Quintus.

celebrando vel non celebrando pecuniam exigit. Rn̄deo ẜm hoſti. ſi magiſtro eſt ānexū ſufficiens beneficiū: vt prebenda aliqua vel ſufficiens ſalariuꝫ publicū nō lꝫ ei exigere: alias ſimoniam cōmitteret: qꝛ venderet obſequiuꝫ ſp̄uale:qd̓ ex officio ſuo tenetur facere: ex quo ei prouidetur extra de ſimo. c. nemo .i. q. 3. vendentes. ⁊c. nō ſolū. ſed tn̄ ſponte oblata recipere pōt .i. q. 2ſicut ep̄m. Si vero nō ſit ānexum tale beneficiivel ſalariū: aut ſi nō ſufficiat ei ad cōpetente vitum: poteſt accipere collectā ꝓ laboribus ar. 12q. i. c. charitatē. Et videtur hoſt. īnuere: ꝙ nō ſolū ab ꝯͣneis ſꝫ ēt a clericis eccleſie poſſit exigern̄ tn̄ dꝫ exige̓ a pauꝑe: cū ip̄e potiꝰ d̓beat pauꝑtati ſubuenire. Sed ⁊ talis exactio ẜm gulielmuꝫnō debet eſſe coactoria: vt ꝙ niſi ſoluant: expellat eos de ſcholis: aut ꝙ accipiat libros vel reseoꝝ: ſed potius inopiā ſuam eis exponēdo. Hecoīa intelligenda ſunt: ſi magiſter eſt ſufficiens: ꝙſi inſufficiens eſt: ⁊ officiū docendi aſſumit: nō ēei prouidendū ex debito: ſed culpe ſue imputetff. ad. l. aquiliam. idē iuris. Si vero ſufficiens eſt⁊ nō hꝫ ꝓuiſionē: ēt ſi diues eſt: poteſt a diuitibꝰlicite accipere: qꝛ non tenetur eis gratis ſeruire.Satis concordat inno. ray. ⁊ guil. Iſtā ēt materiam diffuſe tractat glo. ſuper. c. de quibuſdā di.37. ⁊ pꝰ. multa ar. ꝓ ⁊ ꝯtra. Demū ꝯcludit Io. ꝗtūc magiſter faciet collectam: cū ei ſua plēiſſimenon ſufficiunt vt. i0. q. 3. priſcis ⁊. 12. q. 2. ep̄us. Etſubdit bar. brixien̄. Ego credo quicquid dicatio. ꝙ magiſter facere collectā pōt procurari ſibiēt ſi abūdet: quia ⁊ ep̄s cum viſitat eccl̓am vl̓ſecrat: recipit procurationem: et ſi abūdet vt decen. c. cū apoſtolꝰ. ⁊. c. ſopite. Nec hoc eſt vēdereſcientiam q̄ vendi nō pōt: cū ſit res ſp̄ualis: ſedlabore ſuo ꝓmittitur ſibi p̄miū ſeu ſalariū: hoc ēn. locare oꝑaſ ſic̄ ēt lꝫ aduocato exige̓ ſtipēdiū ꝓpr̄ocīo ſuo: iuriſcōſulto ꝓ cōſilio ſuo vt dic̄ aug.12. q. 3. n̄ lꝫ. Et p̄dicator n̄ dr̄ vēde̓ p̄dicationē ſuā⁊ tn̄ petere poteſt ſuſtentationē ſuam. Hec omnia intelligenda ſunt: cū magiſtro non ē aliter ꝓuiſū de prebenda vel de ſufficiēti ſalario ꝓ labore ſuo. Nā ſi prouiſū eſſet ſufficienter: tunc exigendo reputaretur ſimoniacū: ⁊ hoc cōiter tenetur. Itē nota ꝙ ſi magiſter feſtū alicuius ſanctiqd̓ de ſe colendum eſt: non vult cōcedere ad celebrandū niſi data ſibi pecunia ẜm rai. ſimoniaꝫcōmittit: qꝛ vendit qd̓ ſp̄uale eſt: ad qd̓ tenetur:⁊ eo modo ſi feſtum non colendū ipſe vult feſtare: nec vult legere niſi data ſibi pecunia: vt. i. q. 3.vendentes.vtruꝫDe licētia docendi oſfitaliquid exigi pro ea v̓el ſolui: aut etiam pro lnīaeundi ad ſtudium: aut etiam pro ſubſtituendoalium in locum ſui in docendo: ⁊ videtur ꝙ noͣ.Ilā hoc exp̄ſſe dicit titulus de magiſtris: ⁊. c.i. hoc expreſſe ꝓhibet: ne pro lnīa docēdi aliꝗdexigatur. quinīmo. ī. c. prohibeas. eo. ti. mandat̉

ſolutū pro tali lnīa debere reſtitui: ⁊ promiſſuꝫremitti. Quāuis enim in hoc non cōmittatur ſimonia: qꝛ non venditur ſp̄uale vel ſp̄uali ānexūibi tn̄ eſt vicium cōcuſſionis. Circa huius materie declarationem diſtinguendum vr̄ de licentiadocendi: qꝛ dupliciter ſumitur. Uno mō in ſp̄alꝑ ipſa actualitate docendi: puta cuꝫ conduciturquis ab aliqua vniuerſitate ad legendū ī aliquafacultate: vel ad hoc beneficium ſeu p̄bendaꝫ recipit vel ex ſe: tn̄ ante inchoationē lecture oportꝫaccipere lnīam a rectore illius vniuerſitatis velcancellario: vel alijs ex ſtatuto vel conſuetudīeloci. Et ꝓ tali lnīa ꝓhibetur aliquid exigi vel recipi. Et de hoc videtur intelligendum qd̓ dr̄.ti. c. i. vꝫ. ꝓ lnīa docendi nullus p̄cium exigat:ſub obtentu alicuius cōſuetudinis ab eis qui docent aliquid q̄rat: nec docere quēqͣꝫ qui ſit idoneus petita lnīa interdicat: ⁊ taliter exactum mādatur reſtitui in. c. ſequēti eo. ti. Et ad hͦ facit: qd̓ notat Io. an. ſuper. c. quanto: vbi dicit: ꝙ illud fuiīpetratum .ſ. ꝙ nō exigatur aliquid a docente cōtra cancellariū pariſienſem: ꝗ a quolibet docētevnam marcham exigebat. vinc. Alio mō poteſtintelligi lnīa docendi ipſa dignitas magiſterij: qͣdatur facultas alicui in generali: vt poſſit legerepublice interpretari ⁊ gloſare. Et hoc qd̓ ſit ī doctoratione alicuius in aliqua facultate: ⁊ ꝓ tali licentia docendi aliquid accipere vel exigere nōvidetur ꝓhibitū: qꝛ per dictuꝫ. c. cōſuetudo: queeſt optima legum interpres. vbiqꝫ habeat cōtrarium. Nam in doctoratione alicuius qui ē cancellarius exigit ⁊ recipit octo florenos vel plures ⁊ exāinatores preſentes duos florenos: necaliter doctoraretur: niſi illa ſolueret: nec adhuc legi reprehendentē talem exactionem. Et poteſteſſe rōne diuerſitatis: qꝛ ꝓ iſta licentia generaliſeu doctoratione lꝫ exigere ⁊ non pro pͥma: ꝗaiſta non ordinatur ad actualitatem legendi. Unde ſcientia cōicatur: ſed ad quādam dignitatemin cuius collatione .ſ. magiſterij ⁊ talis lnīe ponitur ſpatium temporis: pro quo alijs tunc illi nonpn̄t vacare: ⁊ exercitiuꝫ laboris: qꝛ preſentes habent ſtudere pro arguendo: ⁊ qui confert gradūvel dare lnīam: hꝫ ſermocinare: ⁊ ratione officij:vt qꝛ cancellarius poteſt habere laborare ꝓ directione vniuerſitatis ⁊ defenſione. Et ſic ſit inſūptus officij non in moduꝫ precij. Sed primalnīa ordinatur ad cōicationem ipſius ſcientie: ⁊nullus ibi labor vel exercitium vel tp̄s ponitur.Si autem diſtinctio iſta non placet: ſed ſub lnīadocendi intelligatur ⁊ ſpalis ⁊ generalis: que datur in doctoratu: tunc oportet dicere: vel iſta. c.illius titu. eſſe abrogata per contrarium conſuetudinem vbiqꝫ ſeruatam: quam ⁊ timorati ꝟiriſecuti ſunt: vel ꝙ vbiqꝫ corruptela eſt: ⁊ trāſgreſſio illorum canonum: quod duruꝫ eſt: tantā multitudinem condēnare. Nec tamen eo caſu vertetur turpitudo ex parte ſoluētꝭ has quotas lnīanti ⁊ examinantibus: quia ex quo idoneus eſt ad