LiberVII

tolle te: ⁊ mitte te ī mare: ⁊ fiet vtiqꝫ. Cūqꝫ hͦ plena fide ac deuotiōe depoſceret adlucem coeuntibus populis inuenta eſt rupes in parte vna ſeceſſiſſe tantū quantuꝫſpacij ad condendam querebatur eccleſiam. Tradunt̉ eius ⁊ alia qͣꝫplurima. Sꝫne in lōgum videamur trahere ſermone:intermiſſis ceteris vnum adhuc de eiusgeſtis adijciam. Iter ei fuiſſe quondaꝫ ꝑalpes dicitur hyemis tempore: ⁊ cum perueniſſet ad ſummū alpium iugum: niuibus repleta erant omnia: nullum vſqͣꝫ diuerſorium. Fanum tamen ibi Apolliniserat: cui ſuccedens tranſacta nocte diſceſſit. Sacerdos vero erat quidem fani eiꝰcui conſulere ſimulachꝝ apollinis moserat: ⁊ reddere reſponſa poſcentibus. Exquo ei etiam alimonie queſtus eſſe videbat̉. Igit̉ poſt digreſſuꝫ Gregorij offerreꝯſulta ⁊ rn̄ſa poſcere ſacerdos acceſſit exmore: nihil inde reſponſi veniebat. Repetit victimas: ſilentiū permanet. Iterū aciterum litat. ſurdis ingerit fabulam. Cūqꝫ ſtupore noui ſilentij eſtuaret ſacerdos:nocte ei aſſiſtens demonium dicit in ſomnis: Quid me illic inuocas: quo iam venire non poſſum? Percunctanti cauſam:aduentu ſe Gregorij dicebat expulſum.Quid tunc remedij daretur cum perquireret. ait non aliter ſibi licere ingredi locūillum niſi Gregorius permiſiſſet. Quibꝰauditis: ſacerdos occupat viam: multaapud ſemetipſum voluens: atqꝫ animorecurſante pertractans peruenit ad Gregorium: adorſuſqꝫ eum rem pandit ex ordine: humanitatis ſue atqꝫ hoſpitalitatis admonuit: querelaꝫ depulſi numinispromit: ademptam facultatem ſui queſtus deplorat: ac reddi ſibi omnia in priſtinum ſtatum depoſcit. At ille nihil moratus ſcribit epiſtolam in hec verba. Gregorius Apollini ſalutem. permitto tibiredire ad locum tuum: ⁊ agere que conſueuiſti. Hanc epiſtolaꝫ ſacerdos accipit⁊ ad fanum defert. poſitaqꝫ ea iuxta ſimulachrum affuit demon: ac dedit reſponſapoſcenti. Tum ille in ſemetipſum cōuerſus ait. Si Gregorius iuſſit: ⁊ deus iſtediſceſſit: nec potuit redire: niſi iuſſus ⁊ rur

ſum iubente Gregorio reſtitutus eſt: quomodo non multo melior iſto Gregorius:cuius hic obtemperat iuſſis? Clauſis igitur ianuis fani deſcendit ad Gregorium:epiſtolam ſecum quaꝫ acceperat referensomnemqꝫ apud eum rei geſte ordinē pandens: ſimulqꝫ ſe ad pedes eius ꝓſternensrogat vt illi ſe deo offerat: cuius virtutedijs gentium Gregorius imperabat. Cūqꝫ enixius ⁊ pertinacius perſiſteret: cathecuminus ab eo factus eſt. Et cum ſe vitecaſtiſſime ⁊ abſtinētiſſime: derelictis omnibus non ſolum erroribus demonum:ſed ⁊ ſeculi actibus mancipaſſet: etiambaptiſma conſecutus eſt. Et intantū vitemerito ac fidei virtute profecit: vt ipſe beato Gregorio in epiſcopatu ſucceſſor extiterit. Sꝫ ⁊ ingenij ſui nobis in ꝑuo maxima monimenta dereliquit. In eccleſiaſten nāqꝫ metafraſin ideꝫ Gregorius magnificētiſſime ſcripſit: ⁊ catholice fidei expoſitionem breuiter editam dereliquit:quam pro edificatione eccleſiarum ſociare his cōmodo duxi Gregorij martyris⁊ epiſcopi Neoceſarie fides. vnus deuspater verbi viuentis: ſapientie ſubſiſtentis: ⁊ virtutis ſue ⁊ figure perfectus. perfecti genitor pater filij vnigeniti. Unusdeus ſolus ex ſolo deo: figura ⁊ imagodeitatis. verbum perpetrans. ſapientiacomprehendens omnia: ⁊ virtus qua tota creatura fieri potuit. Filius verus veri: ⁊ inuiſibilis ex inuiſibili ⁊ incorruptibilis ex incorruptibili: ⁊ īmortalis ex immortali: ⁊ ſempiternus ex ſempiterno.Unus ſpūſſctus: ex deo ſubſtātiā hn̄s: ⁊qͥ ꝑ filiū apparuit: imago filij perfecti. ꝑfecta viuentium cauſa: ſanctitas ſanctificationis preſtatrix. per quem deus ſuꝑ omnia ⁊ in omnibus cognoſcitur. ⁊ filius ꝑom̄es. Trinitas perfecta: maieſtate ⁊ ſempiternitate et regno minime diuiditur:neqꝫ abalienatur. Igitur neqꝫ factum qͥdaut ſeruiens in trinitate: neqꝫ ſuper inductum tanqͣꝫ ante hac quidem nō ſubſiſtēspoſtea vero ſuperingreſſum. neqꝫ itaqꝫ defuit vnqͣꝫ filius patri: neqꝫ filio ſpirituſſanctus: ſed inconuertibilis ⁊ īmutabiliseadem trinitas ſemper. Sed de Grego-

k 3