.XXVI.

in diuinis. ¶ Tertio in cōtēptū eccl̓iaſtice diſcipline. ¶ Quarto cōtra prohibitionē p̄ceptoriaꝫſuperioris. Idē pe. ⁊ ab. archid̓. ii. q. 3. ſicut. et ſicintelligūt illud. c. ſicut apoſtoli .ſ. ꝙ cū quiſ ꝑ cōtemptū participat: tūc pōt excōicari: quia mortaliter tunc peccat. Idem Io. and. ⁊ Io. de lig. ⁊Ricar. in. 4. qui ergo participat cum excōicatomaiori excōicatione in diuinis .ſ. cū eo dicendoofficium. vel miniſtrando ei ſacramenta vel audiendo miſſam cū eo ẜm oēs peccat mortalitervt dicitur in quodam ſcripto ſuper. 4. qd̓ veruꝫē ẜm ea que ſupra ſunt in corpore iuris. Sed hodie ſecus per extrauagantem martini. 5. quā habes ſupra. c. fi. de maiori excōicatione ibi vide.¶ Nota ꝙ participans cū excōicato minori nōincurrit aliquā excōicatione vel peccatū: ⁊ hocē qd̓ cōiter dicitur: ꝙ excōicatio .ſ. maior nō trāſit in tertiam perſonam. z. q. 3. qm̄ multos. ī quoquidem. c. Greg. ſubtrahit a minori excōicatiōeqͣꝫ plures differentias perſonarū cōicantes excōmunicatis maiori: que tamen omnes comprehēduntur in iſto ver. Utile lex humile reſ ignorataneceſſe. Hec anathema faciunt: ne poſſit obeſſe.vtile .i. ꝓpter vtilitatem excōicati vel etiā participantis. Lex ideſt ꝓpter legem matrimonij. humile .i. per ſubiectione naturalem vel aliquē ſeruitutem vt in filijs ⁊ ſeruis ⁊ huiuſmodi. Reſ ignorata .i. quādo neſcitur quiſ ē excōicatus: ignorantia .ſ. facti. neceſſe .i. ꝓpter neceſſitatem excōicati vel participātis. vide tamen clarius de quolibet horū ī ſequentibus.¶ Declaratio predictorū caſuū.Primo quideꝫ excuſatparticipātē cū excōicatis: vt nō īcurrat̉ minor:vtilitas q̄ poteſt eē duplex. vna quidem ipſiꝰ excōicati: vt cū quis loquitur eī de his que pertinent ad abſolutionē ꝓcurandā vel etiam ad ſalutem aīe: licet alia incidenter interponat: vt magis ꝓficiat. Unde ⁊ ad predicationē admittiturextra eo. rn̄ſo: ⁊ per hunc etiā modum predicatores qui apud excōicatos in predicationibus ⁊ꝯfeſſionibꝰ quaſi gerunt cauſas eorū: qui ab ip̄isexpoliati fuerunt eccl̓ias licite accipere ab ip̄isexcōicatis preſertim ſi in locis illis nō valent ſuſtentationē habere: extra eo. cū voluntate. ⁊ etiāẜm Hoſtien̄. extra caſum neceſſitatis duꝫ ſperātꝓbabiliter de proficiendo eis. ¶ Secundo vtilitas pōt eē ex parte ꝑticipantis in tꝑalibus vl̓ ſpiritualibus: ⁊ in tꝑalibus quidē vt cū petit ab excōicato: qd̓ ei dꝫ dare vt ī. d. c. ſi vero. Und̓ ſi nōlit dare pōt in iudicio conueniri: alias ex delictoſuo cōmodū reportaret de iu. c. intelleximꝰ. Inſpūalibus autē licite loqui de ſalutē aīe ſue: petēdo conſiliū ſi ē neceſſitas: ⁊ nō poſſet habere recurſū ad aliū ẜm Guil. ¶ Secundo excuſat lexmatrimonij ī huiuſmōi ꝑticipatione cū diſtīctione tn̄: nā aūt excōicatio ē lata etiā in alterū ꝓpmatrimoniū illicite ꝯͣctū: ⁊ tunc neut̓ pōt cū alte

ro participare: aut excōicatō ē lata ꝓpter alid̓ delictum: ⁊ tunc in participatione quo ad redditionem debiti vterqꝫ excuſat̉: in alijs nō excuſaturmulier participando cū viro excōicato: ſꝫ nō excuſatur vir participando cū vxore excōicata: exeo ꝙ cū ſit caput eius: debeat eā cogere: vt faciat ſe abſoluere. 7. q. i. ſicut hec Ray. ⁊ Goſ. Siāt vir vocaret excōicatū ad mēſaꝫ: credit Guil.ꝙ nō poſſit vxor comedere cū viro ad illā menſam: ſꝫ bn̄ in eadē domo ī alia menſa ita remota: ꝙ poſſt dici: ꝙ nō comedāt ſimul: ⁊ de bonisquidē cōibus aūt de his que daret mariti ſui nomine excōicati ẜm Guil. nō debēt accipi elemoſynaliter niſi .ſ. in neceſſitate: ſed de bonis ꝓprijſſi dat: vel ſi conceſſum ei fuiſſet a marito excōicato: vt d̓ bōis oībꝰ daret ipſa noīe ꝓpͥo pōt accipi: idē de familia excōicati quo ad elimoſynasdādas. ¶ Tertio excuſat humilitas ſubiectiōisvel ſeruitutis: ⁊ primo quidē filij qui ſūt ſub patria poteſtate vel etiā mancipati qui ſunt cōmeſales patri: ⁊ ab eo recipiunt neceſſaria: excuſantur participando cū patre excōicato: dūmodo n̄in crimine: alij autē filij non excuſant̉ ẜm Guil.Secūdo excuſant̉ monachi participando cumabbate excōicatō ẜm. Guil. qꝛ ſūt quaſi de familia eius. Tertio excuſāt̉ clerici cum ſuo pōtificeexcōicato participādo illi .ſ. qui ſūt eius officiodeputati: ſicut ⁊ alij ſeruientes: aliqn̄ vero clerici nō. 93. di. miratus. ẜm Hoſti. Quarto excuſātur ſerui ⁊ ancille .ſ. ſeruilis conditionis. ¶ Quinto excuſant̉ ruſtici ſeruiētes: ⁊ alij ſubiecti qui n̄ſunt adeo curiales: vt eorū ꝯſilio ſcelera ꝑpetrāt̉2. q. 3. qm̄ multos. cū diſtinctione tn̄ ẜm Buil. qꝛſi tales perſone ante excōicationē dn̄i ſeu patroni obligauerūt ſe ſeruituti: ⁊ ſeruitiū intrauerūtſi tunc ignorauerūt excōicationē: nō tenēt̉ diſcedere: ſed ſi ſciuerūt: tenent̉ diſcedere: niſi neceſſitas eos cōpuliſſet: ꝙ fierēt de familia eius. ⁊ qd̓dicit̉ de ruſticis: ītellige qui colūt terrā dn̄oruꝫſuorū: ⁊ hoc ēt extendit̉ ẜm Guil. ad illos qui dicūtur mediatarij: ⁊ qui ꝓpter culturā recipiuntcertam portionē fructuū. Nā ⁊ pn̄t cōicare quātum oportet ꝓpter culturā ⁊ huiuſmōi rationeꝫIdem intelligendū ē de nutritijs ⁊ ſil̓ibus ꝗ vl̓que ſi a dn̄o recederent: nō haberēt vnde viuerent: ar. extra eo. ſi vero. ibi etiā in dicto. c. excuſant̉ ꝗ. cū excōicatis nautis ꝯueniūt de trāſfretādo ꝯtra ſarracenos. ¶ Sexto excuſantur patres⁊ dn̄i participando cū filijs ſuis aui ſeruis excōicatis nō quidē ſimpliciter ſed ẜm Tho. in. 4. di.18. in his in quibus ſūt obligati: quia ſicut inferiores obligantur ad obſequiū ſuperiorū: ita ſuꝑiores ad ꝓuidentiā īferioꝝ. Ray. tn̄ ⁊ Guil. Boſ.⁊ Hoſti. dicūt ꝙ tutiꝰ ē tenere ꝙ nō excuſant tātales: qꝛ tenebāt̉ eos corrigere. ar. 27. q. i. d̓ filiaqd̓ videt̉ qn̄ ex defectu ipſoꝝ: qꝛ .ſ. n̄ correxerūtīciderūt ī ſn̄iaꝫ vl̓ ꝑmanēt ī ea: ſꝫ vbi ꝑ eos nonſtetit: ⁊ inſtāt vt querāt abſolutionē: hꝫ locū qd̓dicit Tbo. ¶ Septīo ẜꝫ Hoſt. ẜuis mercēnarijs