Quodlibet

⁊ nudus remanet qͥ accipit ⁊ qͥ deditſed ꝑ largitionē vniꝰ tunice intelligitur largitio eoꝝ q̄ ſuꝑfluūt ad neceſſitatē vite. vt pꝫ per ea q̄ in eadeꝫ gl.p̄mittūtur. ergo dare ſuꝑflua eſt ī p̄cepto. ſed qͥ tranſgreditur preceptuꝫpeccat mortalit̓. ergo ille qui nō datſuꝑflua pauꝑibꝰ peccat mortaliter.Pretea preceptū plꝰ obligat ꝙͣ cōſiliū. Sꝫ oīa dare que quis poſſideteſt ꝯſiliū. ⁊ tn̄ ad hoc homo obligatur in caſu extreme nc̄itatis. ergo ec̄extra calū extreme nc̄itatis tenet̉ aliqͥs ſuꝑflua dare pauꝑibꝰ cū hoc ſit īprecepto. ⁊ ita qͥ nō largitur peccatmortalit̓. ¶ Preterea qͥcūqꝫ cōſumitqd̓ eſt alterius tenet̉ ad reſtitutionēSꝫ bona clericoꝝ ſunt pauꝑum. vtpꝫ ꝑ glo. Hiero. ſuꝑ illud Iſa. ij. Rapina pauperū in domo vr̄a. ergo ſiclerici īutiliter bona eccleſiaſtica cōſumūt tenētur reſtituere pauꝑibꝰ aliunde ſi habuerint ¶ Preterea qͥcūqꝫfacit ſe impotentē ad id quod tenet̉facere peccat mortalit̓. ſed clerici faciendo ſuꝑfluas expenſas faciunt ſeimpotētes ad ſubueniendū pauꝑibꝰad quod tenētur. ergo videt̉ ꝙ peccent mortaliter. ¶ Sꝫ in cōtrariū videtur eſſe ꝯſuetudo que apud multos p̄ualuit. ¶ Rn̄ſ. dd̓. ꝙ aliter videtur ſe habere circa bona patrimonialia ⁊ circa bona ecc̄iaſtica. Nā bonorū patrimonialiū vel licite adqͥſitorū homo vere ē dn̄s. vn̄ qͣntuꝫ ꝑtinet ad cōditionē ip̄ius rei p̄t re ſuavti vt vult. ⁊ ex hac parte nō acciditpcc̄m. p̄t̓ tn̄ pcc̄m accidere ex inordinato mō vtendi vel per ſuperabūdantiā. dū ſcꝫ inutiliter ꝯſumit bonaꝓpria in ea in qͣ nō oꝫ vel ẜm defectūin qͣntū ſcꝫ non erogat ea in que oꝫUtroqꝫ eī mō corrūpitur virtus. vtdicitur in. ij. eth̓. Bonoꝝ vero ecc̄iaſticorū clerici non ſūt vere dn̄i. ſꝫ di-

ſpenſatores. ẜm illud i. ad Cor̄. ix. diſpenſatio aūt mihi credita eſt. Pertinet aūt ad diſpenſatorē vt fidelit̓ diſtribuat ea que eius diſpēſationi cōmittuntur. ẜm illud i. ad Cor̄. iiij. h̓iam q̄ritur inter diſpenſatores vt fidelis quis inueniatur. In his ergop̄t dupliciter pcc̄m ꝯtingere. vno mōex ꝯditione ip̄iꝰ rei. dū ſcꝫ vſurpat ſibi quaſi rē ꝓpriā ⁊ in vſus ſuos ꝯuertit id qd̓ eſſꝫ alijs erogādū. Alio mōex inordinato vſu eorū q̄ in partē ſuam cedunt. ſicut etiā de alijs dictuꝫ ēUerū quia horū diſpenſatio fidei diſpenſatoris cōmittitur vt dictū eſt. ſiquis bona fide diſpēſet ecc̄iaſtica bona inde accipiens quod ſibi ꝯuenitẜm ꝯditione ſtatus ⁊ perſone. ⁊ alijslargitur ẜᵐ ꝙ ſibi videtur bona fideexpedire non peccatꝰ mortaliter etiāſi forte aliquid plus in ſuos vſus cōuertat qͣꝫ oporteat. Talia enim quiain ſingularibus eſt eorum iudiciumnon poſſunt per omnimodam certitudinem diffiniri. Unde ſi non ſit ml̓tus exceſſus poteſt compati bonamfidem diſpenſatoris. ſi vero multusexceſſus fiat non poteſt latere. ⁊ itanon poteſt cum bona fide diſpēſatoris hoc agi. ſi autem non conſeruetbonam fidem in diſꝑenſando peccatmortaliter. ¶ Ad primum ergo dicendum. ꝙ ſicut Augꝰ. dicit in li. deſermone domini in monte. Illa precepta q̄ dominꝰ tradidit Math̓. v.Qui percuſſerit te in vnam maxillāprebe ei aliam. ⁊ alia que ibi ſequuntur ſunt intelligenda ſecundum preparationem animi. vt ſcilicet homoſit paratus hoc facere quando neceſſitas hoc requirit. Unde non ſemper eſt peccatum mortale quandohomo hoc non facit. Sed quandovidet neceſſitatem imminere ſi nonfaciat tūc peccat mortaliter ⁊ eadeꝫ