Eccleſiaſtice hiſtorie

ille libidine accenſus acrius incaleſceret:⁊ niſi verbis acqͥeuiſſet vi agere decerneret. Om̄ibꝰ virgo pudiciſſima facultatibꝰſuis domoqꝫ ac familia derelicta: noctuclam cū paucis fidiſſimis famulis: ⁊ cuꝫamiciſſima ſibi comite caſtitate diſcedit:atqꝫ illuſum tyrannū vanū amentēqꝫ dereliquit. Sed ⁊ alias plurimas nobilesmulieres ſimul ac virgines exemplo illiꝰadortus: ſed ⁊ exemplo nihilominus illiꝰparatiores ad mortem qͣꝫ ad ſeruitutem libidinis nactus: crudelibus ſupplicijs affici iubet. Que multo ꝓmptius ⁊ letius qͣꝫceteri omnes mortem ſubibant: eo ꝙ duplices ſibi coronas a dn̄o p̄parandas nōſolum ꝓ pietate: verū etiam ꝓ caſtitate credebant. Sed in his relationibꝰ poſitusſilere equū nō puto: etiam nobiliſſime femine in vrbe roma mirabile factum Sofronie: cuius vir p̄fectus vrbis rome ſubMaxentio tyrāno degebat. Qui cum deſupͣdicte femine pulchritudine cognouiſſet (⁊ vt ei mos erat) miſſis ſtuproꝝ mīſtrꝭdeduci ad ſe femina iubet. Illa rē ad maritū detulit. Qui cū comꝑiſſet multa ſecūvoluens: ad vltimū altius ingemiſcens:⁊ quid inquit faciemus: quibus aut hecto leranda ſunt: aut anima ponenda? Tūilla vt maritum vidit metu mortis perterritū ꝓdidiſſe pudiciciam ſuam: paululuꝫait his qui miſſi fuerant expectate docetcompoſita (vt decet) ⁊ adornata ꝓcedamDehinc ingreſſa cubiculum cū prius defixis genibꝰ oraſſet tanqͣꝫ pudiciciam ſuādeo īmolatura: pectꝰ ac viſcera correptomucrone tranſuerberat: extremos hmōinuncios ad tyrannū ꝑ aſſiſtentes famulas mittens: tales ait magis placeāt chriſtiane femine tyranno. Hoc modo in oriēte ſimul atqꝫ occidente: velut vno demonis ſpiritu armati ⁊ paribꝰ eiſdēqꝫ vicijsaccenſi deſeuiebant tyranni: cū tamen perhec chriſtianoꝝ virtus animi ⁊ cōſtantiafidei ꝓbatior ⁊ magnificentior redderet̉.¶ De his que in melius conuerſa ſunt.Capl̓m. XVIII.Ed cū per decem cōtinuos annos in orientis ꝑtibꝰ ſimul etiāMaximini pͥncipis erga chriſtianos fuiſſet craſſata crudelitas ⁊ innūe

ra hoīm milia deū verum colentium necidediſſet: cūqꝫ vires crudelitatis ac libidinis ſue indeſinenter ſuggereret temulētia⁊ neqꝫ ꝯſilium: neqꝫ ſatietas finem vllumaut modū imponeret: adeſt cultoribꝰ ſuisdiuina ꝓuidentia: ⁊ quos ꝑ ignem ꝓbauerat: educit rurſus ad refrigeriū. Ipſumnāqꝫ auctorem ſceleris vltio diuina corripuit. Et ille qui letis ac ſaginatis carnibꝰincedebat ſuꝑbus: inflatis ſubito viſceribus ſoporatiſqꝫ diſtendit̉. In ꝓfundioribus dehinc pectoris partibꝰ obortū vulnus totos intrinſecus viſcerū ſeceſſus tabo ſicut ſerpente depaſcit̉. Poſt etiam fiſtulis quibuſdā in ſuꝑficiem prurulentismeatibꝰ adapertis de interioribus putrefacti vulneris venis ebullire vndatim cepit innūera vermiū multitudo. Fetor ꝟotam intolerabilis erat: vt nullus omninone medicoꝝ quidem ꝓpius poſſet accedere ꝙ carnis ſatis lete: ⁊ in om̄i luxuria nutrite: grauiorem ex corruptione nidorē putredinis exalabant. Deniqꝫ pleroſqꝫ medicoꝝ ꝙ nec morbo aliquid mederi: necvim fetoris tolerare poſſent: interfici iubet. In quibꝰ cum quidam iugulanduspotius qͣꝫ medicaturus aſſiſteret: inſpiratus a deo: cur inquit imꝑator erras: ⁊ qd̓deus infert ab hominibꝰ putas poſſe reuocari. Nec humanus eſt iſte morbꝰ: neca medicis curatur. Sed recordare quanta in ſeruos dei egeris: qͣꝫqꝫ in religionemdiuinā impius ⁊ ꝓfanus extiteris: ⁊ intelges vnde tibi ſint poſcenda remedia. Nā⁊ ego quidem mori cū ceteris potero: tutn̄ a medicis nō curaberis.¶ De his q̄ rurſum in idip̄m verſa ſunt.¶ Capl̓m. ℟IX.Unc pͥmū ſe Maximinꝰ hoīeꝫeſſe intellexit: ⁊ ſcelerū ſuoꝝ īmanitatem recordatus: pͥmo oīmerraſſe ſe ⁊ impie egiſſe ꝓfitet̉: ⁊ velut ſatꝭfacere incipit deo. Tū deinde cōuocatishis qͥ in officio publico ſibi parebant: legem ſcribi ⁊ ꝯfeſtim emitti iubet: qua nōſolū chriſtianis deſinat ꝑſecutio ⁊ arceat̉oīs iniuria: veꝝ ⁊ reedificari eoꝝ ꝑmitterent̉ eccl̓ie: vt ſolitꝭ cultibꝰ ⁊ obſecratōibꝰvacantes etiā ꝓ ipſius ſalute excelſo ſuꝑplicent deo. Quibꝰ dicto citius ꝓcuratis