LiberVII

morabo. Frumentū aiūt cum deeſſet obſeſſis ⁊ fames grauius qͣꝫ hoſtis vrgeret:tertia pars cum due ſeinuicem impugnarent: erat populi ſeparata: que quaſi fidēromanis ſeruabat. In qua parte tunc etiam ſupͣdictus Anatholius erat abſqꝫ impugnatione. Hic ad magiſtruꝫ militie refert: eumqꝫ de famis neceſſitate que obſeſſis acciderat edocet ⁊ im petratam gratiāciuibus defert: eāqꝫ hoc modo diſtribuit.Primo quidem vtraſqꝫ inter ſe diſſidentes alloquit̉: ac romanis redire in gratiaꝫſuadet Sed cum reluctantes videret hocſaltem inquit credo vos libenter accipere: vt oēm viroꝝ manū imbellem q̄ belliquidem vobis nequaqͣꝫ: cibi tamen neceſſario ꝑticeps eſt. exire portas ſinatis. Cōſilium ab vtraqꝫ parte gratanter acceptūeſt. Decernūt imbellem manū egredi caſtris debere. Data occaſione: omēs penequos inedia conſumebat: pariter cum imbellibus erumpunt: p̄cipue noſtri quibꝰbellum gerere contra ꝓpoſitū erat. Quosomnes Anatholius ſuſcipiens: parentis ſimul ac medici fouebat affectu. Et itamultitudini ſalutem per cibum properecontulit reliquis vero qui pauci remanſerant: formidinem belli ⁊ deſideriuꝫ pacisincuſſit. Ita miſericordi prudentiqꝫ conſilio vrbeꝫ maximā fame pariter abſoluit⁊ bello. Hūc gͦ ſcd̓m de alexādria dei munere laodicenorū ciuitas accepit epiſcopū: poſt tranſactum. quod ſupra memorauimus bellum. Multa quoqꝫ opuſculaſupͣdicti Anatholij magnifice compoſita ad nos vſqꝫ venerūt. Ex quibꝰ dignuꝫmihi videtur de paſcha quid ſenſerit ipſius verbis ꝓferre. Eſt ergo inquit in primo anno initiū pͥmi menſis: quod eſt decem ⁊ nouem annoꝝ: circuli principium.Scd̓m egyptios quideꝫ menſis ramenoth viceſimaſexta die. Scd̓m macedones dicti mēſis viceſima ſecūda. Scd̓mromanos vero vndecimo kal̓. Aprilis.In qua die ſol inuenit̉ nō ſolum conſcendiſſe primam partem: verum etiam quartam iam in ea die habere. id ē in pͥma exduodecim partibus. Hec autē particulapͥma ex duodecim vernale eſt equinoctiū⁊ initiū menſiū: ⁊ caput circuli: ⁊ abſolu-

tio curſus ſtellarū: que planete id ē vagedicunt̉: ac finis duodecime ꝑticule ⁊ totius circuli terminus. ⁊ ideo nō parū dicimus delinquere eos qui ante initiuꝫ hocᵈnoui anni paſcha putant eſſe celebrandūSed nec a nob̓ pͥmis exordiū ſumit. hecratio antiquis iudeis fuiſſe comprobata demonſtratur: ⁊ ante aduentum chriſtiobſeruata: ſicut euidenter Filo ⁊ Ioſephus edocet. Sꝫ ⁊ hoꝝ antiqͥores Agathobolus ⁊ ab eo eruditus Ariſtobolusexpaniana: qui vnus ex illis ſeptuagintaſenioribꝰ fuit: qui miſſi fuerūt a pontificibus ad Ptolomeū regē: hebreoꝝ librosinterp̄tari in grecum ſermonē: quiqꝫ multa ex traditiōibus moyſi ꝓponenti regi ꝑcunctantiqꝫ reſponderant. Ipſi ergo cū q̄ſtiones Exodi exponerēt: dixerūt paſchanō prius eſſe īmolandum: qͣꝫ equinoctiūvernale tranſiret. Ariſtobolus vero etiaꝫhoc addit in die paſche non ſolum obſeruandū eſſe: vt ſol equinoctiū vernale trāſcendat: verū ⁊ luna. Cū em̄ duo ſint equinoctia inquit veris ⁊ autumni equis ſpacijs direpta: ⁊ quartadecima die menſispͥmi ſit ſtatuta ſolennitas poſt veſperumquādo luna ſoli oppoſita e regione deprehendit̉: ſicut etiam oculis ꝓbare licet: Inuenit̉ vtiqꝫ vernalis equinoctij ꝑtem ſolobtinens. Luna vero econtrario autūnalis. Legi ⁊ in eoꝝ libris alia ml̓ta de hisvalidiſſimis aſſertionibus expoſita: queeuidenter oſtendant paſche ſolēnitatemomni genere poſt equinoctiū celebrandāMulta ⁊ alia p̄terea nō ſolum religioſisviris: ſꝫ ⁊ philoſophis āmiranda ſcriptaAnatholius dereliquit: quibus ſalutarꝭeius eruditio ſcire volentibus innoteſcatHuic pͥmus Theotignus ſacerdotiū ceſaree tenens in epiſcopatu manus impoſuit: ⁊ viuens ipſe ſibi eum ſucceſſorē ſuecathedre ſtatuit. Unde ⁊ aliquāto tꝑe pariter cum ipſo Theotigno ceſarienſi eccleſie p̄fuit.¶ De ep̄is martyribꝰ ⁊ doctoribꝰ eiuſdeꝫtemꝑis.¶ Capl̓m X XIXEd cum aduerſum Paulū ſa-moſathenū antiochiam cōueniretur ad concilium: p̄tergredientem Anatholiū defuncto Euſebio lao

L