LiberVII

repleti corde: ꝓ emendatione ſui inexplebiles gratias referebant.¶ De Apocalipſi Iohannis.¶ Capl̓m. AXIII.Oſt aliquanta vero veniēs adẜapocalipſim Iohannis hec deea ſcribit. Nōnulli ex p̄ceſſoribus noſtris penitus libellum hunc refutandum a canone ſcripturaꝝ atqꝫ abijciēdum putarūt: ſingula queqꝫ eius capitula arguentes. ⁊ dixerūt p̄titulationē librinō eſſe veram: ſed aliene ſcripture Ioh̓istantū nomen impoſitum: vnde neqꝫ Iohānis hunc eſſe librū: nec reuelatione videri poſſe: que craſſo quodam velamineignorantie contegatur. Addiderūt etiamhec ꝙ nihil dignum in ea grauitate apoſtolica cenſeatur. Sed ne alicuius quidem eccleſiaſticoꝝ ſaltim viroꝝ ſcripturāeſſe dixerūt: ſed Cherinthuꝫ quēdam auctorem. Cherinthiane hereſis volentē dogmatis ſui fideꝫ: apoſtolici nominis opinione firmare: libello a ſe conſcripto Iohānis titulum p̄tuliſſe. Deniqꝫ inquiuntCherinti dogma hoc cōtinet: in terris futurū eſſe regnum chriſti. Et qm̄ ipſe carnis ⁊ libidinis amiciſſimus dicebatur: eain repromiſſionibus futuri regni ſanctisp̄benda cenſebat: que ſui animi libido dictabat: ventris ⁊ voluptatis opera manſura: ciboꝝ ſatietatem: ⁊ abundantiaꝫ poculoꝝ: nuptias ⁊ cetera que horum conſequētiam ſeruant. Et reparari rurſum ſperabat feſtiuitates ⁊ ſacrificia iudaica: victimaſqꝫ legales. Ego vero quantum admeam ſententiaꝫ pertinet: ſpernere aut abijcere ſcripturam libri huius nullatenusaudeo: maxime cuꝫ multi ex fratribus itamecū ſentiant. Sed hoc magis de eo ſentio ꝙ excedant atqꝫ emineant q̄ in eo ſcripta ſunt humane auditionis modum: ⁊ſit in eo archanus quidam ⁊ reconditusatqꝫ admirandus omnibus ſenſus: queꝫ⁊ ego admiror ac veneror: etiam ſi nō intelligo. Et ita ſentio ꝙ diuina aliqua ſacramenta ſermonibus cōtegantur humanis. nō tam iudicio meo diſcernens: qͣꝫ fide credens. ⁊ ideo nō reprobo que nō intelligo. ſed tanto magis admiror quantominus aſſequor. Poſt hec vero totius li.

belli diſſerens corpus ⁊ ſingula queqꝫ diſcutiens: atqꝫ euidenter oſtendens nullomodo fieri poſſe: vt ẜm litteram dignusin eo intellectus appareat. Addit etiā hecdicens. Conſūmata igitur omni ꝓphetia:beatos dicit ꝓpheta eos qͥ hec cuſtodiūt.Sed ⁊ ſemetipſum beatum dicit. Ait em̄Beatus qui ſeruat verbum ꝓphetie librihuius. ⁊ ego Iohannes qui audio ⁊ video hec. Uocari ergo eum Iohānem: eteſſe hanc ſcripturam Iohannis nō negoSancti nāqꝫ alicuius eſt: ⁊ ſine vlla dubitatione ꝑ dei ſpiritū ſcripta: etiam ſi nōſit ille Iohannes apoſtolus filius Lebedei: frater Iacobi: cuius euangelium ẜmIohānem ſcriptum eſt: ⁊ epiſtola catholica. Utitur ergo Dioniſius plurima aſſertione: diuinitus quidem inſpiratam reuelatione nō eſſe dubitandum ⁊ Iohannis eſſe: nō tamnen ſibi liquido videri: ꝙ illius ſit Iohānis qui euangelium ſcripſitquia ille nuſqͣꝫ noīs ſui fecerit mentioneꝫac ſeſe ſignauerit noīatim. Hic auteꝫ quiApocalipſim ſcribit tertio ferme mentionem noīs ſui facit. Sed ⁊ ex ipſo ſcripture ſtilo diſcretionē faciens dicit: potuiſſefieri in illis temporibus fuiſſe ⁊ alium aliquem Iohānem vnum ex ſanctis cui hecreuelauerit deus. Multa vero ⁊ alia inſtructionis eccleſiaſtice monimēta nobisin libris digeſta: beatꝰ Dioniſius dereliquit: quoꝝ lectio magnopere ab ſtudioſis quibuſqꝫ expetenda ſit. Sed iam adhiſtorie ordinem reuertamur. Sixto romane eccleſie per ānos vndecim ſacerdotio ꝓcurato: ſuccedit Dioniſius. Et Demetriano apud antiochiā defūcto: Paulus de ſamoſate ſacerdotium ſuſcepit. quiaulus abiecta ſatis ⁊ indigna de chriſto ſentiens: traditiōem doctrine eccleſiaſtice corrūpebat: dicens eum cōmunis nature hoīem tm̄ fuiſſe.¶ De epiſtolis Dioniſij.¶ Capl̓m. XXIIII.Unc Dioniſius de alexandriarogatus venire ad concilium:⁊ ſenectutis impedimento ⁊ incōmoditate corporis inhibet̉: ꝑ epiſtolaꝫtamen p̄ſenteꝫ ſe reddit: ⁊ quid fidei ac veneratiōis erga chriſtum teneret expoſuit

k 2