Titulus.

tatem eoꝝ. Et ro. 13. Non ſine cā gladiuꝫ portat.ſ. dn̄s temporalis ⁊ ptās. Dei enim miniſter ē vīdex in iram ei: qui male agit. Sicut fecit ſaul: ꝗtranſgreſſorem inuētum filium ſuum ionathaꝫſui mandati: qͣꝫuis victoriam habuiſſet occiderevoluit: ſed populus impediuit. i. R. 14. Hinc et⁊ aug. ſuper pͣsͣ. Inuigilet diſciplina: ſicut cuiqꝫregenti apta ⁊ accommodata ē: non ſolum ep̄oregenti plebem ſuam: ſed ⁊ pauperi regenti domum ſuam: diuiti regenti familiā ſuam: iudici regenti ꝓuinciam ſuā: regi regenti ſuā gentem. Itanulli homini claudēda mīa: ſic̄ nulli peccato impunitas ē relaxanda. 23. q. 4. duo ſunt. Nā vt d̓cit ambro. li. de offi. Cum vni parcitur indignoad ꝓlapſi oīs contagiū ꝓuocat vniuerſos. Facilitas .n. venie incentiuū tribuit delīquendi. 23. q.4. eſt iniuſta. V3º debet quoqꝫ dn̄s dare manusadiutrices ad perſonas p̄cipue miſerabiles ⁊ abalijs oppreſſas ẜm illud ꝓuer. vlt. Manū ſuaꝫaperuit inopi: ⁊ palmas ſuas extendit ad pauꝑeſEt iob ait. Conterebam molas iniqui ⁊ dētibꝰeius auferebam p̄damʳ manu .i. auxilij ⁊ defenſonis. contra inuaſorem iniuſtū exterminādo he̓ticos ſacrilegos iudeos ⁊ huiuſmodi ad īꝑiuꝫ eocleſie. Unde ⁊ hiero. ſuper hieremiam: Reguꝫꝓprie ē facere iudiciū ⁊ iuſticiā: ⁊ liberare d̓ manū calūniantium vi oppreſſos: ⁊ peregrino pupilloqꝫ ⁊ vidue: que faciliuſ opprimūtur a potentibus auxilium p̄bere: ⁊ vt curam maiorē eis inſereret p̄ceptorum dei: intulit. Nolite contriſta.ri: vt non ſolum eripiatis: ſed nec patiamini: vtveſtra negligentia eueniat eos ab alijs ꝯtriſtariEt poſtea intulit. Si hec feceritisⁱ reges iuda tenebitis pͥſtinam ptātem.Quarto debet dominus dare munus. Et primo quidem debitumvt non faciat gratisʳ artifices vel agricolas ꝓ ſelaborare: non dando eis mercedem ſuā: ſicut faciunt hodie multi non dn̄i vel officiales: ſed tyranni ⁊ predatores contra illud legis. Non morabitur opus mercēnarij tui apud te vſqꝫ mane:leuiti. 19. c. deut̓o. 24. c. thobie. 4. c. Unde contratales inuehit iacobꝰ apoſtolus ī canonica ſua. c.quarto. Ecce merces operariorum vr̄orum: q̄fraudata ē a vobis: clamat cōtra vos: ⁊ clamoreoꝝ in aures domini introiuit: neqꝫ auferat ſubditis ſua bona vel poſſeſſiones vel ab inuitis extorqueat: etiam per venditōem ꝓ ſui commoditate: ſicut fecit rex achab erga naboth: que quianoluit ſibi vendere vineam ſuam: vt de ea face̓tviridarium: vxor ſua iezabel peſſima fecit eumfalſo accuſare de blaſphemia: ⁊ lapidare ⁊ ſic ipſam vineā obtinuit. Sed vterqꝫ mala morte perijt achab .ſ. ⁊ iezahel. 3. R. 25. Sed hoc nō ē dare munus. Munera ſūt: cum dat ꝗs ex ſua liberalitate eccleſie pijs lociſ. ⁊ perſonis bonis vl̓ acplacandum malos ⁊ obuiandū nocumentis eoꝝvt fecit iacob qui miſit munera ad exau. d. In

muneribus placabo illum: gen̄. ¶ Hinc ⁊ marcel. papa. Boni principis ē ac religioſi eccleſiascontritas atqꝫ cōſciſſas reſtaurare: nouaſqꝫ edificar̄ ⁊ dei ſacerdoteſ honorare atqꝫ tueri: di. 96boni. Sicut fecit magnus ⁊ deuotiſſimus cōſtātinus īꝑator ⁊ carolus qui cōceſſerunt maximamunera eccleſijs: ⁊ qͣꝫplures d̓ nouo edificare ceperunt. Qui ſic eſt dn̄s domus ⁊ principatus inpoſſeſſione ſua .i. in his quos ſubiectos hꝫ. Hūcvtiqꝫ deus conſtituit hic: vt collocet eū demū cūprincipibus populi ſui in celo de vario ⁊ multiplici genere r̄giminis: ⁊ qūo debeat exerceri: habes in. 4. ꝑ. ti. de prudentia.Nota de cōditionibusregis ⁊ cuiuſcūqꝫ dn̄i ⁊ principis boni: quas ponit augꝰ. in. 15. de ciui. dei. c. 24. Reges ſelices dicimus ſi iuſte īperant. Si inter linguas ſublimit̉honorantium ⁊ obſequio nimis humiliter ſalutantium non extolluntur. Si ſe homines eē meminerint. Si ſuam poteſtatem ad dei cultū maxime dilatandum maieſtati eius famulatum faciunt. Si deum timent diligunt ⁊ colunt. Si plꝰamant id regnum vbi nō timent habere conſortes. Si tardius iudicant: ſacile ignoſcūt. Si eandem vindictam ꝓ neceſſitate regende tuendeqꝫreipublice: nō pro ſaturandis inimicitiaꝝ odijsexercuerint. Si eandem veniam non ad impunitatem iniquitatis: ſed ad ſpem correctiōis indulgent. Si qd̓ aſpere coguntur plerunqꝫ decerne̓miſericordie lenitate bn̄ficiorūqꝫ largitate compenſant. Si luxuria ī eis ē tanto caſtigatior qͣꝫtopoſſet eſſe liberior. Si malunt cupiditatibꝰ prauis: qͣꝫ quibuſlibet gentibuſ etiam imperare. Eſi hec oīa faciunt: nō ꝓpter ardore inanis gloriſed ꝓpter claritatē felicitatis eterne. Si pro ſuispeccatis humilitas ⁊ orationis ⁊ miſerationis. ſacrificiū deo vero īmolare non negligūt. hec oīaauguſtinus: vbi ponit. 24. conditiones.Notandum de quatuor neceſſarijs rectoribus ⁊ reipublice que elicihelinandus hiſtoriographꝰ ex libro pultarchiad traianū īꝑatorem: vt reſert vincentius in ſpculo hiſtor. libro. 3. 126. Dic̄ ergo helinādus. Etreſpublica vt plutarcho placet: corpus quoddāqd̓ diuini muneris beneficio aīatur ⁊ nutu ſumme equitatis agitur: ⁊ regitur quodam moderamine rōis. Que .n. ad religione ꝑtinēt aīe vicemhn̄t pͥnceps caput ē huiꝰ corporis vni ſubiectusdeo: ⁊ his ꝗ vices dei agūt ī terris. Cordis āt locū ſenatuſ obtinet. Oculoꝝ āt ⁊ linguie officia ⁊auriū ſibi vendicāt iudices ⁊ p̄ſides ꝓuinciarū.Officiales ⁊ milites māibꝰ coaptāt̉: ꝗ ſꝑ aſſiſtūtpͥncipi. Lateribꝰ aſſimilant̉ q̄ſtores ⁊ comentareſes: n̄ illi qui carceribꝰ p̄ſūt. Sꝫ comites iterumpͥuatarum ventris ⁊ inteſtinorum ferunt imagnem. Pedes agricole ſūt. Ex his ergo quatuorſūt que plutarchus pͥncipibus inculcare conat̉ .ſ.