Liber3
cure ſibi futuꝝ vt ip̄e id adimpleret: regnieius intima penetrans: ⁊ penas digniſſimas de auctoribꝰ ſceleris ſumēs. Quibꝰſcriptis ꝑterritꝰ Conſtantius: ꝙ poſſe facere ea q̄ minitabat̉ conſciꝰ erat fratrem:ſil̓ata benignitate vltro venire ad ſe athanaſiū iubet: ⁊ leui increpatiōe ꝑſtrictumad eccl̓iaꝫ ſuā ꝑmittit ſecurū ire. Admonitꝰ tn̄ imꝑator ab impijs ꝯſiliarijs: nō ēinqͥt magnū Ithanaſi qd̓ ep̄i poſcūt dete: vt vnā ex multis q̄ ſūt apd̓ Alexādriāeccl̓ijs ꝯcedas populis eoꝝ qͥ tibi cōmunicare nolūt. Tū ille deo ſibi ſuggerenteparatū ī tꝑe ꝯſiliū reperit. ⁊ qͥd ē inqͥt imperator qd̓ poſcēti tibi liceat denegari: qͥptāteꝫ oīm habes iubēdi. Sed vnū ē qd̓oro: vt meā qͦꝫ peticiūculā libēter admittas. Cūqꝫ ſe oīa q̄ vellet qͣꝫuis eſſent difficilia ꝓmitteret p̄ſtaturū: ſi hͦ vnū cederetlibens. ait Athanaſiꝰ. Hoc ē qd̓ rogo vtqꝛ etiā hic (nā apd̓ Antiochiā res agebatur) ſūt nr̄i ppl̓i qͥ iſtis cōmunicare nolūtvnā eis tenere ꝯcedas eccl̓iaꝫ. Eqͥſſimūſibi videri: ⁊ valde p̄ſtādū letꝰ ſpōponditimꝑator. Sꝫ cū rem detuliſſet ad eos qͦꝝcōſilijs vtebat̉: neqꝫ ibi ſe velle acciꝑe eccleſiā: neqꝫ h̓ dare reſpōdēt. qꝛ plꝰ ſibi ſinguli quiqꝫ qͣꝫ abſentibꝰ ꝯſulebat. Ita imꝑator āmiratꝰ eiꝰ prudētiā: ꝓperare ociꝰ adſuſcipiēdā ſuā eccl̓iaꝫ iubet. Sꝫ cū Maxentij ſcelere imꝑator conſtans regno ſil̓⁊ vita fuiſſet exemptꝰ: rurſū ī Athanaſiūvetereſ illi incētores pͥncipis odia reſuſcitare ceperūt. Fugatoqꝫ de eccl̓ia ī locumeiꝰ Georgiū quēdam ꝑfidie ⁊ īmanitatisſue ſociū mittūr. Nā priꝰ quendā Gregoriū miſerāt. Rurſū fuga: rurſū latebre: etedicta aduerſū Athanaſiuꝫ pͥncipis peroēm locū ponunt̉: p̄mia ⁊ honores delatoribꝰ pollicētia. Ip̄e qͦꝫ cū ob vindictamnecis fraterne: regnūqꝫ recuꝑandū ad occidētis ꝑtes veniſſet: ⁊ extincto Maxentio regni ſolꝰ arce potiret̉ fatigare occidētales ep̄os: ⁊ ꝑ deceptiōeꝫ ad ꝯſenſū arriane hereſis cogere aggredit̉: Athanaſijpriꝰ ꝯdēnatiōe p̄miſſa: ⁊ velut obicis validiſſimi obiectiōe ſublata.De ꝯcilio apud Mediolanū habito:⁊ exilijs Euſebij.¶ Capl̓im. XX.
B hͦ apud Mediolanuꝫ ep̄oꝝoꝯciliū ꝯuocat̉: plures decepti.¶ Dionyſiꝰ ꝟo: Euſebiꝰ: PaulinꝰRodanꝰ: ⁊ Lucifer: dolū eē ī negocio ꝓclamantes: aſſerenteſqꝫ ꝙ ſubſcriptio inAthanaſiū nō aliā ob cauſā: qͣꝫ deſtruende fidei moliret̉: in exilio truſi ſunt. Hisetiā Hilariꝰ iungit̉ ceteris vel ignorātibꝰvel nō credētibꝰ fraudeꝫ.¶ De Ariminenſi concilio.¶ Capl̓m. XXIEd tali ꝯſilio geſtū fuiſſe negociū rei exitꝰ docuit. Illis nāqꝫde medio ſublatis: ꝯtinuo ſino2dus apud Ariminū cōgregat̉: ibi ẜm eaq̄ oriētales apud Seleuciā cōpoſuerātcallidi hoīes ⁊ verſuti: ſimplices etiā imperitos occidētaliū ſacerdotes facile circūueniūt: hͦ modo ꝓponēdo eis quē magis colere ⁊ adorare vellēt: homouſion:an̄ xp̄m. Illiſqꝫ v̓tutē ꝟbi: qͥd homouſiōſignificaret ignorātibꝰ: velut ī faſtidiumquoddā ⁊ execrationem ẜmo deductꝰ eſt:xp̄o ſe credere: nō homouſiō ꝯfirmātibꝰ.Hic multoꝝ p̄ter paucos qͥ ſcientes ꝓlapſi ſūt animi decepti: ꝯͣ ea q̄ patres apudNiceā cōſcripſerat veniētes. homouſionqͣſi ignotū ⁊ a ſcripturis alienū ẜmonemauferri de fidei expoſitiōe decernūt. communionēqꝫ ſuā hereticoꝝ ſocietate commaculāt. Ea tēpeſtate facies eccl̓ie feda:⁊ admodū turpis erat. Nō enī ſic̄ priꝰ abexternis: ſꝫ a ꝓprijs vaſtabat̉ Fugabat alius: alius fugabat̉: ⁊ vterqꝫ de eccl̓ia erat.Ara nuſqͣꝫ: nec īmolatio: nec libamīa. p̄uaricatio tn̄ ⁊ lapſus erat ac ruina ml̓toꝝSil̓is pena: ſꝫ īpar victoria. Sil̓r cruciabāt̉ ſꝫ n̄ ſil̓r glorificabāt̉ qꝛ dolebat eccl̓iaetiā illiꝰ caſum qͥ impellebat ad lapſū.¶ De Liberio ep̄o vrbis rome.Capl̓m. XXIIGitur Liberius qͥ poſt Iuliuꝫmarci quē Silueſter p̄ceſſerat:ſucceſſorē ī vrbe romā ꝑ idē tp̄sſacerdotio fungebat̉: in exiliū trudit̉. Inqꝫ eiꝰ locū Felix diaconꝰ ſuꝰ ab hereticisſubrogat̉. Et non tam ſecte diuerſitate: qͣꝫcōmunionis ⁊ ordinationis cōuenientiamaculatur.¶ De hieroſolymoꝝ et Alexādrie ep̄is.