Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Anglorū
regna celeſtia. Duxit aūt vitam in magnahuilitate: manſuetudinis: ꝯtinentie: ſimplicitatis: ⁊ iuſticie ꝑfectione. Unde ⁊ gētis ſue: ⁊ illis in quibꝰ exulabat nationibꝰſcotoꝝ ſiue pictoꝝ ⁊ exemplo viuendi: ⁊inſtantia docendi: ⁊ auctoritate corripiendi: ⁊ pietate largiendi de his que a diuitibus acceperat multū ꝓfecit. Addidit aūtvotis que diximus: vt in. xl. ſemꝑ nō plꝰqͣꝫ ſemel in die reficeret: nō aliud qͣꝫ paneꝫac lacͣ tenuiſſimū ⁊ hoc cū menſura guſtaret. Qd̓ videlicet lac pridie nouū in fialaponere ſolebat: ⁊ poſt noctem ablata ſuꝑficie craſſiore ip̄e reſiduū cum modico: vtdiximus: pane bibebat. Cuius modū cōtinentie etiā. xl. diebꝰ ante natiuitatē dn̄i:totidem quoqꝫ poſt ꝑacta ſolēnia penthecoſtes hoc ē qͥnquageſime ſemꝑ obſeruare curabat.¶ Ut defūcto Tuda Uilfrid in gallia:Ceadda apud occidētales ſaxones in ꝓuincia nordanhimbroꝝ ſint ordinati ep̄i.Capl̓m. XXVIII.Nterea rex Aluchfrid miſit vilfridū p̄ſbyterū ad regem galliarū qͥ eum ſibi ſuiſqꝫ ꝯſecrari faceret ep̄m. At ille miſit eum ordinandū adAgilberchtū: de qͦ ſupra diximus: qͥ relicta britānia pariſiace ciuitatis factus fuerat ep̄us: ⁊ ꝯſecratus eſt magno cū honore ab ipſo cōuenientibꝰ plurimis ep̄is invico regio qͥ vocat̉ in compendio. Quoadhuc in tranſmarinis ꝑtibꝰ ꝓpter ordīationē demorate imitatus induſtriam filiregꝭ Oſiuū: miſit cantua virū ſctm̄ modeſtu moribꝰ ſcpͥturaꝝ lectōi ſufficient̓ īſtructū ⁊ ea que in ſcripturis agēda didiceratoꝑbꝰ ſolerter exequentē. qͥ eburacēſis eccleſie ordinaret̉ ep̄s. Erat aūt p̄ſbyter vocabulo Ceadda: frater reuerendiſſimi antiſtitis Cedd: cuiꝰ ſepius meminimus: etabbas monaſterij illius qd̓ vocat̉ Lentiſgeu. Miſitqꝫ cū eo rex p̄ſbyterū ſuū vocabulo Eadhedū: qui poſtea regnante Eofrido hripenſis eccleſie p̄ſul factus ē. Uerū illi cantuā ꝑuenientes inuenerūt archiep̄m Deuſdedit iam migraſſe de ſeculo: ⁊nec dū aliū ꝓ eo ꝯſtitutū fuiſſe pontificē.Unde diuerterūt ad ꝓuinciam occidentaliū ſaxonū: vbi erat vinis ep̄s: ⁊ ab illo
eſt vir p̄fatus ꝯſecratus antiſtes. Aſſumptis in ſocietatē ordinatiōis duobꝰ de britonū gente ep̄is: qui dn̄icum paſche dieꝫvt ſepius dictum: ſecus morē canonicuma. xiiij. vſqꝫ ad. xx. lunam celebrant. Nonem̄ erat tunc vllus: excepto illo Uine intota britānia canonice ordinatus ep̄us.Conſecratus ergo in ep̄atū Ceadda: maximā mox cepit eccleſiaſtice veritati ⁊ caſtitati curā impendere humilitati: ꝯtinentie: lectiōi operā dare: oppida: rura: caſas:vicos: caſtella ꝓpter euangelizandū nō eqͥtando: ſed apl̓oꝝ more pedibꝰ incedendoꝑagrare. Erat autem de diſcipulis Adani: eiſdēqꝫ actibꝰ ac moribꝰ iuxta exemplūac fratris ſui Cedd ſuos īſtruere curauitauditores. Ueniens qͦꝫ britāniā Uilfridiam ep̄us factus: ⁊ ipſe ꝑ plura catholiceobſeruationis moderamina eccleſijs angloꝝ ſua doctrina ꝯtulit. Unde factuꝫ vtcreſcente ꝑ dies inſtitutiōe catholica ſcoti om̄s qui inter anglos cōmorabant̉ authis manus darēt: aut ſuā redirēt ad pr̄iaꝫ¶ Ut Uithardus p̄ſbyter ordinandusin archiep̄m de britānia ſit miſſus romā:quē remiſſa mox ſcpͥta pape ibidē obiſſenarrauerūt.¶ Capl̓m. XXIX.Is tꝑibꝰ reges angloꝝ nobiliſſimi Oſiuū ꝓuincie nordāhimbroꝝ: ⁊ Ecſberecht cantuarioꝝhabito īter ſe ꝯſilio quid de ſtatu angloꝝeſſet agēdū. Intellexerat em̄ v̓acit̓ Oſiuūqͣꝫuis educatus a ſcotis: qꝛ romana eſſetcatholica ⁊ apl̓ica eccl̓ia. Aſſumpſerūt cūelectione ⁊ ꝯſenſu ſancte eccleſie genti angloꝝ virum bonū ⁊ aptum ep̄m p̄ſbyterūnoīe Uithardū de clero Deūſdedit ep̄i. ⁊hunc antiſtitē ordinandū romā miſerunt:qͣtenus accepto ipſe gradu epiſcopatus:catholicꝭ ꝑ oēm britāniā eccleſijs angloꝝordinare poſſet antiſtites. Ueꝝ Uithartromā ꝑuetus pͥus qͣꝫ ꝯſecrari ī ep̄m poſſꝫmorte p̄reptus eſt. ⁊ hmōi lr̄e regi Oſiuūbritāniā remiſſe ſunt. ¶ Dn̄o excellentiſſimo filio Oſiuū regis ſaxonū: vitalianep̄us ſeruus ẜuoꝝ dei. Deſiderabiles litteras excellentie vr̄e ſuſcepimus quas relegentes cognouimus eius pijſſimā deuotionē feruētiſſimūqꝫ amorē quē habetꝓpter beatā vitam. ⁊ qꝛ dextera dn̄i ꝓtegē-