Duodecimum
⁊ ſic mulier eſt fortior. Itē in p̄cticis⁊ ī rebꝰ hūanis q̄ p̄t hō face̓. maximāptāteꝫ hꝫ rex. In ſpeculatīs ſūmū etpotētiſſimū ē vitas. nūc auteꝫ virescorꝑales ſubijciunt̉ viribꝰ aīalibus.vires aīales intellectualibꝰ. et intellectuales practice ſpeculatīs. ideo ſimplicit̓ veritas dignior eſt et excellētior et fortiorArticulꝰ xxij.Ecūdo q̄ritur. vtrū accipiēsdoctrinā alicuiꝰ experimentiſub iuramēto nō ꝯmunicādi.teneatur ſeruare iuramētuꝫ. et videt̉ꝙ ſic qꝛ ſic obligatꝰ n̄ debꝫ facere aliquid qd̓ vergat in detrimētuꝫ illiusqui dedit vl̓ qui docuit hoc autē eſſꝫſi alijs ꝯmunicaret. ergo ⁊cͣ. ¶ Preterea ꝯmunicare tale exꝑimētū nō tenetur ex ꝑte ſalutis eterne alicui. Cumergo nō teneat̉ alteri coīcare n̄ debꝫſic obligatus coīcare. ergo ⁊cͣ. ¶ Cōtra. Nō coīcare ſalubre remediū ſiueqd̓cūqꝫ bonū eſt ꝯtͣ charitateꝫ. ergo⁊cͣ. ¶ Rn̄ſio. aliter dd̓ ē hic ſimplr̄ etaliter in caſu. ſimpliciter loquēdo nōtenetur. ſꝫ male fecit iurādo. iuramentū eniꝫ nō ſolū amittit vim qn̄ iuramētū eſt illicitū. ſꝫ iurādo peiorat. qꝛiuramētū obligās debet habere iudiciū iuſticiā et veritatē. ſꝫ etſi iuro qn̄qꝫ aliqͥd quod licet mihi non facere.puta. nō ire ad eccleſiā. nō licꝫ tamēiurare. qͥa licet ſit mihi licituꝫ ꝓ aliqͦtēpore nō facere vl̓ dimitte̓ huiꝰ moībonū qd̓ eſt ad eccleſiā ire. nō tamenlicet mihi iuramētuꝫ interponere. etaīmuꝫ obfirmare ad aliqͥd bonū nōfaciendū qͥa hoc eſt face̓ ꝯtra ſpiritūſāctuꝫ. et iō iuramētū ꝯtͣ omne id qd̓ē de genē̓ bonoꝝ ē illicitū ⁊ nō eſt ſeruandū. tamē in caſu ſeruare tenet̉. puta ſi ille vl̓ aliꝰ ſufficiens medicꝰ preſens eſſet et paratꝰ eſſet curare et vti
illo experimento in ſalutē corporalēalioꝝ. ⁊ ſic pꝫ ſolutio ad obiecta.Einde queſituꝫ de v̓tutibusmoralibꝰ ¶ Et pͥmo de v̓tutibꝰ ẜm ſe ¶ Secundo ſpālit̓de quodā actu iuſticie .ſ. de reſtitutōeArticulꝰ xxiij.Irca pͥmū queſitū eſt vtꝝ v̓tutes morales ſint ꝯnexe. ⁊ videt̉ ꝙ nō. qͥa acqͥrunt̉ ex actibus qui ſūt diuiſi ⁊ diſtincti. ergo poteſt acquiri vna v̓tꝰ ſine alia ¶ ¶ Preterea Aug. dicit Nihil ꝯtra diuinaꝫſententiā dicit qui dicit ꝙ qui habetvnā nō habet omnes. ¶ Preterea v̓tutes habētur ex ꝯſuetudine q̄ requirit tempꝰ ¶ Rn̄ſio dicēdū ẜm omnes ſāctos ꝙ ſic. ſꝫ loquēdo de v̓tutibꝰ in coī duplex rō aſſignat̉ a diuerſis. ẜm ꝙ diuerſimode locuti ſunt dev̓tutibꝰ. v̓tutes .n. cardinales duplr̄accipiūtur ab aliquibꝰ. Quidā .n. dicūt v̓tutes eē qͦſdā modos generalesqͥ r̄quirunt̉ ī omni v̓tute. puta ꝙ fortitudo ē q̄cūqꝫ firmitas aī in qͥbuſdārebꝰ. tēꝑantia ē moderātia aī in oībꝰrebꝰ. ⁊ ſic de alijs. Et ẜm iſtos ncc̄e ēꝙ v̓tutes ſint ꝯnexe. qꝛ iſti moī generales r̄quirunt̉ in omni v̓tute. etſi. aliqͥd hoꝝ defuerit nō eſt v̓tꝰ aliqͣ. qꝛ ſitꝑantia rectitudinē nō hēat q̄ ē iuſticia. vl̓ nō hēat aī firmitatē q̄ eſt fortitudo. ⁊ ſic de alijs. non ē v̓tꝰ. ⁊ hūcmodū aug. poīt iij de trini. et magr̄ īt̓tio ſentētiaꝝ. Alij aūt accipiunt diſtinctōeꝫ haꝝ v̓tutū ẜm determīatasmaterias. ſic̄ Ariſt. ⁊ peripatetici. vn̄prudentia ẜm ph̓m non eſt recta rōī omnibꝰ. ſꝫ ſolū in agibilibꝰ. ſil̓r iuſticia nō dicit rectitudīeꝫ circa inquiſitōeꝫ ōniū cauſaꝝ. ſꝫ tm̄ circa ꝯmutatōes ⁊ diſtributōes et actōes humanas. que ſunt ad alteꝝ. Fortitudo etiam dicit firmitatē aī nō circa oīa. ſꝫ
v i