Primus.

vt aperte trahi poteſt ex his que dicit Io. an. innouella in. c. rurſus: extra qui cleri. vel vo.Quantum ad ſecundūmodum: cum .ſ. vnus vouet continentiaꝫ de lnīalterius loquēdo de voto ſolēni religionis. Sic̄pe. de palu. ꝙ circa hoc eſt duplex opinio. Quidam enim dicunt ꝙ lꝫ intrando religionem iſtd̓debet obſeruari: ꝙ ſi ille de cuius lnīa alter intrat religionē eſt ſenex: ⁊ non perſona ſuſpecta d̓incōtinentia: poteſt in ſeculo remanere vouēdocōtinentiam: ſed ſi eſt iuuenis vel perſona ſuſpecta non poteſt remanere in ſeculo: ſed dꝫ intrarereligionem: vt habetur extra de conuer. coniu. ccum ſis. ⁊. c. vxoratus. tamē iſtud nō obſeruat̉.Alij dicunt: ꝙ ſicut viro cōſentiente vxore ī voto abſtinentie: idem vir pōt reuocare poſtea: licꝫpeccet reuocando ſine iuſta cā: illa tamē teneturobedire: ita ⁊ in voto caſtitatis quo ad vtrunqꝫqꝛ .ſ. vno vouente continentiam de lnīa alteriusſi poſtea lnīas reuocet: lꝫ peccet: tn̄ lnīatus reddere tenetur debitū. Et ſubdit idem pe. ꝙ poſſꝫſic diſtingui: qꝛ aut licentians ad religionem: nōeſt perſona ſuſpecta de qua timetur de incontinentia: ⁊ vult ſimiliter continere ⁊ vouere: ⁊ tūclꝫ reintegra .i. anteqͣꝫ coniunx eiꝰ ꝓfiteatur: poſſitreuocare licentiaꝫ ſic̄ ⁊ mandatum re adhuc ītegra reuocari poteſt: tamen poſt votum ſolenneemiſſum a licentiato nō poteſt reuocare ipſum:⁊ ſic ītelligit̉. c. agatoſa. 27. q. 2. ⁊. 33. q. 5. ꝗ vxorAut licentians eſt perſona ſuſpecta de cuius īcōtinentia timetur: ⁊ talis q̄ non poterat licentiarede intrando: ⁊ tunc lꝫ peccet reuocando poſt votum ſolēne: tamen qꝛ illud fuit temere emiſſumtenetur licentians debitū reddere. Hec pe. dicittamen hanc cōcluſionem dubiam. Et eandē diſtinctionē facit pe. de voto ſimplici emiſſo de licentia alterius .ſ. ꝙ poſſit reuocari a perſona licētiante: ſi eſt ſuſpecta de incōtinentia. Et argumētum ad hoc ſumit a fortiori per. c. i. de cōuer. cō.Sed doc. multi ⁊ precipue tho. in. 4. ⁊ Io. neapoli. in qd̓libet. 8. dicunt ꝙ votū cōtinentie emiſſum ab vno coniugū de licentia alterius ſeu ſinelicentia: ſed poſtea ratificata licentians non pōtipſum reuocare. vnde ſi ille qui ſic vouit peterētdebitum: non ſolum licētians nō tenetur reddere: īmo nec dꝫ alias peccaret mortaliter ẜm Ioneapo. qꝛ cooperatur ei ī crimine mortali: argumentum ad hoc. 33. q. 5. continētie. Nec cōiter tenetur qd̓ dictuꝫ eſt ſupra a quibuſdā: ꝙ itaſit reuocari votum continētie ſemel cōceſſuꝫaltero: ſicut votum abſtinentie. Oēs tamē ī hocconcordant: ꝙ ex hoc ꝙ vnus vouit ſimpliciterde licentia alterius nō impeditur: qui ipſe poſſitad placitū exigere debituꝫ a vouente: dū ipſe ſimiliter vouerit. De voto auteꝫ ſolēni per ſuſceptionem ordinis ſacri: dicit pe. de palu. ꝙ ſi ſciente vxore ⁊ cognoſcente ſe teneri ad continentiāex ordinatione viri: ipſa conſentiat ipſum ordi-

nari: qͣꝫuis nō debuiſſet vir eius ordinari: ſi eratſuſpecta: non ꝓpterea poterit reuocare votū viri ordinati: nec tenetur ipſe propter hoc ei reddere debituꝫ petenti: nec ipſo mortuo poterit cūalio contrahere: alias matrimoniū eſſet nullum:nec eſt ſimile de profeſſione ⁊ ordinatione: qꝛ ꝓhibitio eccleſie poteſt facere profeſſionem nullam: non autem ordinem. pe. Sed ſi inſcia vxore vel ſciente et contradicente recepit vir ordinem ſacrum: ipſe quidem deponetur ⁊ reſtitueretur vxori: ſi vxor hoc petierit: ⁊ ſic reddere tenettur debitum: ſed nō poteſt exigere nec poſt mortem vxoris cum alia contrahere: alias nullū eritmatrimonium.tiumuantum ad temodum: cum .ſ. vterqꝫ pari conſenſu vouerit cōtinentiam: nullus eorum poteſt ꝟel debet exigere debitum vel reddere: niſi cum peccato mortali ẜm io. neapo. ⁊ alios. Et ſi vnus eorum frangeret votum: puta aliam cognoſcendo: alter nihilominus tenetur ſeruare: ar. 33. q. 5. c. qd̓ deo. ſꝫvbi eſſet periculū incōtinētie: qꝛ perſōe ſuſpecte forte bonū eſſet diſpenſationes querere ſutali voto. Et ẜm Guil. vr̄ ꝙ ep̄s poſſet diſpēſarItem ẜm pe. de palū. quādo alter cōiugū intratreligionem ⁊ profitetur altero inuito: poteſt r̄uocari ad petitionem ipſius ⁊ reuocatus tenet̉ rdere debitum: ſed non poteſt exigere rationeti. Mortuo eo qui reuocauerat: is qui profeſſusfuerat: inducendus eſt: vt redeat ad monaſteriū:non tamen cogendus: cuius ratio eſt: qꝛ profeſio eius tenuit: ex quo non intrauit d̓ licentia cōiugis ſue: ⁊ qͣꝫuis non poſſit poſt mortem reuocantis contrahere cum alio: tamē ſi contraxit matrimoniuꝫ tenebit: ſed exigere non poterit debitum. Item cum vnus coniugum de licentia alterius intrat religionem: ſed anteqͣꝫ profiteatur reuocatur ab eo mortuo reuocante poterit etiā cūalia perſona contrahere: nec tenetur redire acmonaſterium: nec prohibetur exigere debitum.Et hoc totum verum eſt: niſi aliud obſiſtat: puta ſi votum emiſiſſet. Qui autem de licentia coriugis profitetur: n̄ poteſt de iure redire ad vxorem: ꝙ ſi de facto ad vxorem reuertitur: cōgerdus eſt: non ſolum ea mortua: ſed etiam viuēteredire ad monaſterium: ⁊ ſic videtur dicere illd̓c. ex parte de conuerſa. coniū. ⁊ ſi mortua vxorecontraheret cum alia matrimonium nullum eſſet. petrus.¶ De dotibus ⁊ donationibus propter nuptiasCapi. 2.¶ Os ē que dat̉ viroa muliere pro onere: qd̓ de matrimonioſuſtinet. ¶ Unde tandiū durat: quādiu ⁊ matrimonium: ſed eo ſoluto ſoluitur: qꝛ ſine eo eē nōpoteſt. ff. de iure dotiū. l. 3. Et eſt dos quaſi ꝓpͥuꝫ