Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capituluꝫ. II.

priculari eligibili. Secūdū ē defectus recte ītentionis: ibi aut rꝗrens deū ē .ſ. ītentōem ſuā dirigēdo ad deū p̄s. xxvi. Facieꝫ tuā dn̄e reqͥrā. Imiſſiomij notatur ibi ſimul ī vtiles facti ſūt. Hoc ī vtiledicimꝰ qd̓ cōſequitur finē ſuū: cuꝫ hoīes aeo declināt obedientes mādatis eiꝰ ꝓpter quēqſequēdū facti ſūt. Inutiles dicūt̉ aſſequēir p̄miū. Sapi. iiij. Impiorū multitudo eſt vtil̓n terrā ꝓmiſſionis ex oībus nūeratis ī egypto aps ad p̄liū .ſ. ſexcētis milibꝰ ſolū duo intrauerūt .ſ.leph Ioſue ſeruauerūt firmi ſteterūt ī obeēdo dn̄o. In figurā de vl̓i multitudīe fuitn ſex mūdi etatibꝰ nullus ītrat vitā eternā: nec pͥnep̄s vel ſapiētiſſimꝰ vt Moyſes: nec ſacerdos etiāmus vt Aaron niſi duo obſeruet charitatꝭ manta dilectōis .ſ. dei ꝓximi: ī his duobꝰ mādatisliuerſa lex pendet. Mathe. xxij. Cōprehēſio cūcnotat̉ ibi. eſt faciat bonū .ſ. aliꝗs quodrit̉ ẜm ꝓpriā virtutē .i. nullus ſe ip̄m facit boliſi a deo adiutus: vel cōplete nullus bonū fac̄.ſ. ī aliqno deficiat iuxta illud. iij. Reg. viij.jciat ſuper terrā bonū peccet: vel loꝗt̉ deegatōe malorū. ē vſqꝫ ad vnū .ſ. xp̄m: ſictur excluſiue. Sed notandū cuꝫ quaſi oēslinant a mandatis diuerſis tamen de cauſis deant ab eis.qui per impotentiam.qui per ignorantiam.qui per certam ſcientiam.uātū ad mādata dei nullꝰ pōt ſe iuſte exenſareuare poſſit. etſi ꝓpͥa virtute: tn̄ aditrio gr̄e cūcta ſeruare pōt ad quā recipiēdā ſi fac̄ī ſe ē ei denegabitur. Un̄ Hier. dic̄ Maledictꝰis .ſ. a deo qui dic̄ deū aliꝗd poſſibile p̄cepiſſemādatis āt hoīum dic̄. b. Tho. 2ᵉ. q. xliiij. ſlatus tot p̄cepta multiplicet ea ſubditꝰ īplereoſſet excuſatur a pctō. Et p̄lati debēt abſtineremultitudīe p̄ceptorū. Ad hoc facit̉ regula iuris.ēo pōt ad īpoſſibile obligari: exͣ de re. iur. li. vi.et ītelligit̉ non ſolū de īpoſſibilitate facti: ſꝫ etiā iuis ẜm glo. ibi. Un̄ ſi p̄latus ꝯͣ ius aliꝗd mādetpōt obligari ad illud .i. nec tenet̉ nec dꝫ obedire.Si āt dubitat vtrū poſſit facere qꝛ graue durū ēbedire dꝫ. Unde di. xix. c. In memoriā: dr̄. Lꝫ vijerēdū ab illa ſāctaʳ ſede īponat̉: iugū tn̄ feramꝰ: epia deuotōe toleremꝰ. De ignorātia mādatoꝝ exaliꝗ declinant. Noͣ in mādatis ſūt iure diu nulla ignorātia excuſat a mortali: ſꝫ vt apl̓s diēIgnorās ignorabit̉ .i. adeo reprobabit̉ ſi trāſgrediatur mādata neceſſaria ad ſalutē. Impoſitiuis ſeuhumanis p̄ceptꝭ niſi hēat iuſtā cām ignorātie: vt qꝛo potuit ſcire nec hūit doceret: excuſat̉ a pecīto tenet̉ ad ſeruandū ſeruat: vnde Augullis oīo ignoſci poterit aquo diſcerent habētes oꝑam dederūt: di. xxxvij. §. fi. Et Nicolauspapa dicit. Si decreta romanorum pontificū nonhetis: de neglectu incuria redarguendi eſtis: diſ.xx. De ignorantia tn̄ multa hēs ſupra in prima par

te:.. in ti. i. de accidia. Declinant alij ſcienter a ma̓datis: aliqn̄ hoc ex ſufficienti rōne: aliqn̄ ex neglectu: aliqn̄ ex cōtemptu. Et rōne nullus pōt decliare licite a mādatis dei in vllo caſu niſi deus ſibi ꝯͣrium mandet: vt mandauit Oſee recognoſceretmulierem fornicariā Oſee pͥmo. in non peccauitẜm Lho. qꝛ hec eſt iuſta lex preceptum quod deꝰordinat. Sed in p̄ceptis prelatorū pōt d̓clinare alqn̄ ſine peccato dicit Pe. de palu. in. iiij. ſi prelatus precipit alicui aliꝗd errans: precepturus ſiſciret veritatē: pōt talis ſalua obedientia .i. ſine peccato non implere illud extra de reſcrip. c. Si qn̄. dicit etiā idem Pe. precepta principis ītelligunturſaluo iure alterius. C. de emāci. libe. Nec aūt. Un̄ oꝑꝫ ſēꝑ mādatum pape īplere: ſed ſufficit cāꝫbabilē īplendi allegare: vt expreſſe dicitur ī illo.c. Si qn̄. Illa enī ratio debet mouere delegatuꝫmouit delegantē. Unde ſi ſcit ſe habere cām nonplendi quod papa mandat quaꝫ ſi ſciret: credit veriſimiliter cōtrariū mādaſſet tenetur īplereSuper. d. c. Si qn̄. de reſcrip. dicit etiā Anto. bu. ſubditꝰ mādato ſuperioris dꝫ obedire: niſi ſubſit cauſa quam allegare debet verbo .ſ. vel reſcripto. Nec dicitur quis cōtrauenire mandato ſuꝑioris ſi motus iuſta cauſa obedit. Si aūt dubitatvtrū ſuperior eum intendat obligare ad faciendūēt ſi ſciret factum vnde mouetur ſubditus adfaciendum eſtimans iuſtā cauſā habere dꝫ obedire: ar. xxiiij. q. i. Quid culpatur. vel ſignificando expectare ſecūdam iuſſione vt in. c. ſi qn̄. de reſcrip.Ex neglectu declinando .i. non ſeruando mandatadiuina aut humana facere cōtra obedientiam eſt īobedientia prout ē vitiū generale: ſaltem ea ſuntab apl̓is eorum ſucceſſoribus inſtituta nulla deſidia negligantur nulla diſſenſione violētur: nulta concertatione turbent̉. Iuliꝰ papa. xxv. q. ij. Amputato. Sciendum tn̄ ẜm Lho. 2ᵉ. q. cxiiij. vbicōmittitur peccatum veniale non eſt ibi proprie inobedientia: ſed cum cōmittitur mortale. Nam venialia ſunt cōtra precepta. vbi etiam notanduꝫẜm Cancellarium parienſē alios doc. non oēsordinatōes eccleſie vel prelatoruꝫ ſūt in p̄cepto: ita tranſgredientes etiam ſciēter peccent mortalit̓ſed ſicut in lege diuina quedam ſūt monita ſimplicia ꝯͣ que faciendo eēt de ſe veniale: vt illud Leuixix. Coram cano capite ſurge .i. reuerentiaꝫ ſenioribus prebe. Quedā p̄ceptoria ꝯͣ que operando eſſetmortale: vt decem precepta: que reducuntur adea in nouo teſtamento credere explicite articulisfidei: ſacramēta ſuſcipere ſecūdū tp̄a qualitateꝫperſonarum. Ita etiam in lege canonica vel ciuiliſeu ordinationibus prelatorum ſunt quedam preceptoria q̄dam monitoria. Qui facit cōtra precepdiuīa vl̓ humana ſumendo proprie ſtricte prectum: ēt ſi non faciat ex cōtēptu ſed ex neglectu peccat mortaliter: vn̄ Grego. Quod precipitur īꝑaturqd̓ īꝑatur neceſſe ē ſieri. xiiij. q. i. Apl̓s Limo. iij.inter criminalia ponit illud. Parentibus non