Primus.

que erat ad conſanguineos eius nec poterit ītereos eſſe matrimonium. 35. q. i. fraternitatē. Dicitn. pe. de palu. ꝙ ſemper durat affinitaſ: adeo ꝙ ſireſurgeret fr̄ meus qui fuerat vxoratus: qͣꝫuis ipſe non ſit maritus amplius illiuſ mulieris: qꝛ matrimoniū per mortē ſoluitur: tamē illa mulier ēmihi affinis. Unde ⁊ in prima erunt cōſanguinitates ⁊ affinitates: lꝫ nō nubant nec nubātur necvacēt generatiōi. Ad hoc facit qd̓ ait Gregꝰ. 35q. io. fraternitatis. Nō poteſt aūt contrahi matrimonium inter affines vſqꝫ ad quartum graduꝫaffinitatis incluſiue: extra de conſan. ⁊ affi. c. fi. ⁊ſi contraherent de facto dirimitur. qꝛ nulluꝫ eſtſed inceſtus. Alim āt ponebatur aliud genus affinitatis ⁊ alij gradus: vt patet in decretis. 35. q. 3.per totum. qd̓ impediebat matrimoniū: ſed ſuntper decre. ablati extra. e. non debet. ⁊ ſic non remanet niſi primum genus affinitatis qd̓ habꝫ dirimere de quo dictum eſt. Et nota ꝙ qui cōtrahit ſciēter ī aliqͦ gradu affinitatꝭ vſqꝫ ad qͣrtū gradum eſt excōicatus: extra de conſā. ⁊ affi. eos. incle. de hoc habes. jͣ. in ti. de excōi. Noͣ etiam ẜmpe. de palū. ꝙ qui cognouit cōſanguineam vxoris ſue adhuc ſponſe ſoluta ſūt ſponſalia: nec pōtillam ſponſam hiꝰ habere in vxorē obſtante ſibiaffinitate cōtracta: nec econuerſo illam quā fornicarie cognouit obſtante ſibi publice honeſtatꝭiuſticia: ⁊ hoc niſi papa diſpenſante. Qui aūt cognouit cōſanguineam vxoris: cū qua contraxitꝑ verba de preſenti: ſed nōdum cōſumauit matrimonium cū nō poſſet debitum negare niſi intrando religionē: videtur ꝙ ad hoc teneatur neinceſtum cōmittat cognoſcendo affinem: ⁊ cumhoc valeat facere: qꝛ nōdum cōſumauit. ꝙ ſi vl̓remanere in ſeculo neceſſaria eſt ſibi deſponſatōad reddendum debitum: ſi hoc vult ſineˡ peccato facere: ⁊ poteſt epiſcopus diſpenſare. Qui aūtcognouit conſanguineam vxoris ⁊ conſumauitmatrimoniū: tenetur quidem debitum reddereſed petere nō poteſt abſqꝫ diſpenſatione vt dictum ē ꝑ ep̄m. In hoc pe. de palu. in. 4. di. 32. q. i.dicit ꝙ affinitas dr̄ qd̓ accedit ad fineſ .i. termīoſEt ponit eandē diffinitionē dicens affinitas ē attinētia vel ꝓpinquitas ꝑſonaꝝ ex carnali copulaꝓueniens oī carens parentela. Dico autē carnalicopula licita vel illicita: ⁊ ideo dr̄ carens parentela ꝑ ſe: lꝫ per accidens aliterᶠ eē poſſit: qꝛ ꝑ accidens poteſt licite vel illicite permiſceri conſanguinitas cōſanguinitati: ⁊ affinitas affinitati ⁊ cōſanguinitas affinitati vt in īceſtu loth cū filiabuſkaroli magni cum ſorore ex qua genuit rolādūfilium ⁊ nepotē: ipſe pr̄ ⁊ auūculus: qꝛ frater matris vt dr̄: ⁊ in īceſtu iude cum thamar: exēplumet in patre ⁊ filio qui duxerunt matrem ⁊ filiaꝫ īvxores: cū mater eēt cōſanguinea in tertio gradu patri cum diſpenſatiōe ex qua genuit filium⁊ filiā vbi licite permixta eſt affinitas aſſinitati:⁊ conſanguinitas conſanguinitati: ⁊ cōſanguinitas affinitati. Itē notand̓ eſt de rōne affinitatis.

Ratio huiꝰ ꝓpīquitatis hinc ſumit̉: qꝛ ſuꝑ cōicationem naturale fūdatur amicitia naturalis. Cōicatio āt naturaliſ ē duobꝰ modiſ ẜm philoſophū8. ethicoꝝ. Uno modo ẜm carnis ꝓpagationeꝫẜm que modū vnus eſt ab alio: vt filius a pr̄e vl̓ambo a tertio vt duo fratres. ¶ Alio modo perconiunctionē ordinatā a carnis ꝓpagatione queconiunctio ē per carnis copulā vel per matrimoniū ī quo eſt mutua obligatio coniugū ad carnalem copulam ꝑꝑ qd̓ ibidē dicit philoſophus ꝙamicitiā viri ⁊ vxoris ē naturalis: ⁊ ideo dic̄ ꝑ ꝓpagationē carnis cauſat̉ amicitia naturalis queeſt conſāguinitas: ita per carnalē copulam vl̓ cōiunctione ad hoc ordinatā vt eſt matrimonium:cauſatur vinculū naturalis amicitie qd̓ vocatiaffinitas: dū hō equaliter ſe hꝫ ad cōſanguineovxoris ſue: ſicut ad ſuos eo ꝙ vxor ē aliquo mōvnum corpus cū viro: ſed qꝛ non eſt ſimplicitvnū cum eo: ſed quaſi ab extrinſeco adiūcta: īquicūqꝫ attinet viro attinet vxori in eodē gradſed qꝛ ab extrinſeco adiūcta: ideo attinet ei aligenere attinentie: qꝛ cōſanguinei viri ſunt affīevxoris non autē conſanguineoꝝ ipſius vxori⁊ econuerſo conſanguinei vxoris ſunt affines ipſius viri. non autem conſanguineoꝝ viri: ⁊ hinceſt ꝙ pater ⁊ filius licite contrahunt cum matre⁊ filia ⁊ duo fratres cum duabus ſororibus.Ultimo notandum dediſpenſatione pape ꝓhibita circa hoc. Circa qd̓dicit idem petrus ꝙ in primo grado affinitatisaſcendentium ⁊ deſcendentiū: ſicut ⁊ cōſanguinitatis papa diſpenſare non poteſt qꝛ eſt contraius diuinū ⁊ naturale: qꝛ vxoribus parentū exhibemus reuerentiam ſicut parentibus noſtris.Itē ⁊ ī linea tranſuerſali in primo gradu ꝓhibet̉matrimoniū conſanguinitatis ⁊ affinitatis iurediuino. vnde nec papa diſpenſare poteſt: qꝛ etiāquodāmodo eſt contra naturam vt .ſ. quis conrahat cum germana ſua vel vxore germani ſuieo mortuo. vnde etiā ante legem moſaycā multiplicato humano genere ante diluuiū vel poſcreditur ſe abſtinuiſſe a ſororibus ⁊ ab vxorfratrū: niſi ad ſuſcitandū ſemē fratris p̄mortuiſicut ⁊ tempore legis: ſicut pꝫ in thamar ⁊ filij.iude. Nec obſtat de vxoribꝰ abrae ⁊ iſac: quasvocauerūt ſorores: qꝛ .ſ. fuerunt cōſanguinee vl̓conſobrīe: ſicut ⁊ loth qui fuit filiꝰ fratris abraedictus eſt frater ipſius: nec ēt poſſet diſpēſare papa ī vxore fratris mortui ſine liberis: qꝛ licꝫ olīliceret: tamē diſpēſatiue licebat: que diſpenſatiofiebat iure diuino non ab homine: nam iure diuino cōmuniter abſtinebarur ab vxore fratrisſicut a ſorore: ſed in caſu illo permittebatur. vnde ſicut papa non poſſet diſpenſare in pluralitate ꝟxorum qͣꝫuis olim eſſet licita: qꝛ licita eratex dei diſpenſatione prohibita iure cōmuni: ſicnec in propoſito. Item in ſecundo gradu tranſuerſalis ſuperioris vt cum amita ⁊ matertera qꝛB 5