LiberII
¶ De obitu beati pape Gregorij.Capl̓m. I.Is tempohribꝰ id ē dn̄ice incarnationis. dcv. beatꝰ papa Gregoriꝰ poſtqͣꝫ ſedē romane ⁊apl̓ice eccl̓ie. xiij. annos. mēſes ſex. ⁊ diesx. glorioſiſſime rexit defunctꝰ eſt: atqꝫ adeternā regni celeſtis ſedē trāſlatus. De qͦnos ꝯuenit q̄ noſtrā id eſt angloꝝ gētemde ptāte ſathane ad fidē chriſti ſua induſtria ꝯuertit: latiorē in nr̄a hiſtoria eccl̓iaſtica facere ſermonē. quē recte noſtrū appellare poſſumꝰ et debemꝰ apl̓m. Quiacū primū ī toto orbe gereret pōtificatū.⁊ ꝯuerſis iā dudū ad fidem veritatis eētp̄latus: eccl̓iam nr̄am gentē eatenus idolis mācipatam chriſti fecit eccl̓iam: ita vtapl̓icuꝫ illū de eo liceat nobis ꝓferre ſermonē. Quia ⁊ ſi alijs non ē apl̓s: ſꝫ tn̄ nobis eſt. Nā ſignaculū apl̓atus eiꝰ nos ſumus in dn̄o. Erat aūt natione romanꝰ expatre Gordiano. genꝰ a ꝓauis nō ſolumnobile: ſed ⁊ religioſū ducēs. Deinde Felix eiuſdē ſedis apl̓ice quondam ep̄s virmagne gl̓ie in chriſto ⁊ eccl̓ie fuit attauꝰ.Sed ⁊ ip̄e nobilitatē religionis non minorem qͣꝫ parētes ⁊ cognati ꝟtute deuotionis exercuit. Nobilitatē ꝟo illā quamad ſeculū videbat̉ habere totā ad nanſciſcendā ſuꝑne gl̓iam dignitatꝭ diuina gr̄alargiēte ꝯuertit. Nā mutato repēte ſeculari habitu monaſteriū petijt: in qͦ tāta ꝑfectionis gr̄a cepit ꝯuerſari: vt ſicut ipſepoſtea ꝯteſtari ſolebat flēdo: aīo illius labentia cūcta ſubtereſſent: vt rebꝰ omnibꝰq̄ voluūtur emineret nūqͣꝫ niſi celeſtia cogitare ſoleret: vt etiā recēter corꝑe ip̄a iācarnis clauſtra ꝯtemplatiōe tranſiret vtmorteꝫ qͦꝫ q̄ pene cūctis pena ē: videlicetvt ingreſſuꝫ vite ⁊ laboris ſui p̄miū amaret. Hec aūt ip̄e de ſe nō ꝓfectu iactandoꝟ̓tutū: ſed deflendo potiꝰ defectū qͣꝫ referre ꝯſueuerat ſibi ꝑ curā paſtoralē incurriſſe videbat̉. Deniqꝫ tꝑe quodā ſecreto cūdiacono ſuo Petro colloquēs: enumeratis animi ſui virtutibꝰ priſcis mox dolendo ſubiūxit. Ad nūc ex occaſioue cure paſtoralis ſeculariū hoīm negocia patitur.
⁊ poſt tā pulchrā quietis ſue ſpeciem terreni actꝰ puluere fedat̉. Cunqꝫ ꝓ ꝯdeſcēſione multoꝝ ad exteriora ſparſerit etiamcuꝫ īteriora appetit ad hec ꝓculdubio minor redijt. Perpēdo itaqꝫ qͥd tolero: perpēdo qͥd amiſi. dū qͥ intueor illud qd̓ perdidi fit hͦ grauius qd̓ porto. Hec quideꝫſanctꝰ vir ex magne huilitatis intētiōe dicebat. Sed nos credere decet nihil enimmonachaice ꝑfectionis ꝑdidiſſe: occaſione cure paſtoralis: īmo potiorē tunc ſūpſiſſe ꝓfectum de labore ꝯuerſionis multorū: qͣꝫ de ꝓprie quondā quiete ꝯuerſationis habuerit: maxime qui ⁊ pontificalisfunctus officio domū ſuā monaſteriumfacere curauit. Et dum primū de monaſterio abſtractꝰ ad miniſteriū altaris ordinatꝰ: atqꝫ cōſtantinopolim apocriſiarius ab apl̓ico ſede directus eſt: nō tn̄ ī terreno ꝯuerſatus pallacio ꝓpoſituꝫ vite celeſtis ītermiſit. Nā quoſdā fratrū ex monaſterio ſuo qͥ eū gr̄a germane charitatꝭad regiā vrbē ſecuti ſūt: in tutamētū cepitobſeruātie regularis habere: videlicet vteoꝝ ſemꝑ exēplo ſicut ip̄e ſcribit ad orationis placidū litus quaſi anchore fune reſtringeret̉: cum inceſſabili cauſaꝝ ſeculariū impulſu fluctuaret: cōcuſſamqꝫ ſeculiactibꝰ mentē īter eos quotidie ꝑ cuſtodielectiōis roboraret eloquium. Hoꝝ ergoꝯſortio nō ſolū a terrenis munitꝰ incurſibus: verūetiā ad celeſtꝭ exercicia vite magiſqꝫ ſuccēſus. Nā hortati ſūt eū vt librūbeati Iob magnis inuolutū obſcuritatibus myſtica īterp̄tatiōe diſcuteret: neqꝫnegare potuit opꝰ qd̓ ſibi fraternꝰ amormultis vtile futurū imponebat. Sꝫ eundem librū quō iuxta lr̄am intelligentes:qͣliter ad chriſti ⁊ eccl̓ie ſacramēta referēdus: qͦ ſenſu vnicuiqꝫ fideliū ſit aptādusꝑ. xxxv. libros expoſitiōis mirāda ratiōeꝑdocuit. Qd̓ videlicet opꝰ in regia qͥdemvrbe apocriſiariꝰ inchoauit: rome autemiā factꝰ pōtifex impleuit. Qui cuꝫ eſſet adhuc regia ī vrbe poſitꝰ naſcentē ibi vnamhereſem de ſtatu nr̄e reſurrectionis: cumip̄o q̄ exorta eſt initio iuuāte ſe gr̄a catholice veritatis attriuit. Siqͥdem Euthicꝰeiuſdē vrbis ep̄s dogmatizabat corpusnoſtrū in illa reſurrectionis gl̓ia impal-
r 2