Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Angloꝝ

adiutrix diſcipline regularis eideꝫ matriexiſtere minores docēdo vel caſtigandocurabat. Cuiꝰ vt virtus iuxta apl̓m in infirmitate ꝑficeretur: tacta eſt repeute grauiſſimo corꝑis morbo: et ꝑ ānos nouempia redemptoris nr̄i ꝓuiſione multū fatigata: videlꝫ vt qͥcqͥd in ea vitij ſordidātꝭinter ꝟtutes ꝑ ignorātiā vel incuriā diutine reſediſſet: totum hͦ caminꝰ diutine tribulationis excoqueret. Hec aūt qͣdaꝫ nocte incipiēte crepuſculo egreſſa d̓ cubiculo qͦ manebat: vidit manifeſte qͣſi corpushoīs qd̓ eſſet ſole clariꝰ ſindone inuolutūin ſublime fere eleuatū videlꝫ de domo īqͣ ſorores pauſare ſolebāt. Cūqꝫ diligētiꝰintueret̉ qͦ trahēte leuaret̉ ſurſū hec qͥ cōtemplabat̉ ſpecies corꝑis glorioſi: viditqͣſi funibꝰ auro clarioribꝰ in ſuꝑna tolleretur: donec celis patentibꝰ introducta ampliꝰ ab illa videri nō potuit. Nec dubiūremāſit cogitāti de viſione qͥn aliqͥs deꝯgregatione citius eſſet moriturꝰ: cuiusaīa ꝑ bona q̄ feciſſet oꝑa qͣſi ꝑ funes aureos leuanda eēt ad celos. Quod reueraita ꝯtigit. Nā non multis īterpoſitis diebus deo dilecta mater ꝯgregatiōis ip̄iꝰergaſtulo carnis educta ē. Cuiꝰ talē fuiſſe ꝯſtat vitam vt nemo qͥ eā nouerit dubitare debeat qͥn ei exeunti de hac vita celeſtis patrie patuerit īgreſſus. ¶ In eo deniqꝫ monaſterio quedā erat femīa ſanctimonialis: ⁊ ad ſeculi huiꝰ dignitatē nobilis ⁊ in amore futuri ſeculi nobilior. queita multis iā annis omni tꝑe fuerat officio deſtituta vt ne vnuꝫ qͥdē mouere ip̄amembrū valeret. Hec vbi corpꝰ abbatiſſe venerabilis in eccl̓iaꝫ delatū donec ſepulture daret̉ cognouit. poſtulauit ſe afferri illo: ⁊ in moduꝫ orantiū ad illud adinclinari. Qd̓ dū fieret qͣſi viuentē allocuta rogauit vt apud miſcd̓iaꝫ pij ꝯditorisimpetraret ſe a tātis tāqꝫ diutinis cruciatibus abſolui. Nec multo tardiꝰ exaudita eſt. Nā poſt dies duodecim ⁊ ip̄a educta ex carne tēporales afflictiōes eternamercēde mutauit. Cuꝫ ergo p̄fata chriſtifamula Thorichigid tres adhuc annospoſt obitū dn̄e in hac vita teneret̉: intm̄ea qͣ p̄diximus infirmitate decocta eſt vtvix oſſibus hereret. Ad vltimū cū tēpus

ſam reſolutiōis eiꝰ inſtaret: non ſolū mēbrorū ceterorū: ſed ⁊ lingue motu caruit.Qd̓ dū tribꝰ diebꝰ ac totideꝫ noctibꝰ ageretur: ſubito viſione ſpiritaliter recreataos ⁊ oculos aperuit: aſpiciēſqꝫ in celumſic ad eā quā intuebat̉ viſionē cepit loqͥ.Gratus ē mihi multū aduentꝰ tuus ⁊ beneueniſti. Et hͦ dicto parumper reticuit:qͣſi reſponſuꝫ eius quē videbat ⁊ cui loq̄batur expectans. Rurſūqꝫ qͣſi leuiter indignata ſubiūxit. Nequaqͣꝫ hoc leta ferrequeo. Nurſūqꝫ modicū ſilēs tertio dixit.Si nullatenꝰ hodie fieri pōt obſecro neſit lōgū ſpaciū in medio. Et ſic antea parū ſilens ita ſermonē ꝯcluſit. ſi omnimodis ita definitū eſt: neqꝫ hanc ſnīaꝫ licet īmutari. Obſecro ne ampliꝰ qͣꝫ hec ſolummodo ꝓxima nox interſit. Quibꝰ dictꝭ interrogata a circūſedentibꝰ cum. qͦ loq̄ret̉.Cū chariſſima inqͥt mea mr̄e EdilburgeEx qͦ ītellexere ꝙ ip̄a ei tēpus trāſmigrationis ꝓximū nūciare veniſſet. Nā ⁊ itainterrogabat. Tranſacta vna die ⁊ nocteſoluta carnis et infirmitatis vinculis adeterna gaudia ſalutis intrauit.¶ Ut ad cimiterium eiuſdeꝫ monaſterijorans ceca lumen receperit.¶ Capl̓m. ℟.Ucceſſit aūt Edilburgi in officio abbatiſſe deuota deo famula noīe Hildilid. Multiſqꝫ annis id eſt vſqꝫ ad vltimā ſenectutē eidemmōaſterio ſtrēnuiſſime ī obſeruātia diſcipline regularis ⁊ in earuꝫ q̄ ad cōmunesvſus ꝑtinent rerū ꝓuidētia p̄fuit. Cui cūꝓpter anguſtiā loci in qͦ monaſteriū ꝯſtructumē placuiſſet: vt oſſa famuloꝝ famularūqꝫ chriſti que ibidē fuerāt tumulatatollerent̉: ⁊ trāſferrent̉ oīa in eccl̓iam beate dei genitricis: vnoqꝫ ꝯderent̉ in loco.Quotiens ibi claritas luminis celeſtis:quāta ſepe flagrātia mirādi apparuerintodoris: q̄ al̓s inter ſigna oſtenſa in ip̄o libro de quo excerpſimꝰ quiſqꝫ legerit īueniet. Sane nullatenus preter eam dumarbitror miraculuꝫ ſanitatis qd̓ ad ip̄mcimiterium deo dicate cōgregationis factum idem libellus refert. Erat quippe inꝓximo comes qͥdam cuius vxor ingruente oculis caligine: ſubita tn̄ ꝑ dies eadem