Quodlibet
Et ideo qͣꝫuis in xp̄o fruitio nō ꝑuenerit ad eſſentiā anime ẜm ꝙ eſt actꝰcorꝑis. et ẜm ꝙ eſt radix inferiorumviriū non ſequit̉ ꝙ fruitio fuerit imꝑfecta in xp̄o ſiue btītudo ¶ Ad ſcd̓mdicenduꝫ ꝙ aīa xp̄i ꝑfectius fruebat̉ꝙͣ aīe ſanctoꝝ in patria loquēdo intenſiue. non autē loquendo extenſiueqͥa in patria gaudiū fruitionis ad inferiores vires. et etiā ad corpus glorificatū ꝑueniet. quod ſi in chriſto fuiſſet viator nō fuiſſet.Einde querit̉ de pluralitatein ſubſtantijs ſpūalibus inuēta Et q̄runt̉ duo. ¶ Primovtrū immēſitas diuina excludat pluralitatē ꝑſonarū ¶ Scd̓o vtrū angelica ſimplicitas patiatur cōpoſitōeꝫex ſubiecto et accidente¶ Articulus ſextusD primū ſic ꝓcedit̉. Uideturꝙ īmenſitas diuina excludatpluralitateꝫ ꝑſonarū. Omneenim immenſū cū ſit indeterminatuꝫſtat in vno. Sꝫ quicqͥd eſt in diuiniseſt immēſum. Cū ergo perſona ſit indiuinis. ſtabit in vno. ita ꝙ nō erūtibi plures perſone. ¶ Si dicatur ꝙꝑſone hoc modo in vno ſtant. ꝙ omnes ſunt vna eſſentia ¶ Contra. Sic̄eſſentia eſt immenſa. ita et ꝑſona. Sꝫīmenſitas eſſentie facit ꝙ ſit vna eſſētia tantū. ergo immēſitas perſone facit ꝙ ſit vna perſona tantuꝫ ¶ Si dicatur ꝙ perſona nō eſt immenſa niſiimmenſitate eſſentie ¶ Cōtra. Perſona ẜm intellectū addit aliquid ſupraeſſentiā Sꝫ quicqͥd intelligit̉ in diuinis intelligit̉ vt immēſū. ergo p̄t̓ immēſitatē eēntie eſt in deo īmēſitas ꝑſone. que faciet in diuinis vnā tantūperſona. ¶ Sed cōtra eſt quod dicit̉pͥma Io. iiij. Tres ſūt qui teſtimoniūdant in celo ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ im
menſitas nō excludit pluralitatē niſiẜm ꝙ tollit determinationē. q̄ eſt pluralitatis pͥncipiū primū. Sicut autēdictū eſt pͥus. duplex ē determinatioſcꝫ limitationis et diſtinctionis. Indiuinis aūt nullo modo cadit determinatio limitationis. cadit auteꝫ ibideterminatio diſtinctionis duplicit̓Uno modo ẜm ꝙ diſtinguitur pereſſentiam ab omnibus creatis. vt nōlimitatuꝫ a limitato Alio modo ẜmꝙ perſona diſtinguitur a ꝑſona perrelationē originis. que quidē diſtinctio nō eſt propter aliquā limitationem. ſed ratione oppoſitionis que eſtin relatione. vnde hanc diſtinctioneꝫimmēſitas diuina nō excludit. et perconſequens nec pluralitatē perſonarum Et per hoc patet reſponſio adprimū ¶ Ad ſecundū dicendū ꝙ ꝙͣuis perſona ſit immenſa. tamē immēſitas eſt eſſentiale nō perſonale. ſicutperſona eſt bona bonitate eſſentialivnde nō oportet ꝙ immēſitas faciatindiſtinctionē in perſonis. ſed ſolū ineſſe nature ¶ Ad tertiū dicendum ꝙperſona nō dicitur aliquid ẜm intellectum addere ſupra eſſentiam quaſiintellectus debeat intelligere aliqͥdadditum eſſentie Eſſet eniꝫ intellectꝰfalſus. ſed quia intelligēdo perſonaꝫintelligo eſſentiam de neceſſitate. ſednon econuerſo. vnde obiectio non ꝓcedit¶ Articulus ſeptimusD ſecunduꝫ ſic procedil̓. Uidetur ꝙ in angelis non ſit cōpoſitio accidētis et ſubiecti.quia eſſe accidentale cauſatur ab eēſubſtātiali. ergo et cōpoſitō accn̄tal̓a ppoſitione ſb̓ali. Sꝫ in āgelis nō ēꝯpoſitō ſb̓alis. qͥa ſūt ſb̓e ſimplices vtDio. dic̄. ergo nec ꝯpoſitō accn̄talis¶ Preterea Boetius dicit in lib. de