LiberIX
ipſius etiā aeris temperiē deſeruire iactauerat. Igit̉ cū ipſe ⁊ exercitus bello armenico vehement̓ ⁊ acriter vrgeret̉: ppl̓os ꝑvrbes ⁊ vicos qͥbꝰ diuina atqꝫ hūana ꝓſpere cūcta ceſſura legum ſuaꝝ auctoritate ꝓmiſerat: fames dira abſqꝫ vlla miſeratione vaſtabat. In vrbibꝰ ꝟo tante ꝑ diesſingulos multitudines cadebant: vt necloca ad ſepulturas inuenirent̉. In agrisvel vicis pl̓ime domus penitus vacue remanſere. Ꝙ ⁊ ſi aliqui īminentem videntes ſtragē filios ſuos ad vrbē venūdaturiabduxerāt: dum emptor morat̉: aut retractat etiā ipſe moriturus accedere: cū liberis ſuis quoꝝ ex p̄cio alendos ſe ſperauerant interibat. Aliqͥ vero dū radices herbaꝝ ſectabāt̉: earūqꝫ ſuccis aīam ſuſtentabant: ꝑurgente inedia incaute letali aliqͦhauſtū corrūpebant̉. Mulieres qͦꝫ mr̄eſfamilias ⁊ honeſto loco nate. vi famis cogente pudoris oblite ad publicum ſtipispetende gratia deſcendebant. Et qͣs verecūdia aſpicere in faciē hoīm nō ſinebat expetere aliquid cibi: vel etiā de manu rapere fames cogebat. Quāpl̓imi ꝟo ita exhauſti incedebant: vt ſimulachra magiscarne carentia qͣꝫ hoīes putarēt̉: colore tetro: luminibꝰ in ꝓfundū demerſis: huc atꝫilluc corpore nutabūdi: ⁊ iam iāqꝫ lapſuri ingrediebant̉: nec voce iam ſtipē: ſed vltimū trahendo ſpm̄ depoſcētes: ita vt nōnunqͣꝫ ſi forte fragmentū panis aliquis qͦfrui nō liceret aſpiceret: dū manū conat̉extendere: nec deſideriū vires corꝑis ꝯſequūt̉: in medio conatus inualidi ictu fruſtrante ꝯcideret. Ꝙ ſi qͥs forte locupletiūmiſeratione ꝑmotus imꝑtiri aliquid cibiindigentibꝰ voluiſſet: ꝯſtrictus ⁊ p̄focatꝰmultitudine eoꝝ: in quibꝰ nemo erat qͥ repellendus videret̉: deſerebat inceptū: necminime ꝓpoſitū ꝑ vim eoꝝ qͦs inedia impudentes effecerat valebat explere. Interea ꝑ plateas om̄s ⁊ angiportus erat oīarepleta cadaueribꝰ mortuoꝝ. nec erat om̄imodo qͥ ſepeliret: dū ⁊ ipſi qͥ adhuc ſupereſſe videbant̉ morbo inualidi eſſent: ⁊ qͣſiꝯtinuo morituri. Ex quo fiebat ſpectaculum miſerabile: ita vt qͣꝫplurimi a canibꝰdeuorarent̉. Igit̉ due peſtes validiſſimefames ⁊ lues: diuidebant ſibi ppl̓m. Et
pauperiores quoſqꝫ qͥbꝰ qͦtidianus victꝰoꝑe manuū querebat̉ velut vicinos ſibi⁊ ꝓximos populabat̉ inedia. Illos veroqͥ locupletes ⁊ referti oꝑbꝰ videbāt̉ luēsſibi velut ꝓprios defendebat: ita vt videres nūeroſe familie domū intra breue tēpus ex vno in alterū ꝯtagione currente:extinctis om̄ibꝰ vacuā derelīqui. Sic diſcretis qͥdeꝫ caſtris fames lueſqꝫ: ſed vnomortis exitu bellantes vrbes atqꝫ agrosvaſtabant. Hec extitit legū Maximiani⁊ elationis atqꝫ arrogantie eius ⁊ iudicijde chriſtianis habiti remūeratio. Hec illius in deum pietas ⁊ religionis vt aſſerebat celitus tradita maieſtas. Uerū vt ſuperius diximus cū ⁊ īhūata mortuoꝝ cadauera qͦs fames cōſumpſerat in plateisiacerent: ⁊ quos lues vſqꝫ ad vnū interemerat: nihilominus inſepulti in domibꝰmanerēt. qui vero ſuꝑeſſe videbant̉ vrgerent̉ inedia clamare om̄s ⁊ ſponte chriſtianoꝝ ⁊ pietatē miſericordiāqꝫ imp̄cari: qͦuſqꝫ paulo ante extorres patria ⁊ domoegerat nunc ſuppliciter exorare vt more ſibi ſolito viuentibꝰ alimonia auxiliū deferant: mortuis inſepultis ſepulture iuſta ꝑſoluant. Apud ip̄os tm̄ modo miſerationes valere apud ipſos ſolos q̄ hūanitatis ſunt pietatiſqꝫ ſeruari. Nec tam veraꝫreligionē: tā ſanctā: tāqꝫ in om̄ibꝰ ꝑfectamvllam eſſe q̄ vniuerſis omnibꝰ ꝯſulere: tāqͣꝫ ꝓpinquis ⁊ ꝓximis ſuadeat. Nec eſſe aliū vllum p̄ter chriſtianoꝝ deū ꝯfitebant̉Tum vero populi quibꝰ reuera ꝑ dei gratiam: qd̓ maxime om̄ībꝰ mirabile fuit: neqꝫ fames in aliquo: neqꝫ lues fuerat dn̄ata: in nullo ꝓrſus iniurie memores moreſibi ſolito ⁊ ad miſericordiā etiam inimicoꝝ p̄ceptis dn̄icis inſtituti: ꝯferre certatim vnuſquiſqꝫ ꝓut poterat cibos ⁊ ſuſtētare ac reficere pereūtes: ⁊ nō ſoluꝫ ciboscum eis ſed ⁊ affectū ꝑticipare Ex quo indigentibꝰ etiā parua ſufficere videbant̉ q̄cū magna pietatis affectione p̄bebantur.Illos qͦꝫ q̄ morbi ꝯtagione laborant: adquos nullus gentiliū: nec ꝓpinquoꝝ qͥdēintroibat: ſedula ⁊ frequēti viſitatione curare nec pati om̄imodo aliquid ꝑ ꝯtagiūquippe quos gratia diuina circūdaret: cadaueribꝰ qͦꝫ mortuoꝝ ſepulturā deferre: ⁊
m 2