Titulus.

mētione de reſeruatione valeat ad cuius dubijſolutionē ꝟidendū eſt pͥmo an collatio facta perpapam de bn̄ficio reſeruato non facta mentionede reſeruatione valeat. Et dicendū ꝙ ſi reſeruatio erat vt plurimum generalis ⁊ notoria in curia: ita ꝙ veriſimile eſt papam ſciuiſſe: ſicut iusſcriptum: valet collatio non facta mentione de reſeruatiōe: ſic in ſimili notat̉ de cōſti. c. i. li. 6. ⁊ noͣ.glo. Si vero erat particularis ⁊ ſecreta de certis⁊ noīatis bn̄ficijs: tunc non valet collatio. naꝫ ꝟidet̉ papam non fuiſſe recordatum de reſeruatione: ⁊ cauſa eius. Et ſi dicat̉ ꝙ non eſt veriſimileꝙ papa ignoret factū ꝓprium. Reſ. ꝙ veritas incontrarium tollit illam veriſimilitudinē: de preſump. c. quare non eſt. ⁊ de preſcrip. c. veniēs. cūſi. Si gͦ pōt cōſtare ꝙ papa reſeruauit ſibi contēplatione ticij: ⁊ poſtea eidem ticio contulit: valetcollatio non facta mentione de reſeruatione. Itēſi papa reſeruauit ſibi ꝓuiſionem bn̄ficij vl̓ bn̄ſiciorum ſolum in odium conferentiū: forte qꝛ cōferebant beneficia indignis: valꝫ collatio facta ꝑpapam non facta mentione de reſeruatione: quiaī vtroqꝫ caſu reſeruationis cauſa n̄ violat̉. In dubio autem preſumat̉: ꝙ ad inſtantiam alicuiꝰ reſeruauit ſibi certum beneficium: qꝛ vt plurimumreſeruare conſueuit alicuius contemplatiōe. Adꝓpoſitum reſpondeo in caſu permutationis: vbidixi valere collationem non obſtāte reſeruatione ⁊c̄. In eo caſu valet permutatio cum effectu.At vbi dixi collationem non tenere vel non valere: non valeat permutatio facta hinc inde ſꝫ firma maneat rēnunciatio. Sꝫ quid facient per mutare volētes in caſibus in quibus renunciatio tenuit ſꝫ collatio non tenet? Reſ. dicunt ſic papeſancte ex quo renunciatio facta ex cauſa ꝑmitionis tenuit: licet non collatio: qꝛ de reſeruatiōenon feciſtis mentionem: placeat .s. v̓. ex quo certificatus eſtis de reſeruatione: que tūc erat occuta dare nobis licentiā redeūdi ad noſtra bn̄ficia.Ul̓ ꝑficiatis permutationē: collationē hīc indefaciēdo: qꝛ ſcitis pater ſancte: ꝙ iſta bn̄ficia reſeruata alijs non poſſunt conferri. Et tūc papa alterum illoꝝ faciet. Et qꝛ veriſimile ē: ꝙ renūciationon fiebat corā papa: niſi ex iuſta cauſa: papa bn̄faciet: ſi permutationē perficiet niſi cauſa q̄ induxit eū ad reſeruationē ſuadeat cōtrariū: puta qꝛpapa ītēdit de illis bn̄ficijs vl̓ illoꝝ altero ꝓuidere: cū vacare ſperet in ꝓximo. Sꝫ pone ꝙ ī caſu ſupra dicto vbi renunciatio tenuit: collatio nōtenuit: ꝑmutantes credētes permutationē tenere adminiſtrarent in bn̄ficijs ſic permutatis: deīde moriunt̉ ſic permutanteſ ⁊ nūc apparet: ꝙ collatio nō tenuit: querit̉ an iſta bn̄ficia vacent permortē an ꝑ renūciationē? ⁊ videt̉ ꝙ vacēt per renunciationem: qꝛ bn̄ficia iam vacabant per renūciationem: ⁊ collatio ⁊ inſtitutio ſequēs non fac̄eos rectores ⁊ ſic remanſerunt bn̄ficia in eo ſtatu ī quo erant per reſignationem. Sꝫ cōtra videtur veꝝ: videlicet ꝙ vacent per mortem: qꝛ illa

renunciatio fuit facta ſub conditiōe tacita vl̓ expreſſa: vel ſaltem ob cauſam que non fuit ſecutavl̓ impleta. Et ſi cum permutatio non fuerit impleta ante mortem proinde eſt: ac ſinil fuerit factum. Et hoc etiam ſentire videt̉ Io. an. in p̄dicto. c. i. de rerum permu. ſuper glo. i. opi. obtinuiin rota. Addit lapꝰ hoc verū .ſ. ꝙ vacēt per mortem: qn̄ non fuerunt in dolo. Nam ſi fuiſſent indolo ambo vel alter eorum: vt qꝛ ſciebat reſeruationem vel aliud impedimentum permutatōnis: tunc ſecus: qꝛ ſic vacaret bn̄ficiuꝫ doloſi perrenunciationem non per mortem. ¶ Sed poneꝙ permutantes bn̄ficia fuerunt in culpa: vt quiaſciebant vel ſcire debebant illa eſſe reſeruata: vl̓permutationem non poſſe compleri: ex aliqͣ aliacauſa ſaltem per illuꝫ coram quo fiebat. Et hocnon obſtante ſe intruſerūt in illa beneficia ⁊ mortui ſunt: querit̉ quomodo vacent. Reſpōdeo ꝙnec per mortem nec per renūciationē ſed per iuris priuationeꝫ: vt patet de p̄ben. eū qui li. 6. Adde ẜm Lapuꝫ hec habere locuꝫ in bn̄ficijs in qubus hēt locum. c. de multa. dicta ergo per renunciationeꝫ vacauerunt ſimpliciter ſi non fuerūt deillis: lapus. Sed cū dictuꝫ ſit ſupra ꝙ ſi permutatio non tenuit ⁊ culpa non poteſt aſcribi alicuiquod licitum eſt ei qui non fuit in culpa ad ſuuꝫbeneficium redire: modo querit̉: an poſſit propria auctoritate redire: an indigeat noua collatiōe vel inſtitutione. Reſ. Io. an. ī nouel. di. ꝙ deequitate illius. c. ſi beneficia. de prebē. li. 6. poteſredire ad ſuum beneficium auctoritate ꝓpria allegat. C. de re. permu. l. cum precibus. Alij auteꝫcontradicunt dicentes ꝙ. c. ſi beneficia non loꝗtur de renūciatiōe expreſſa: ſꝫ ī priuatiōe iuris qeffectum non habuit: ex quo non tenuit adeptioſecundi bn̄ficij: vl̓ fuit ibi diminutio facti ſine expreſſa renunciatione: que facti diminutio nō habuit vim tacite renunciatiōis ex quo nō fuit cuꝫeffectu ſecuta adeptio ſecūdi bn̄ficij. Et ꝓ iſto dicto facit quod notatur in dicta. l. cū precibus. Siergo ī caſu nr̄o per renunciationeꝫ amiſi dominium: ergo ē ſibi reſtituēdū. Sꝫ iſta reſtitutio nōpoteſt fieri ſine canonica inſtitutiōe de re. iur. c. i.li. 6. Naꝫ ſeipſum quis inſtitue̓ non pōt: de inſti. c.fi. Opi. Io. an. ē equior: qꝛ ꝑ eam vitat̉ vacatio ⁊circuitꝰ ⁊ īcōmoda bn̄ficiorum. Ad hoc cle. audtor. de reſcrip. ⁊ nō debꝫ grauari iſte ſumptibꝰ⁊laboribus. ⁊ qꝛ bona fide ⁊ forte ꝓpter bn̄ficioꝝvtilitatem iſte ad ꝑmutationē ꝓcedebat: vnde ꝑlegem non debet iſti laqueus inijci. 27. q. 2ª. deviduis. ¶ Queritur an ſi vnus ex permutantibꝰad inuicē bn̄ficia ſi nō habeat ius ī bn̄ficio: putaqꝛ ē illud ſimoniace adeptū: vel alias non habettitulū: non tn̄ iſtud beneficium pertinet ad aliumNunquid acquirit ius in illo beneficio quod aſſequitur ex cā permutatiōis? ⁊ dicēdū eſt: ꝙ nonduplici rōe. Primo qꝛ ex hoc ſeq̄ret̉ abſurdū .ſ.ꝙ ꝗs ꝑ phas ⁊ nephas acꝗrerꝫ bn̄ficiū: ⁊ vidēſ n̄poſſe ſe tene̓ illd̓ ſalua ꝯſciētia ꝑmutaret cū hn̄te