LiberIIE

bant: augentes in omnibꝰ p̄dicatiōeꝫ verbi dei: ⁊ ſalutaria eiꝰ ſemina regni celorūꝑ oēꝫ terrā latiꝰ diſſerētes. Deniqꝫ nōnulli ex his ardētiores diuine philoſophiecupiditate ſuccenſi: animas ſuas ꝟbo deiconſecrabant: explentes ꝑfectionis ſalutare p̄ceptū: vt facultates ſuas pͥmo indigentibꝰ diuidentes expediti ad p̄dicādūeuangeliuꝫ fierent. vt ſi qͥbus forte ꝓuincijs nomē fidei eſſet incognituꝫ p̄dicarētPrimaqꝫ apud eos fundamēta euāgelijcollocantes: atqꝫ electis quibuſqꝫ ex ip̄isofficium regende eccl̓ie quam fundauerant cōmittētes. ip̄i rurſū ad alias gētes:aliaſqꝫ ꝓuincias ꝓperabāt: et euangeliſtarum fungebātur officio. quoſqꝫ ſimilitervt in exordio apl̓os diuinorum ſignoruꝫcomitabatur effectus ⁊ ſanctiſpiritꝰ gratia: ita vt videres vna allocutiōe ītegrosſimul populos ad cultum diuine religionis adduci: et p̄dicantiū ꝟbis nō eſſe tardiorem audientiū fidē. Uerū qm̄ impoſſibile nob̓ eſt ſingulos enumerare: qͥ poſtapl̓oꝝ pͥmas ſucceſſiones ī eccl̓ijs q̄ perorbem terre ſūt: vel principes: vel euāgeliſte fuerūt: vel paſtores: illos tātūmodocōmemoraſſe ſufficiat: quoꝝ libris inſerta ad nos vſqꝫ fidei ⁊ p̄dicationis monimēta venere. vt Clemētis: ⁊ Ignacij: ceterorūqꝫ quoꝝ ſuꝑiꝰ fecimus mentionem.¶ De epl̓a Clemētis: alijſqꝫ ſcpͥturis eiꝰ.¶ Capl̓m. XXXVIIITemens tn̄ in epl̓a quā Corincthijs ſcribit meminit epl̓e Pauli ad hebreos: ⁊ vtit̉ eiꝰ teſtimonijs. Un̄ ꝯſtat ꝙ apl̓s tāqͣꝫ hebreis mittendā patrio eā ſermone cōſcripſerit. ⁊ vtqͥdam tradūt Lucā euangeliſta: alij autēhunc ip̄m Clementē interp̄tatū eſſe: Qd̓⁊ magis verū eſt: qꝛ ⁊ ſtilus ip̄e epl̓e Clementis cum hac ꝯcordat: et ſenſus nimirū vtriuſqꝫ ſcripture plurimā ſimilitudinem ferunt. Dicit̉ tn̄ eſſe ⁊ alia Clementꝭepl̓a cuiꝰ nos noticiā nō accepimꝰ. ſed etalia eiꝰ opuſcula non minima a nōnullishaberi ꝑhibent̉. velut Petri ⁊ Appionisdiſputatio. q̄ ī vſu a veteribꝰ habita minime reꝑimꝰ. qꝛ nec pura ī eis ⁊ incorruptaapl̓ice fidei regl̓a manſiſſe dep̄hendit̉.

¶ De libris Papie.¶ Capl̓m MheſeApie qͦꝫ ferūt̉ qͥnqꝫ libri. qͥ attip tulāt̉ ꝟboꝝ dn̄icoꝝ explanatioꝓHoꝝ facit ⁊ Hyreneꝰ mētiōemꝑ hec ꝟba. Hec autem et Papias Ioh̓isauditor: Policarpi ꝟo ꝯdiſcipulꝰ ⁊ ſodalis: vir vnꝰ ex antiqͥs: ꝓteſtat̉ ī pͥmo libroſuo. Quīqꝫ enī volumiua ꝯſcripſit. Hecqͥdē Hyreneꝰ de Papia. Ip̄e ꝟo de ſe itaindicat tanqͣꝫ qͥ nō ab apl̓is: ſꝫ ab eoꝝ diſcipulis ſuſceꝑit fidē. ꝑ hec ꝟ̓ba. Non pigebit aūt nos tibi oīa q̄ quondā a p̄ſbyteris didicimus: ⁊ bene retinemꝰ: recordantes exponere cū interp̄tationibꝰ ſuis: ⁊ vtſe eorum veritas habeat explicare. Neqꝫenī multa dicentibꝰ: ſꝫ vera tradentibꝰ auſcultauimꝰ. neqꝫ his qͥ hoīm p̄cepta: ſꝫ qͥdn̄i mandata memorabāt ab ip̄a veritate ſuſcepta. Qd̓ ſi qn̄ adueniſſet aliqͥs exhis qͥ ſecuti ſunt apl̓os: ab ip̄o ſedulo expiſcabar qͥd Andreas: qͥd Petrꝰ dixerit.Quid aūt Philippꝰ: vel Thomas: quidꝟo Iacobꝰ: qͥd Ioh̓es: aut qͥd Mattheꝰvel aliꝰ qͥs ex diſcipulis dn̄i: queue ariſtion vel Ioh̓es p̄ſbyter: ceteriqꝫ diſcipuli dicebāt. Nec enī tm̄ mihi libroꝝ lectiones ꝓdeſſe credebā: qͣꝫtū viue vocis p̄ſentiſqꝫ magiſteriū. Sed mihi dignuꝫ videtur intēdere ꝙ ſcd̓o nomē Ioh̓is enumerat: ⁊ eū qͥdē: cuiꝰ primo meminit: Petro⁊ Iacobo ac Mattheo: ceteriſqꝫ apoſtolis ſociat. quē ſine dubio ip̄m euāgeliſtāeſſe ⁊ apl̓m ꝯſtat. Aliū ꝟo Ioh̓eꝫ diſtinctione qͥdā facta extra apl̓oꝝ numeꝝ collocat: p̄ferēs ei ariſtione quendam. et euidenter eū p̄ſbyterū noīat: vt ꝑ hec cōprobetur verū eſſe illud qd̓ qͥdam aſiani ſcribunt: ꝙ duo ſint apud epheſū ſepulchra:⁊ vtrūqꝫ Iohānis appelletur. Quibus ſidiligentius intendamus: fortaſſis ſecundus hic erit Iohānes: ſi ille non crediturprimus ſub cuius nomīe reuelatio habetur q̄ appellatur Ioh̓is. Sed et hic ipſede quo nobis ſermo eſt Papias: apoſtolorum ſe v̓ba ab his qͥ ſecuti eos fuerantAriſtione videlꝫ ⁊ Iohāne p̄ſbytero aſſerit ſuſcepiſſe. Unde ⁊ frequēter noīatimin cōmentarijs ſuis: a Ioh̓e ⁊ Ariſtionetraditū ſibi de ſingulis qͥbuſqꝫ cōmemo-