IIIILiber

Deniqꝫ cum publicaret eiꝰ archana dixiteum de euangelio qͥdem quattuor et viginti cōmentarios ꝯdidiſſe. Prophetasꝟo ſibimet nūcupaſſe quoſdam barchaban ⁊ barchob: alioſqꝫ qͥ nunqͣꝫ extiterāt.quos ipſe tn̄ cōſtituerit ſibi. ac barbarisvocabulis vt eſſet appellatio ip̄a terribilis nominarit. Docere etiā eum refert immolata abſqꝫ vllo reſpectu cōſcientie deguſtanda. ⁊ ſine ſcrupulo atqꝫ indifferenter fidē negandaꝫ ꝑſecutionis tꝑibꝰ. Sectatoreſqꝫ ſuos ad morē Pythagoricumdocuit qͥnquēnio ſilere. Addit alia quoqꝫ non pauca. qͥbꝰ ſecte huius errorem penitus a ſe deprehenſum ⁊ ꝯfutatuꝫ eē declarat. Sed ⁊ Hyreneꝰ ſcribit coeuū tempore ⁊ moribus memoratoruꝫ fuiſſe Carpocraten quendaꝫ: ſuꝑſtitionis alterius:qͥ gnoſtici appellantur: vocabulo ab ſciētia conficto auctoris. Qui ſane p̄ſtigiasSymonis magi: nō vt ille clam ſꝫ publice ac palaꝫ tradebat. ⁊ velut ꝓ ſūmis atqꝫoptimis ſtudijs laudē cōfeſſam ac publicam de nefarijs artibꝰ a deceptis auditoribus requirebat: ⁊ magicas tenebras inluce publica ꝑorabat. De amatorijs dūtaxat ſomnijs que immiſſis a demonijsparhaedris alijſqꝫ ſimilibꝰ fraudibꝰ. Deqꝫ his ꝯſequenter doceri oꝑtere omnemhoīem decernebat: qͥ ad ꝑfectionē ſui myſterij vel potiꝰ ſceleris cuꝑet peruenire. aſſerens nō aliter vnūquēqꝫ effugere poſſemūdi huius pͥncipes vel declinare: niſi ꝑhuiuſcemōi facinora ſua cuiqꝫ nefaria debita ſoluerētur. His igit̉ ille totius boniemulus vtens ſue malignitatis miniſtrꝭtam eos qͥ poſt fidē ab his decipiebāturrapiebat ad tenebras ſempiternas: qͣꝫ illos qͥ necdum crediderāt: tanqͣꝫ hec eſſetnoſtre religionis infamia ſubmouebat afide: dum execrabilē horum hoīm vitamip̄am xp̄ianoꝝ ꝓfeſſionē audiēs quiſqꝫ vitaret. Nec aliunde tūc ſuſpicio de nobistanqͣꝫ vere impijs ⁊ inceſtis fuerat exortaqua aſſereret̉ illicitis plebem noſtraꝫ ſtuprīs ⁊ ꝓmiſcue habitis ī matribꝰ ac ſororibus pollui: atqꝫ ab execrādis in fanticidij dapibꝰ funeſtari. Sꝫ nō in longū durauit infamia vbi ſe ip̄a cepit veritas aperire. quinīmo ⁊ clariꝰ ac ſplendidiꝰ illuce-

ſcente vita nr̄oꝝ extinguebatur cōtinuoſuꝑſtitioſi caligo figmēti. Et ſingulis qͥbuſqꝫ ſectis q̄ aduerſum veritatem exortefuerāt euaneſcentibꝰ: vel in multifidas acmultiformes ſpecies diffluentibꝰ ꝓficiebat ⁊ extollebat̉ indies ſolꝰ vere ⁊ catholice eccl̓ie ſplendor: nulla tempoꝝ varietate fucatus. qꝛ caſtimonia ſui ac puritate ⁊ diuine ꝯuerſationis gl̓ia ꝑ omne genus hoīm ſapientia doctrina. fide. ⁊ actibus refulgebat. Etenī ip̄o cōfeſtim tēpore quo ceꝑat opprobrij huiꝰ flāma reſtincta eſt. Permanſit aūt apud ſingulorummentes veritas: q̄ ſuis ſemꝑ viribꝰ nitēsꝯuincit ⁊ arguit falſitatē. nec paſſa eſt adulterino maledictorū fuco eccl̓ie caſtitatem pudiciciamqꝫ lacerari. intantū: vt exillo ad noſtra vſqꝫ temꝑa nullꝰ tā ſeue mētis extiterit qui honeſtatē et caſtimoniaꝫplebis noſtre ore ſacrilego cōcinnatꝭ macularet opprobrijs: ſꝫ ad romanos ⁊ grecos ad Scitas ac barbaros: et ad ipſaspene in vltimis orbis ꝑtibꝰ reconditasnationes intātum ſuauis odor de eccl̓iegeſtis ⁊ diuinū quiddā reſpirans ſancteꝯuerſationis aura ꝑuenit. Intātū ad aures oīm ac mentes felix xp̄ianoꝝ fama ꝑuecta ē: vt om̄e hoīm genus legibꝰ ⁊ ſuꝑſtitionibꝰ patrijs derelictis ſe ad fidē xp̄icōuerteret. oīſqꝫ barbaries genuina feritate depoſita ad ieſū ꝯcurreret: diſcere abeo qꝛ mitis ē ⁊ humilis corde. Extiterūtp̄terea ꝑ diuinaꝫ gr̄am viri ea tempeſtateeruditiſſimi: qͥ ꝓbabiliter ⁊ ſufficiēter obſcena hereticoꝝ commenta ꝯuincerent. ⁊qͥd vera fides in eccl̓ia catholica caſtitatis haberet oſtenderent. In qͥbꝰ Egeſippus celeberrimꝰ habebat̉. qͥ integerrimātraditionē apl̓ice predicationis ſimpliciſermone ꝯſcriptam in qͥnqꝫ libris memorie tradidit. Ubi ⁊ de ſuis ip̄e temporibꝰaliquāta cōmemorat. et qͥbuſdam qui ſimulachra collocauerāt talia quedaꝫ ſcribit. Quibꝰ inquit templa īmo potius ſepulchra fecerunt. ſicut etiā nunc videmꝰE quibus eſt vnus antinous ſeruꝰ Adriāni ceſaris. cui agones annui celebrātur:qui antinoij appellātur noſtris adhuc tēporibus inſtituti. Nam ⁊ ciuitatē condidit eius nomini Antinoū. ⁊ templuꝫ ei ⁊

C