Quodlibet

ſola aūt aīa intellectiua que habꝫ eēſb̓ſiſtes. cū maneat poſt corpꝰ eſt abextrinſecō per creationē. Si aūt ſenſibile et vegetabile ⁊ ītellectiuū in homine in diuerſis ſb̓ſtantijs aīe radicātur tūc ⁊ vegetabilis ⁊ ſēſibilis hoīsa generante erit. ſꝫ quia hec opiniorepugnat dictis ph̓oꝝ. qui in vnoaīato vnam aīam tm̄ poſuerunt. adquā omnes oꝑationes aīe ꝑtinēt. etetiā cōtra dicta ſanctoꝝ imꝓbantiūdualitatē aīaꝝ vt patet in li. de eccleſiaſticis dogmatibus. Iō approbatoꝙ in homine ſit tm̄ vna ſb̓ſtantia aīecuiꝰ potētie ſūt vegetatiuū ſenſitiuū⁊ intellectiuū dicimꝰ ꝙ aīa hominisque oēs has potētias aīe ſuſtinet adeo creat̉ quāuis per oꝑationes naturalis agentis fiat. vt corpus organiſatū actu ꝑficiatur ꝑ potentias q̄ſūt corporaliū partiū actus. ¶ Ad pͥmuꝫ ergo dicēdū ꝙ aīa vegetabil̓ etſenſibilis nō ſunt ſubſtātie viuentes.ſicut nec ſb̓ſiſtētes. ſꝫ ſunt pͥncipia viuēdi et eſſendi. ⁊ iteꝝ nō oportꝫ ſi qͥdminꝰ nobile ſit a deo īmediate. ꝙ etiam qd̓ eſt magis nobile. quia deꝰ cūnō habeat limitatā v̓tutem nec agatneceſſitate nature poteſt noliliora ⁊minꝰ nobilia ẜm ſuā voluntatē ſicutīmediate produxit prima indiuiduabrutoꝝ aīaliū qͥbus tn̄ homines quinūc generātur ex ſemine nobilioresſunt. ¶ Ad ſecundū dicenduꝫ ꝙ aīeſenſitiue nō conuenit per ſe eē nec fieri nec oꝑari. nulla enī eſt actio aīe inqͣ corpꝰ nō cōmunicet. Eſt enī potētia motiua anime ſenſitiue. vna queimꝑat .ſ. appetitiua. cuiꝰ actꝰ ꝯſtat ꝙnō exercetur ſine corpore. Altera qͣimperat q̄ affixa muſcul̓ et neruis ēprincipium mobilitatis in eis. ſedipſa diſtinctio partium corporaliuꝫfacit ꝙ vna ꝑs animalis eſt mouēset alia mota et ita poſſunt moueri

ex ſe. ¶ Alia que ſunt in cōtrariū cōcedimus niſi quantū pertinet ad hominem in cuiꝰ ſemine quamuis precedat vegetatiua et ſenſitiua animaimperfecte. cum illis ceſſantibꝰ introducatur per creationem aīa rōnal̓ q̄ꝑfecte ꝯtinꝫ qd̓ in eis erat imꝑfectionis nā ẜm Auicꝭ. in generatōne aīalis ex ſemine interueniūt multe generationes ⁊ corruptōes.Articulus duodecimꝰAd ſecūdū ſic ꝓcedit̉. videt̉ꝙ imperare ſit actꝰ rōis. qͥaph̓s dic̄ in. i. ethi. Rō recte ⁊ad optima dep̄cat̉ ⁊ obedit ei qd̓ ēꝯtinētꝭ. ergo imꝑare ⁊ dep̄cari ⁊ hivident̉ ad rōnē ꝑtinē. Sꝫ ꝯͣ. Imꝑaread dn̄iū ꝑtinꝫ Sꝫ nos ſumꝰ dn̄i nr̄orū actuū ꝑ volūtatē ergo imꝑare eſtactꝰ volūtatis. ¶ Rn̄ſio dd̓ ꝙ in imperio duo ꝯcurrūt. qͦꝝ vnū eſt rōisaliud volūtatis Qui enī īꝑat aliqͥdinclinat ad faciendū quod voluntatis eſt. ipſius eniꝫ eſt mouere per modum agentis et iteꝝ ordinat euꝫ cuiimperat ad exequendum illud quodimperatur. et hoc ad rationē ꝑtinetcuius eſt ordinare Et ſi duorum horum ordo conſideretur videtur primum eſſe inclinatio voluntatis inaliquid per electionem. et poſtea inprincipio executionis ordinaturquos fieri debeat quod electum eſtet ſic imperium erit immediate actꝰrationis ſed voluntatis quaſi pͥmomōuentis et per hoc patꝫ ſolutō adobiecta.Articulus tertiuſdecimusEinde q̄rit̉ quātū ad gratiaꝫpertinet. Utrum charitas ſecundum ſuam eſſentiam augeatur. ¶ Et videtur ꝙ non. Cumenim augmentum ſit quedam mutatio vel variatio. quod ẜm eſſentiamaugetur ſcd̓m eſſentiam variatur vl̓