Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Angloꝝ

dn̄o noſtro Mauricio Tiberio pijſſimoauguſto. anno. xiiij. poſt ꝯſulatū eiuſdeꝫdn̄o nr̄o anno. xiij. indic̄. xiij.¶ Ut veniens Britāniā Auguſtinꝰ primo in inſulā Tanatoregi Cātuariorū p̄dicarit: ⁊ ſic accepta ab eo licentia Cātuapredicaturus intrauerit.Capl̓m. XXV.Oboratus ergo confirmatiōebeati patris Gregorij Auguſtinus: cū famulis chriſti qͥ erantcū eo redijt in opus verbi: ꝑuenitqꝫ britāniam. Erat eo tēpore rex Edilberth ī Cātua potentiſſimus: qui ad confiniuꝫ vſqꝫHombrij fluminis maximi qͦ meridiant⁊ ſeptētrionales anglorū populi dirimūtur fines imperij tetenderat. Eſt auteꝫ adorientalē Cātue plagaꝫ Tanatos inſulanō modica idem magnitudinis iuxta cōſuetudinem eſtimationis anglorū miliarum ſexcētarū quā a continēti terram ſecernit fluuiꝰ Uantſumū: qͥ eſt latitudiniscirciter trium ſtadiorū. ⁊ duobꝰ tm̄ in locis eſt trāſmeabilis. Utrūqꝫ enī caput ꝓtendit in mare. In hac ergo applicuit ſeruus dn̄i Auguſtinꝰ ⁊ ſocij eius viri vt fertur ferme. xl. Acceperunt ergo p̄cipientebeato papa Gregorio de gente francorūinterp̄tes ⁊ mittens ad Hedilberchtummādauit ſe veniſſe de roma: ac nūciū ferre optimū: qui ſibi obtemꝑantibꝰ eternain celis gaudia et regnuꝫ ſine fine cū deoviuo ⁊ vero futurū ſine vlla dubietate ꝓmitteret. Qui autē audiēs manere illos īea quā adierāt inſula: ⁊ eis neceſſaria miniſtrari: donec videret qͥd eis faceret iuſſit. Nā ⁊ antea fama ad euꝫ qͦꝫ chriſtianereligionis ꝑuenerat: vtpote qͥ et vxoremhabebat chriſtianā de gēte francoꝝ noīeBerthā. Quā ea cōditione a parentibusacceꝑat vt rituꝫ fidei ac religionis ſue cūep̄o quē ei adiutorē fidei dederat nomīeIiudhardo inuiolatā ſeruare licētiā haberet. Poſt dies ergo venit ad inſulā rex⁊ reſidēs ſub diuo iuſſit Auguſtinū cū ſocijs ad ſuū ibidē aduenire colloquiū. Cauerat enī ne ī aliquaꝫ domū ad ſe ītroirētvetere vſus augurio: ne ſuꝑuentu ſuo ſiqͥd malicie artis habuiſſent eū ſuꝑandodeciꝑent. At illi nō demonica: ſꝫ diuina

v̓tute p̄diti veniebāt: crucem ꝓ vexillo ferentes argenteā ⁊ imaginem domini ſaluatoris in tabula depicta: letaniaſqꝫ canētes ꝓ ſua ſimul ⁊ eorū ꝓpter quos ⁊ adquos venerant ſalute eterna domino ſuꝑplicabant. Cūqꝫ ad iuſſionē regis reſidētes verbū ei vite vna cum oībꝰ qͥ aderanteius comitibꝰ p̄dicarent Reſpōdit ille dicens. Pulchra ſūt qͥdem verba ⁊ ꝓmiſſaque affertis: ſed quia noua ſunt ⁊ incertanon his poſſum aſſenſū tribuere relictiseis q̄ tanto tēpore cum om̄i gente anglorum ſeruaui. Uerunqꝫ de longe huc peregrini veniſtis: ⁊ vt ego videor mihi ꝓſpexiſſe ea que vos vera ⁊ optima credebatis nobis qͦꝫ cōmunicare deſideratis.Nolumꝰ moleſti eſſe vobis: qͥnpotiꝰ benigno vos hoſpitio reciꝑe: ⁊ q̄ victui ſūtveſtro neceſſaria miniſtrare curauimus.nec ꝓhibemus quin om̄es quos poteſtꝭfidei veſtre religionis p̄dicando ſocietꝭ.Dedit ergo eis māſionem ī ciuitate Dorouerēſi (que imperij ſui totiꝰ erat metropolis) eiſqꝫ vt ꝓmiſerat cū adminiſtratōevictus tꝑalis: licētiā qͦꝫ p̄dicādi nō abſtulit. Fertur aūt qꝛ appropinquātes ciuitati more ſuo cū cruce ſancta ⁊ imagine magni regis dn̄i noſtri ieſu chriſti hanc letaniam conſona voce modularent̉. Deprecamur te domīe in om̄i miſericordia tuavt auferat̉ furor tuus et ira tua a ciuitateiſta ⁊ de domo ſancta tua: quoniā peccauimus all̓.¶ Ut idē in Cantua pͥmitiue eccl̓ie ⁊ doctrinā ſit imitatus ⁊ vitaꝫ: atqꝫ in vrbe regis ſedem ep̄atus acceperit.Capl̓m. XXVI.T vbi ſibi datā māſionē intrauerūt ceperūt apl̓icam primitiue eccl̓ie vitam imitari. Orationibus videlicet aſſiduis vigilijs ac ieiunijs ſeruiēdo: verbum vite qͥbus poterātp̄dicādo: cuncta huiꝰ mundi velut alienaſpernēdo. Ea tn̄ q̄ victui neceſſaria videbant̉ ab eis quos docebāt accipiēdo: ẜmea q̄ docebant ip̄i ꝑ om̄ia viuēdo: ⁊ paratum ad patiendū aduerſa queqꝫ vel etiaꝫꝓ ea quā p̄dicabāt veritate animū habēdo. Quid mora crediderūt nōnulli et baptizabāt̉ mirātes ſimplicitatē innocētis