Eccleſiaſtice hyſtorie

volenti: nō aliūde ſumēdū videt̉ exordiūqͣꝫ ab ipſa dn̄i ⁊ ſaluatoris noſtri ieſu xp̄ip̄ſentia corporali. Sed mihi queſo veniam dari. Confiteor nāqꝫ ꝙ in hͦ oꝑe viribus noſtris maiora tēptamus: vt ⁊ fideliter ⁊ integre que ſūt geſta narremus. ⁊ rudem ac nulli fere noſtroꝝ digreſſam viaꝫhuiuſcemodi itineris pͥmam audeamusincedere. Et licet deum ducem futurum:dn̄iqꝫ ſaluatoris noſtri certus ſim nobisaffutura ſuffragia: hominū tamen nullaquibus poſſimus inniti conſpicimus p̄ceſſiſſe veſtigia: niſi ꝙ ſparſim ſingulorūquorūqꝫ tempoꝝ ſeu reꝝ geſtaruꝫ ad nosvſqꝫ indiciaʳ ac monimenta tranſmiſſaſunt: e quibus quedam nobis luminumfaces velut in obſcuro poſitꝭ eminus accendunt̉: ⁊ tanqͣꝫ ē ſublimi ſpecula qͣ nosgreſſum tendere oporteat: ac viam verbiabſqꝫ errore dirigere eoꝝ vocibꝰ admonemur. Quecūqꝫ ergo ꝓpoſito operi cōuenire credidimus: ex his que illi ſparſimmemorauerant eligētes: ac veluti ē rationabilibus campis doctoꝝ floſculos decerpentes: hyſtorica narratione in vnumcorpus redigere ⁊ coaugmētare temptauimus. ſatis abundeqꝫ gratum putātes:⁊ ſi nō omniū nobiliſſimoꝝ: certe ſaluatoris noſtri apoſtolorūqꝫ ſucceſſiones celebrioribus quibuſqꝫ eccleſijs traditas invnum colligere: atqꝫ in ordinem modūqꝫdigerere. Opus autē mihi ꝑneceſſariumvideor aſſumpſiſſe: eo magis quo vt ſuperius dixi neminē eccleſiaſtiacum dumtaxat ſcriptorem ad hanc ꝑtem narrationis animū adieciſſe comperior. In quoillud etiam ſpero: ꝙ ⁊ vtilitatis plurimūex rerum geſtaꝝ cognitione ſtudioſis quibuſqꝫ noſter hic conferat labor. Quāuisiam de his ipſis nōnulla etiam in cronicis. id eſt in eo opere qd̓ de tēpoꝝ ratione ꝯſcripſimus breuiter ſuccincteqꝫ perſtrinxerim: plenius tamen in p̄ſenti opereſinguloꝝ narrationem aperire temptabimus. Incipiet ergo mihi ſermo ab ipſodn̄o ſicut ꝓmiſimus chriſto. Uerū quiachriſtianoꝝ res geſtas ſcribere ꝓponimꝰ:ꝯſequens videt̉ vti pͥus vel genus hochoīm vnde ducat exordiū: vel quid noīsipſius ꝯtineat ratio ⁊ cuius gens iſta vel

populus appellatione cenſet̉ repetentespaulo altius exponamus.¶ Ꝙ deus ⁊ dn̄s ⁊ creator oīm ac diſpēſator vniuerſoꝝ ipſe ſit ẜm ea que in lege⁊ ꝓphetis ſcripta ſunt.Capitulū. I.Gitur quoniāchriſtus duplici ex modo conſtat: et diuīa in eo parit̓ atqꝫ humana natura plenitudinē tenet: caput ineo diuina ſubſtantia: pedes in eo hūanaquā pro noſtra ſalute ſuſcepit habeantur⁊ ita demū perfectius nobis narratio dirigetur ſi a capite. id eſt a diuinitatꝭ eiusverbo ſūmamus exordiū: ꝑ quod chriſtianorum (que gens nouelle appellationis credit̉) antiqͥtas ⁊ nobilitas pariteroſtendent̉. Genus ergo chriſti ⁊ ipſiꝰ ſubſtantiam ⁊ eius naturā ꝓferre ac panderenullus ſermo ſufficiet. Siquidē etiā diuinū de eo ita ꝓnunciat oraculum dicens.Generationē eius quis enarrabit? Sed⁊ alibi celeſtibꝰ nihilominus de eo vocibus ita refert̉. qꝛ nemo nouit filium niſipater. ſed neqꝫ patrem quis nouit niſi filius. Solus ergo ille qͥ genuit noſſe dicitur filiū pater: et filius patrē. Sine dubio excluſit ceteros a diſcutiēda noticiaqui ad vnū ſolum patrē filij ſcīam reuocauit. Hic ergo in his voluminibus quediuino ſpū ꝯſcripta credunt̉: lux eterna ⁊ante mūdi initiū ſemꝑ fuiſſe p̄dicat̉. Sapientia quoqꝫ ſubſtantialis ⁊ verbum viuū in pͥncipio apud patrem: ⁊ deus verbum ſubſtitiſſe narratur. Quis ergo poterit eū qui ante oēm creaturam viſibileꝫatqꝫ inuiſibilem ſemꝑ fuiſſe ⁊ ſine initioiam fuiſſe: ex ipſo patre natus: ⁊ cū patreſempiternus extitiſſe deſcribit̉: ſermonecomp̄hendere? Quis oīm celeſtiuꝫ īmortalium diuinarūqꝫ virtutū dn̄m ⁊ ducemac pͥncipem celeſtis militie: ⁊ magni conſilij angelū: volūtatis paterne efficaciamquē cū patre om̄ia que ſunt creaſſe ⁊ ꝯͣdidiſſe conſtat: vt veꝝ filiū ⁊ vnigenitum ⁊oīm que creata ſunt dn̄m ⁊ regeꝫ ac dn̄atorem pr̄na virtute ⁊ ptāte cūcta moderātē ꝟbis explicet: niſi ꝙ ad intelligentiam