Eccleſiaſtice hiſtorie

imperiū. Quo in temꝑe etiam Origenesſeptuageſimo etatis anno nō ad integruꝫexpleto defunctus eſt. Scribēs Hermamoni cuidā de gallo hec refert. At ne gallus inquit malū Decij aut videre potuit:aut cauere: ſed in eundem lapidem offenſionis impegit. Cuius cuꝫ regnū floreretinitio: ⁊ cuncta ei ex ſententia caderēt: ſanctos viros qͥ ꝓ pace regni eius deo ſūmoſupplicabant ꝑſecutus eſt: cū quibꝰ ⁊ ꝓſperitatē ſuam ꝑiter effugauit ⁊ pacem.¶ De Cypriano: ⁊ ꝙ ſtatuit hereticos rebaptizandos. Sed Cornelius papa cōtradicit.¶ Capl̓m. II.N vrbe ꝟo roma Cornelio epiſcopatū regente: ⁊ apud cartaginē Cypriano ambobꝰ fide: ꝟtute: pietate p̄ſtantibus queſtio exorta eſtin affrice magis ꝑtibꝰ: ſi oporteret hereticos rebaptizari. Cūqꝫ id a Cypriano ⁊ ceteris pene omnibꝰ per affricam ſacerdotibus oportere fieri decerneret̉: Cornelius⁊ ceteri om̄es ꝑ italiam ſacerdotes huiuſmodi decretū manente ſacerdotali cōcordia refutarūt: ſtatuentes antiquitus a patribus ſuꝑ hoc traditam regulam debereſeruari. Que ꝯtinebat poſt abiectionempraui ⁊ ꝯfeſſionē recti dogmatis ſola eosmanus impoſitione purgandos.¶ Ꝙ Stephanus papa ſimiliter ſentiat⁊ de ꝯcordia eccleſiaꝝ que poſt perſecutionem facta eſt.¶ Capl̓m. III.Ed poſt Cornelij ꝯſūmationeꝫqui tribꝰ circiter annis ſacerdotio functus eſt epiſcopatus ſedem Lucius ſuſcepit. Cui octo ſolis mēſibus ſacerdotio adminiſtrato: Stephanus ſuccedit Quiqꝫ ſimilem Cornelio denō rebaptiſando ſententiā tulit. Ad queꝫDioniſius multa ⁊ ſepe ſcripta direxit: demultis eccleſiaſticis diſſerens cauſis. Inquibus inter cetera etiam hoc indicat: ꝙom̄es eccleſie abiecta Nouati p̄ſumptione pacem inter ſe inuicem ſeruent. Scribit ergo ⁊ de hoc verbis his: Scio auteꝫfrater om̄s eccleſias in oriente que prius

ꝯturbabant̉ nunc rediſſe ad ꝯcordiam: etomnes ſibi vnanimiter coherere: gaudentes ⁊ exultātes de pace que vltra ſpem eccleſie reddita eſt. id eſt Demetrianus apd̓antiochiam: ⁊ Theotiſtus apud ceſareaꝫMaꝫ abbānes in hieroſolymis: dormiēte in pace alexandro: Marinus apud tyrum. Heliodorus apud laodiciam. Helenus ī tharſo. Firmilianus in cappadociaUerū ne ſermo epiſtole longior fieret nobilium tantūmodo vrbiū tibi epiſcoposindicaui: vt etiam ceteros cum ipſis pariter vnum ſentire nō dubites ꝑ vniuerſaꝫSyriam vel arabiā: ſed ⁊ hij quibꝰ nuncſcripſiſtis Meſopotamie ep̄i idē ſapiuntPonti quoqꝫ ⁊ Bithinie omnes paritervnanimes ⁊ ꝯcordes ⁊ multa ſibi inuicēcharitate ꝯnexi glorificant deū noſtrum.Hec Dioniſius ſcribit.¶ De Sixto papa: ⁊ hereticis nō rebaptiſandis.¶ Capl̓m. IIII.Tephano vero duobus ānisimpleto ſacerdotio rome Sixrtus ſuccedit. Ad quē ſcribit nihilominus Dioniſius de baptiſmate: cōmemorans ꝙ Stephanus quideꝫ deceſſor ſuus ſcribens ad Firmilianū ⁊ Helenū: ceteroſqꝫ illaꝝ ꝑtium epiſcopos ſtatuerit: nec cōmunicandū eſſe his qͥ rebaptiſant: ſed debere conſiderare magnitudinērei: quia nō quicūqꝫ: ſed permagni ⁊ nobiles in ep̄is viri ſunt quibꝰ hoc viſum ſit.Dicit etiam ꝙ ſuꝑ hoc ſcripſerit pleniusad Dioniſium ⁊ Philemonē p̄ſbyterosvrbis rome. Indicauit autem pariter etiam de Sabellij hereſe que temporibꝰ ipſius exorta eſt ſcribens hec.¶ De hereſi Sabellij.Capl̓m. V.Uid aūt dicam de ea doctrinaq ique apud Ptholomaidā pentapoleos ciuitatem nuꝑ exortaē: plena blaſphemijs in deū patrē ⁊ ī dn̄ꝫnoſtrū ieſum chriſtū: negans vere eſſe euꝫfilium patris: nec pͥmogenitū omnis creature: ſimul ⁊ ſancti ſpūs auferens intellectum. Pro quibꝰ cū vtreqꝫ ꝑtes ad me ve