Quodlibet
numero harum actionuꝫ videtur eēhabere plures prebendas. ꝙͣuis em̄aliqͣs inordinotiōes cōtineat tn̄ aliecircunſtantie poſſunt ſuꝑuenire itahoneſtātes actū ꝙ predicte īordinationes totaliter euacuātur. vt putaſi ſit neceſſitas in pluribꝰ eccleſijs eiꝰobſequio ⁊ poſſit plus ſeruire eccleſie vl̓ tantundem abſens ꝙͣ alius preſens. et ſi qua alia ſunt hmōi. et tunciſtis conditionibus ſuꝑuenientibꝰ cūrecta intentione non erit pcc̄m etiānulla diſpenſatione interueniente. ſiꝯſideretur tm̄ ẜm ius naturale. quiadiſpenſatio ad ius naturalenon ꝑtinet ſed ſoluꝫ ad poſitiuū. Si vero aliquis hac intentiōe plura beneficiahabeat vt ſit ditior. vt lautius viuat⁊ vt facilius ad ep̄atum perueniat īaliqͣ ecc̄iaꝝ vbi eſt prebendatus nōtollūtur predicte deformitates ſꝫ augentur. quia cū tali intentione ⁊ vnūbeneficiū habere qd̓ nullā inordinationem importat eſſꝫ illicituꝫ. Et ſicquidem eſſꝫ dicendū ẜm ius naturale etiaꝫ nullo iure poſitiuo ſuꝑueniēte. Nūc aūt certum eſt per antiqͣ iura hoc eſſe prohibitum. pꝫ etiā huicprohibitioni ꝯſuetudinē eſſe contrariā per quā quidam dicunt illa iuraeſſe abrogata. Nam per contrariamᵐ conſuetudinem iura humana abrogantur. Euidaꝫ vero dicūtper hac conſuetudineꝫ antiqua iuranon abrogari eo ꝙ quedaꝫ decretalis ⁊cͣ multa per patientiam tolerantur que ſi in iudicium fuerīt deductaiuſticia cōgente caſſarentur. ⁊ hec cōtrouerſia iuriſtis eſt relinquenda ꝙͣuis hoc videatur eſſe ꝓbabile ꝙ qntum ad hoc ꝙ iura illa antiqua ꝯtinent ius naturale abrogari non poſſunt per contrariā conſuetudinē vtpote irrationalem. qͣntum autem ad
hoc ꝙ ſolum de iure poſitiuo ꝯtinētpoſſunt eſſe abrogataᶻ precipue ſi ſimulantes hanc contrariaꝫ conſuetudineꝫ in quoꝝ poteſtate eſt ius poſitiuum mutare intendunt per talemdiſſimulationem antiqua iura mutare. Si ergo antiqua iura que hoc ꝓhibent in ſuo robore maneant cōtraria conſuetudine non obſtante certūeſt non poſſe aliquem plures prebēdas habere abſqꝫ diſpenſationē etiam illis circunſtātijs ſuꝑuenientibꝰque ẜm conſiderationem iuris naturalis actum poterāt honeſtare. Siautem antiqua iura ſunt per conſuetudinem abrogata tūc predictis circūſtantijs ſuperuenientibus etiaꝫ ſine diſpenſatione licitum eſt pluresprebendas habere ſine quibus circūſtantijs licitum eſt qͣntuncūqꝫ diſpēſatio interueniat. eo ꝙ diſpēſatio humana nō aufert ligamen iuris naturalis. ſed ſolum ligamen iuris poſitiui quod per hominem ſtatuitur ⁊ ꝑhominē diſpenſari poteſt. Et ex hisde facili poteſt patere reſponſio adobiecta.¶ Articulus .xvi.Einde queritur quantuꝫ adgloriam pertinet. vtrum omnes ſancti qui ſunt per eccleſiam canoniſati ſint in gloria vel aliqui eorum ſint in inferno. ⁊ videturꝙ aliqui poſſint eē in inferno de hisqui ſunt in eccleſia canonizati. Nullus enim poteſt eſſe ita certus de ſtatu alicuius ſicut ip̄emet de ſe quia q̄ſunt hominis nemo nouit niſi ſpūshominis qui in ip̄o eſt. vt dicitur .i.ad Cor. ij. Sed homo non poteſt eſſe certus de ſe ip̄o vtrum ſit in ſtatuſalutis. Dicit̉ enī Eccleſiaſtes. ix. Nemo ſcit vtrū ſit dignꝰ odio vel amore. ergo multo minꝰ papa. ſcit. ergo