō multo poſt idem vir dei cum membraſopori dediſſet vidit viſionem conſolatoriam: que omnē ei anxietatem memorateſollicitudinis auferret Inſuper ⁊ qua dieeſſet hanc vitam terminaturus oſtēderetUidit autem (vt poſt ipſe referebat) tresad ſe veniſſe viros claro indutos habituquoꝝ vnus reſidens ante lectulū eius ſtātibus his qui ſecum aduenerant comitibus: ⁊ interrogantibus de ſtatu eius quēlāguentē viſitare venerant: dixiſſe ꝙ anima eius ⁊ ſine vllo dolore ⁊ cum magnolucis ſplendore eſſet egreſſura de corporeDed ⁊ tertiū exinde diem quo eſſet moriturus inſinuauit. Qd̓ ita vtrūqꝫ vt ex viſion didicit completū eſt. Naꝫ die dehinctertio completa hora nona ſubito quaſileuiter obdormiens ſine vllo ſenſu doloris emiſit ſpiritum. Cuius corpori tumūlando p̄parauerūt ſarco fagum lapideumſed cum huic corpus imponere cepiſſentinuenerūt hominem menſure palmi longiorem eſſe ſarco fago. Dolantes ergo lapidem inquantum valebant addiderūtlongitudini ſarco fagi quaſi duoꝝ menſuram digitoꝝ: ſed nec ſic corpus capiebat.Unde facta difficultate tumulandi cogitabant: aut aliuꝫ querere loculū: aut ip̄mcorpus ſi poſſent in genibꝰ inflectēdo breuiare: donec ipſo loculo caperet̉. Sꝫ mira res ⁊ nō niſi celitus facta ne aliqͥd hoꝝfieri debere ꝓhibuit. Nam ſubito aſtanteep̄o ⁊ filio regꝭ eiuſdē ac monacho Sighardo qͥ poſt illū cū fratre ſuo Fredo regnauit ⁊ turba hoīm nō modica inuentūeſt ſarco fagum illud congrue longitudinis ad menſurā corporis adeo vt a ꝑte capitis etiā ceruical poſſet interponi. A ꝑte