Tertium

Articulus .xvi.D ſcd̓m ſic proceditur. Uidetur ꝙ religioſus ſi videat patrem ſuū eſſe in neceſſitate ec̄abſqꝫ prelati ſui licentia poſſit clauſtrum exire ad ſubueniendum patri.Non eniꝫ pretermittendum eſt mādatum dei propter hominum traditiones. Unde dominus. Path̓. xv.contra quoſdam dicit. Irritum feciſtis mandatum dei propter traditiones veſtras. Sed ad ſubuenienduꝫparentibus homo aſtringitur per p̄ceptum diuinū Honora patrē tuū⁊ matrem tuā. in quo quidem honore intelligitur neceſſariorum ſubuentio. ergo videtur ꝙ non obſtantibꝰreligionis obſeruantijs que ſunt hominuꝫ ſtatuta debeat aliquis religioſus exire clauſtruꝫ ad ſubueniendūpaxentibus ſecundum preceptuꝫ dei¶ Sed contra. Spiritualia ſemperpreferenda ſunt carnalibus. Sed religioſi ſe obligauerunt ad obſequiuꝫſpiritualis patris ſcꝫ dei cui magistenemur ẜm illud ad hebr. xij. Quanto magis obtꝑabimus patri ſpirituali ⁊ viuemus Non ergo debent dimittere ſui ordinis obſeruantias vtparentibus carnalibus miniſtrēt.Reſponſ. dicendū. ꝙ aliter eſt dicendum de illo qui nōdum religionemintrauit. ⁊ aliter de illo qui iā in religione eſt profeſſus. Ille enī qui nondum religioneꝫ intrauit ſi videat patrem ſuuꝫ in magna neceſſitate cuialium ſubueniri non poſſꝫ nō debꝫreligionem intrare. ſed tenetur miniſtrare parentibꝰ. maxime ſi abſqꝫ periculo peccati poſſit in ſeculo remanere. Si vero per aliuꝫ poſſit eiꝰ parentibus miniſtrare poteſt ſi vult religionem intrare. Unde Criſo. exponens illud dimitte mortuos ſepeliremortuos ſuos. dicit ꝙ maluꝫ eſt ab-

Iducere hominē a ſpiritualibꝰ ⁊ maxime cum fuerint qui miniſteriū parentū compleant. Erant eniꝫ aliquiqui complere poſſent illius funerisſepulturam. Poſtꝙͣ vero aliquis eſtiaꝫ in religione profeſſus eſt mortuꝰmundo. vnde per ſpiritualem mortēde obligatur a cura impendēda parentibꝰ. ſicut etiam deobligaretur ꝑmortē corporalem. ⁊ ideo nō peccatnec contra preceptum dei agit ſi inclauſtro remaneat ſub precepto prelati ſui parentum miniſtratione pretermiſſa. Eſt enim factusⁱ impotensad reddendum debitum miniſteriuꝫabſqꝫ propria culpa. Debꝫ tamē qͣntum poteſt ſalua ordinis obediētiaſatagere vt ꝑ ſe vel per aliuꝫ ſuis parentibus ſubueniatur ſi in neceſſitate fuerint conſtituti. ¶ Ad illud vero quod in contrarium obijcitur dicendum. ꝙ religioſus tenetur ad implendum id quod ad religionem ꝑtinet non ſolum ex traditione humana. ſed etiaꝫ ex precepto diuino. Obligatur enim ex voto emiſſo ad obediendum prelatis ſuis. Impletio autem voti cadit ſub precepto diuino.¶ Articulusᵐ. xvij.D tertiuꝫ ſic proceditur. Uidetur ꝙ p̄ſb̓ri parrochiales⁊ archidiaconi ſint maiorisperfectionis qͣꝫ religioſi. Dicit enimCriſo. in ſuo dialogo. Si talem mihi aliquem. adducas monachum qͣlis vt ẜm exaggerationem dicam.Helias fuit. non tamen illi comparandus eſt qui traditus populis etmultorum peccata ferre compulſusīmobilis perſeuerauit ⁊ fortis. ⁊ parum poſt dicit. Si quis mihi preponeret optionem vbi mallem placerein officio ſacerdotali an in ſolitudine monachorum ſine comparatiōeeligerem illud quod prius dixi. nec