XI.
dicijs ſiue ī gratuitis bōis nil ex me habēs: ⁊ pauper ī naturalibꝰ parū .ſ. hn̄s vigoris ī cognoſcendo veꝝ ⁊ appetēdo bonū. Sꝫ dn̄s ſollicitꝰ eſt adꝓuidēdū homini de vtroqꝫ ꝑ legē ⁊ etiam ſacr̄aQuātū āt ad lr̄am loquēdo ī ꝑſona xp̄i: certū eſtꝙ xp̄s fuit pauper ⁊ mēdicꝰ qͦ ad vſū temporaliū.Ut enī ait apl̓us ad eph. 2. c. Deus ꝗ ē diues ī miſericordia ꝓpter nos egenꝰ factus eſt: vt nos ſuapauptate ditaret. Et cū ēt ẜm hūanitatē oīum rerum dn̄iū hēr et: ꝓpter qd̓ Ioā. ī apoc. vidit ipſuꝫdei filiū hr̄e ſcriptū ī femore ſuo. .i. ī humanitateRex regū ⁊ dn̄s dn̄antiū. Unde ⁊ pilato dixit tudicis: qꝛ rex ſum ego. Io. 19. tn̄ vt pauꝑ ⁊ mēdicdiuere voluit: vt nobis exēplū p̄beret .ſ. ꝯtēptummūdanorū ſecūdū illd̓ aug. oīa terrena cōtēpſitomo xp̄s: vt cōtēnenda eē mōſtraret. Pauꝑ gͦfuit: qꝛ vt ip̄e ait: Filiꝰ hōis nō hēt vbi caput ſuum reclinet. mat. 8. c. Mendicꝰ qꝛ ex elemoſynisq̄ ſibi ⁊ diſcipulis dabant̉ ſubſtētabat̉ illa habēſī cōmuni cū apl̓is. Un̄ Aug. 12. q. i. hēbat dn̄s loculos oblata a fidelibꝰ ꝯſeruās: vt ſuis ⁊ alioruꝫneceſſitatibꝰ ꝓuideret. 12. q. 2. Gloria ep̄i eſt: queꝫmater pānis vilibꝰ īuoluit ⁊ reclinauit in p̄ſepio.Sꝫ dn̄s ſollicitꝰ fuit de eo mittēdo reges magoseū honorarēt: ⁊ auro ꝯͣ inopiā ſubleuarēt. Sednater ſanctiſſima ſciēs filiū amplecti paupertatē cito ẜm ber. Diſperſit dedit pauperibꝰ. Ita vtī die purificatiōis nō agnū ſꝫ par turturū vel pullos columbaꝝ: quod erat ſacrificiū paupeꝝ oſſerLuc. ⁊ Cōuerſaturus ī mūdo pauperē ſcholācipuloꝝ elegit ip̄e pauꝑ. Sꝫ mulieres ſancte q̄quebāt̉ ī doctrīa audiēda mīſtrabant ei detatibꝰ ſuis: vt dr̄ Luc. 8. Et nudꝰ ī cruce mortuus pre pauꝑtate ⁊ mēdicitate ſepultꝰ eſt in alieno ſepulchro ⁊ expēſis alienis. Sic gͦ dn̄s ſollicitus fuit eiꝰ ī ꝯuerſādo ī ſpirādo mulieres ⁊ aliosibueniēdū ſue neceſſitati: ita ⁊ ī morte ad ꝓdū de ſepultura. Pauperes ait ipſe ſemꝑ habebitis vobiſcū. mat. 26. Et alij ꝗdē pauꝑtatē fenuite. Alij patienter ſufferūt: alij ſponte aſſuvt veri religioſi dicētes cū Hieronymo habēs victum ⁊ veſtitū: his contentꝰ ero nudꝰ: cruudus ſequar. 12. q. i. clericus. Quāuis .n. ī ea n̄iſtat ꝑfectio anime ſed ī charitate ẜm apl̓mad coloc. 3. ſuꝑ omnia charitatem habete: qd̓ eſtvinculum ꝑͤ ectiōis: qd̓ diffuſe declarat ber. tho22ᵉ. q. 18 4. ar. 4. ⁊ Io. Caſſiaꝰ ī coll̓. i. moyſi: ē tn̄imētum tēdendi ad perfectionē. Omnibꝰ tn̄peribꝰ inuitis vel volūtarijs dn̄s ſollicitꝰ eſꝓuidendo eis. Et pauper ꝗdē dr̄ quaſi parū habens. Sed mēdicus quaſi manu dicēs: qd̓ pluse .ſ. petēs elemoſynā: ⁊ ꝓpterea inſpirauit mēteshominū ad fouēdū hoſpitalia ī ꝗbus ꝓuideaturpauperibꝰ ⁊ mendicis ſiue ſanis ſiue īfirmis ſiueparuulis de relictis: vnde ⁊ ꝗlibet eoꝝ dice̓ pōtcū ſuo capite xp̄o. Ego mendicus ſū ⁊ pauꝑ: deuſſollicitus eſt mei. Pōt ēt dici ꝙ iō poſt medicitate addidit ⁊ pauꝑtatē tāqͣꝫ ꝗd plus: qꝛ mēdicus
qn̄ ēt petēdo paꝝ īuenit tūc eſt mēdicꝰ ⁊ pauꝑ: viLazarus vlceroſus mēdicꝰ petēs a diuite epulone. Sedet pauꝑ ⁊ nemo illi dabat de micis q̄ cadebant de menſa diuitis. Luc. 16. ſollicitꝰ eſt autēdn̄s hoꝝ pauperū tripl̓r: nec enim eos deſerit.Plures hoīes ad hoſpitalia ꝓ eis faciēda dotāda ⁊ ꝑ legara ⁊ elemoſ vnas augēda inſpirādoAd hoſpitalia ipſa regēda pauꝑibꝰ ſeruiēdo ⁊ ꝓuidēdo alios inſtigādo. Ad ipſa ꝯſeruāda ⁊ diligēter exercēda hoſpitalitate p̄latos ad hec īquirenda mandando.uantum ad hoſpitalarios ⁊ ſeruitores pauꝑū. Sciēdū ꝙ oꝫ eos eēmunitos magna patientia ⁊ benignitate: nec attedat ad qualitatē eoꝝ ꝗ aliqn̄ ingrati ⁊ diſcoli ſūtſꝫ ad ꝑſonā quā repn̄tant ī ſua neceſſitate .ſ. dn̄mIeſū xp̄m ꝗ ait. mat. 25. Qd̓ vni ex minimis meifeciſtis mihi feciſtis. Et ad pͥmiū qd̓ inde hn̄t expectare .ſ. regnū celoꝝ: dicet̉ enī eis a xp̄o vt ipſeteſtat̉. Uēite bn̄dicti pr̄is mei ꝑcipite regnū vobis paratū: ⁊ qͣſi cām ꝯceſſiōis regni aſſignās ſb̓dit. Eſuriui enī ⁊ dediſtis mihi māducare ⁊c̄. hoſpes erā ⁊ collegiſtis me .ſ. in peregrino vos hoſpitalarij. Infirmus fui .ſ. ī pauꝑe infirmo ⁊ viſitaſtisme vos ẜuitores ẜuitoꝝ. Et certū ē ꝙ ꝗlibet bonus filius pr̄i ſuo ſeruus domino amicus amicocū magno affectu ⁊ diligentia debet ſeruire ī neceſſitatibꝰ. Sed multo magis fieri debet xp̄o patri dn̄o amico nr̄o ī pauꝑibus: caueat tamē ſibi aperegriuis ne aſportent bōa hoſpital̓. Ut .n. dicitgr̄anus. 13. q. 7. §. Itē p̄cepit mus. ī pera: ignis ī ſinū: ſerpes in gremio male remunerant hoſpitesſuos. Cū charitate āt ⁊ benignitate recipiat: nō cūmurmuratiōe ẜm illud apl̓i: hoſpitalis ſine murmuratione. Circa īfirmos aūt debet hoſpitalariꝰ3ª. obſeruare. ¶ Primo vt prouideat d̓ ſacr̄is: ⁊valde laudabil̓ mos eſt: vt ī p̓ncipio qn̄ hoſpitale ītrat īfirmus ſi pōt ꝯfiteat vel poſtea: vl̓ qn̄ aggrauat̉ īfirmitas: ⁊ de ꝯfeſſiōe cōione ⁊ extremavnctiōe ꝓuideat temꝑe ſuo ꝑ ſe vl̓ ꝑ aliū ſufficiēentē ⁊ ſi non hꝫ mittat ꝓ aliquo idoneo: ⁊ de bonis ſuis ꝑmittat īfirmū diſponere ad placitū: pōttn̄ ei recōmendare hoſpitale: qd̓ ēt ex ſe ille dꝫ libere facere. 2º dꝫ de neceſſarijs eis ꝓuidere: n̄ſolū ad victū: ſꝫ ēt medicū ⁊ medicinas ſi ē hoſpitale ꝓ īfirmis deputatū: hoc tn̄ ẜm facultatē hoſpitalis. Et medici ēt ſi nō reciperent ſalarium: vtqꝛ hoſpitale eēt tenue: gratis debent ꝓuide̓. mortē enim languētibꝰ probat̉ inferre: ꝗ hāc cū pōtn̄ excludit. Inquit ſimacus papa. di. 83. Si auteꝫeſt opulētū ꝯgruū eſt ei ꝓuidere de ꝯgruo ſalario: qꝛ nemo cogit̉ de ſuo facere bn̄ficium.¶ Tertio debet eū ꝑ ſe vel ꝑ alioſhortari ad pͥatientiā bonis ꝟbis: ⁊ ſanctoꝝ exēplis ꝗ patienterſubſtinuerūt graues ⁊ diuturnas infirmitates ⁊neceſſitates: vt iob: thobia: gregorius papa: bernardus: egidius ⁊ alij. ⁊ ſtimulū carnis datū paulo apl̓o Auguſtinus ⁊ quidā alij ītelligunt fuiſſe