Primus.

quia ſolēnitas voti eſt ex ordine eccleſie. Dicendū: ꝙ hoc non eſt verum: quia hoc non ineſt illivoto propter ſolennitatem: alias ineſſet ordiniſacro: ſꝫ īeſt ei rōne mortis ciuilis: vn̄ heremitenō ſolēnizāt votū: ſed regulā approbatam: ⁊ tn̄ꝑ votū eremi ſoluit̉: qꝛ hoc ē ex natura actꝰ mūdo mortificantis: ⁊ diuina īſtitutiōe a qua ē ꝟitaeremitica: vt ī Ioāne baptiſta. Eſt ergo concluſio iſtiꝰ. §. ꝙ matrīoiū cōtractū per verba de p̄ſenti ſolū ꝑ profeſſione religiōis approbate ſolui poteſt: ⁊ n̄ per aliū modū et auctoritate papeCanoniſte aut cōiter tenēt cōtrariū .ſ. ꝙ papa poteſt diſſoluere illd̓. Unde io. an. in nouella ſuꝑ. c.ex publico de cōuer. cōiū. dicit: ꝙ qͣꝫuis matrīoniū ſit īſtitutū a deo ratificato matrīoniū tamēfirmat̉ cōſtitutiōe eccleſie: ī quantū .ſ. ē ſacramētū eccleſie ꝓpter virtute baptiſmi: quā virtuteꝫratificationis: que eſt: ꝙ alter altero viuente nonpoſſit cōtrahere: pōt papa tollere: vel circa ipſaꝫī aliquibꝰ diſpenſare: vt ī. c. qͣꝫto de diuor. Conſumatio vero ꝓcedit de iure naturali ī prin. conſiſtit eniꝫ in facto: ꝙ ex quo factū ē: nequit nō fuiſſe. 32. q. 5. c. ſi paulus. Dicit aūt: ꝙ hꝰ iuris alia rōdiuina .ſ. reuelatio: per quā ad exemplū ſanctoꝝfacta ē hec cōſtitutō vel interpretatio: que etiaꝫapprobat̉: primo per apoſtolū dicētē. Si infidelis diſcedit diſcēdat. ſecūdo per fauorē fidei: dequo ī decretali quanto. quare videt̉ facere pōtus diuina cōſtitutō: quā rōne dicit ſpōſos de pn̄ti ante carnalē copulā poſſe auctoritate pape inuicē ſe abſoluere: ſicut ⁊ ſpōſi de futuro: de ſpōc. 2. ⁊ ſic rō qͣre cōgrue an copulā poteſt ibi īteruenire cōtrarius actꝰ per diſſenſum mutuū nonalteriꝰ tm̄: qd̓ n̄ eſſꝫ poſt copulā. Intelligit autēhoc de poteſtate abſoluta: non de ordinata: niſialia cā ſubeſſꝫ: non enim fit hoc ēt ſine cā. Aſſerit ēt probabile dici poſſe ꝙ cum circa impedimenta mr̄imonij reſtringēda ⁊ laxanda poteſtatē habeat eccleſia: vt de cōſan. ⁊ affi. c. nō debetſtatuere potuit quod hic dicit̉: ⁊ de vniꝰ ꝓfene ⁊ alterius cōtractu. Potuit gͦ papa ēt deſtate ordinata circa matrīonium nō cōſumatuꝫhāc cōſtitutiōem facere: ⁊ ſit patēs rō cōuenienſrōni: vt noͣ. 27. q. 2. quapropter. vn̄ circa nō cōſimatū poteſt eccleſia ſtatuere quicquid placꝫ: dūtn̄ ſubſit cauſa iuſta. Et hoc voluit finis. c. ex publico. Dicit tn̄ ipſe hoſti. ꝙ non expedit: ꝙ circahoc multū laxet habenas: nec ēt eſt tutū. In matrimonio vero ꝯſumato fieri non pōt: quin peripſum repreſentet̉ cōformitas carnis īter xp̄ꝫ ⁊eccleſiā: que nullatenus rupi pōt: quod ſi per religione illd̓ rupi poſſet: eēt cōformitatis violator: ⁊ īnueret ꝙ expectaret aliā fidē ⁊ aliaꝫ eccleliam: quam ſibi xp̄s vniret ⁊ iterum deſponſarꝫquod falſum ⁊ hereticun eſt ẜm hoſti. qui pleniꝰiſta tractauit hic: ⁊ remittit ad ſummā. Idem ētponit Io. an. in regula actus legitimi in. 6. ī mercurialibus: ⁊ Antho. de bu. ⁊ archi. in. c. quā ꝑi2 7. q. 2. Ideꝫ benedictus ſuper dicto. c. ex publi

co. addens ꝙ ex poteſtate abſoluta matrimoniūper verba de pn̄ti papa diſſoluere poteſt ēt nulla cā ſubſiſtente de ptāte ordinata non niſi ex legitima cā. Et nō ſolum de conſenſu vtriuſqꝫ: ſedet ſi tm̄ adeſſet conſenſus vnius coniugis legitma cā ſubſiſtente: vt vult hic glo. in fi. cum circamatrimoniū non cōſumatū papa poſſit qūo vl̓diſpēſare ẜm īno. hic. Uidi aliquaſ bullas ⁊ matini. 5. ⁊ eugenij. 4. continentes talē diſpenſationem ſiue diſſolutionē matrimonij nō cōſumati:contrahentibus poſtmodū illis cū alijs. vnde tales n̄ ſt̓ cōdēnandi: ſed nec cōſulendū eſt alicuivt ꝓcuret talem diſſolutionē ſiue diſpenſationeꝫcum theo. videantur tenere ꝙ non poſſit diſſolui niſi per ingreſſum religionis vt ſupra dictumIota ſecundum tho. in4. ⁊ ricar. ꝙ cōſumato matrimonio legitime cōtracto alter alterū dimittere non poteſt quo advinculū .i. vt poſſit cum alio contrahere. Quantum vero ad cohabitationē ⁊ actum cōiugalemnon pōt alter alteꝝ inuitū dimittere excepta fornicationis cauſa: niſi forte ad tp̄s velit ſe ſubtrahere conſortio vxoris ꝑꝑ caſtigationeꝫ eius ſubtrahendo ei ſolatiū pn̄tie ſue. Nam ⁊ qn̄ vxor p̄ſtat magnam occaſionem ruine viro ſuo: tūc virpoteſt ſe ſubtrahere conuerſatione ſua. Idemalber. addens ꝙ non oportet cohabitare furoni⁊ hiꝰ ſi nō vult reſpicere. 28. q. i. c. vxor. ¶ Querūt theologi vtrū in veteri teſta. repudiatio vxoris ibi permiſſa fieret ſine peccato. Et circa hoceſt duplex opi. Aliqui dicunt ꝙ non fiebat abſqꝫ peccato. Et fuit comparatiua permiſſio ad vtandum maius malum .ſ. vxoricidium. propterduriciam ergo iudeorum permiſſum erat ita .ſ.ꝙ non puniebatur in lege. Sed circa hoc ab hisqui ſunt contrarie opini. ſic obijcitur Lex vetus⁊ ſi imperfecta erat inquantum gratiā non minſtrabat adiuuandum implere ipſam. Tamen cōplete oſtēdebat peccatū qd̓ debebat vitari. Sꝫcum nullibi in ſcriptura veteris teſtamenti talerepudium reprehendatur. Si peccatum fuiſſetilla lex defeciſſet: que illud permittebat nec malum eſſe oſtendebat. Sed ad hec reſpōdet Nicola. de li. ſuper deutero. dicens ꝙ aliquid eſſe ilicituꝫ qd̓ lex permittebat dupliciter oſtendebatur. Uno modo quia per aliquem prophetaꝫ reprehendebatur. Et iſto modo vſura permiſſa īlege oſtenditur illicita. dicente p̄s. Qui pecuniāſuam non dedit ad vſuram. Et ezech. etiam tangit. Alio modo per cōmunem bonorum conuerſationem. Cum enim conſuetudo ſit optima legum interpres ⁊ conſuetudo ſit bonus vſus nōabulus: quia non reperitur in veteri reſtamētoaliquem ſanctorum vxorem repudiaſſe: niſi adeo inſpiratus ſpecialiter. Sicut Abrahamde agar. ⁊ Moy. de ethyopiſſa. ideo per iſtummodum oſtendit̉ fuiſſe malum tale repudium.