Liber

ram ꝓmittit: niſi Moyſes qͥdā noīe monachus gēti ſue ordinaret̉ ep̄s. Qui in heremo partibꝰ ſuis ꝓpinqua vitā ſolitariaꝫducēs: meritis ⁊ v̓tutibꝰ ac ſignis q̄ faciebat deꝰ ꝑ illū magnifice īnotuerat. Petitio eiꝰ pͥncipi indicata romano: ſine vlladilatiōe iubet̉ impleri a ducibꝰ nr̄is: quiibi infeliciter pugnauerāt. Captꝰ Moyſes ad ſacerdotiū ſuſcipiēdū Alexandriāex more deducit̉. Adeſt Luciꝰ cui ordinādi deferebat̉ officiū. Quo viſo Moyſesp̄ſentibꝰ ducibus qͥ ꝑurgebāt et populisait. Ego qͥdē me nō eſſe dignū tāto ſacerdotio iudico: verū tn̄ ſi aliqͣ ī me licꝫ indigno diuina diſpēſatio putat̉ explēda: deum nr̄m celi ac terre dn̄m teſtor: ꝙ Luciꝰſanctoꝝ ſanguine pollutas ⁊ cruētas ſuꝑme nō inijciet manꝰ. Cūqꝫ Luciꝰ tā grauinota iniuſtū ſe videret ī oculis plurimorū: qͣre inqͥt o Moyſes tā facile ꝯdēnaseū cuiꝰ fidē ignoras? Aut ſi tibi aliqͥs deme aliter indicauit audi fidē meaꝫ: et tibiip̄i magꝭ qͣꝫ alijs crede. Tū ille: deſine inqͥto Luci doloſis tuis me qͦꝫ imaginibꝰaggredi. Bn̄ mihi nota ē fides tua: quaꝫꝓteſtant̉ ſerui dei ꝑ metalla dānati: ep̄i inexilium truſi: p̄ſbyteri: diaconi extra chriſtiani nomīs habitacula relegati. beſtijsalij: alij etiaꝫ ignibꝰ traditi. Nunqͥd pōtverior eſſe fides q̄ auribꝰ capit̉: qͣꝫ q̄ oculis ꝑuidet̉? Apud me certū ē ꝙ qͥ chriſtorecte credūt: iſta nō faciūt. Et ita maiorededecore deformatꝰ: qm̄ ꝑurgebat neceſſitas reipublice ꝯſulēdi: cōpulſus eſt acquieſcere vt ab ep̄is qͦs ī exilium truſeratſacerdotiū ſumeret. Quo ſuſcepto ⁊ gentis ferociſſime pacē tenuit: ⁊ fidei catholicę cuſtodiuit ītemerata ꝯſortia.¶ De Didimo vidēte Alexandrino.¶ Capl̓m. VII.Eru cū apud Alexādriā populos ⁊ vrbē nebuloſi doctoris tetra ꝑfidie caligo ſuffūderet: velut lampadē quādā diuina luce fulgentēDidimū dn̄s accēdit. De cuiꝰ vita atqꝫ īſtitutis: qm̄ ad eccl̓ie gloriaꝫ dei munereꝯceſſus credit̉: lꝫ in trāſcurſu neceſſario:tn̄ cōmemorāda nobis pauca vidēt̉. Isnāqꝫ in parua etate cuꝫ adhuc pͥma lr̄aꝝignoraret elemēta: luminibꝰ orbatꝰ maio-

re deſiderio ſciētie veri luminis inflāmat̉nec deſperationē cupitā adipiſcendi paſſus ē: cū audiſſet ſcriptū in euangelio. qd̓apud homīes impoſſibile ē: poſſibile eſtapud deū Hac igit̉ diuina pollicitationeꝯfiſus indeſinēter dn̄m dep̄cabat̉: nō vtoculoꝝ carnaliū viſū: ſꝫ vt illuminatiōeꝫcordis acciꝑet. Miſcebat tn̄ p̄cibus ſtudia ac laborē: ⁊ iuges ꝯtinuataſqꝫ vigilias: nō ad legēdū ſꝫ ad audiēdum adhibebat. vt qd̓ alijs viſus: hͦ illi ꝯferret auditus. Cū ꝟo poſt lugubrationis laborē ſōnus (vt fieri ſolet) legētibꝰ adueniſſet: Didimus ſilētiū illud nō ad quietē vel ociūdatū ducēs: tāqͣꝫ mundū aīal ruminanscibū quē ceꝑat ex integro reuocabat: ⁊ eaq̄ dudū ꝑcurrentibꝰ alijs ex libroꝝ lectione cognouerat: memoria ⁊ animo retexebat: vt nō tā audiſſe q̄ lecta fuerant qͣꝫ deſcripſiſſe ea q̄ mētis ſue paginis videret̉.Ita ī breui deo docēte: in tātā diuinaruꝫhumanarūqꝫ rerū eruditionē ac ſcientiāvenit: vt ſchole eccleſiaſtice doctor exiſteret Athanaſio ep̄o ceteriſqꝫ ſapientibꝰ ineccl̓ia dei viris admodū ꝓbatus. Sꝫ etin ceteris ſiue dyalectice: ſiue geometrie:aſtronomīe qͦꝫ vl̓ ariſmetrice diſciplinisita eēt paratꝰ: vt nullꝰ vnqͣꝫ philoſophoꝝaliqͣ ex his artibꝰ ꝓponēs obtinere eū velꝯcludere quiuerit. ſꝫ ſtatim vt reſpōſiōeseiꝰ acciꝑet: magiſtrū eū etiā illiꝰ de qͣꝓpoſuiſſet crederet diſcipline. Huiꝰ aliquātadicta vel cōmuniter diſputata: vel ꝓponētibus reſpōſa adhibitꝭ notarij deſcripſere. Que etiā nūc ī magna admiratiōe habent̉. Nos tn̄ qͥ ⁊ viue vocis eius ex ꝑtealiqͣ fuimꝰ auditores: ⁊ ea q̄ a nonnullisdicēte eo deſcripta legimꝰ: lōge maioremgr̄am ⁊ diuinū neſcio qͥd ac ſupra humanā vocē ſonās ī illis magis ſermonibꝰ qͥde ore ip̄iꝰ ꝓferebāt̉ agnouimꝰ. Hūc etiābeatꝰ Anthoniꝰ cū fidei Athanaſij teſtimoniū laturꝰ aduerſū Arrianos de Thebaide Alexādriā deſcēdiſſet: magnificisꝯſolatꝰ ē ꝟbis. Nihil te inqͥt offendat oDidime ꝙ carnalibꝰ oculis viderꝭ orbat̉Deſūt enī tibi oculi illi qͦs mures ⁊ muſce ⁊ lacerte habēt. Sed letare qꝛ habesoculos qͦs angeli habēt: et quibus deusvidet̉: ꝑ qͦs tibi magnum ſcientie lumen

o 3