ANſocioꝝ īpunibile non facit trimēSecūdo quidam ſe excuſant ꝑ diuinam voluntatem: quoꝝ aliquidicunt deum eos ſciuiſſe peccatores ⁊ velle eos tales eſſe: nec eis eſſe imputādum: ſed diſpoſicōni diuine ⁊ corporibꝰ celeſtibꝰ ⁊ ꝯſtellationi. Et tales deuꝫ blaſphematquaſi ſit auctor maloꝝ ⁊ vindexfactoꝝ que homines cauere n̄ poſſunt. Iſti aliquo modo figurāturꝑ Iacob volentem decipere patrēſuū: cum pater quereret qūo taꝫcito īuenire potuiſſet̉: vnde ſibi cibū optatum pararet. Reſponditvoluntas dei fuit vt michi cito occurreret quod volebā Gen̄. 24. Iſto modo ſūt nō nulli mūdi ſapīetes iuris ciuilis periti: quicqͥd faciunt colorare legibus ⁊ munire racionibus ſciunt oīnō: vt nichilfaciant ſceleris quod non ſit iuribn̄s excuſatum. ſi homo crederevelit eis. Tales aſſimilantur Dyonſio tirāno: de quo narrat Laleriꝰ li. i. ca. 2. Iſte ingreſſus templa deorū detracto Ioui olimpiomagni ponderiſ aureo amictu pānum laueum ei circumdedit ⁊ admirātibus illis qui aderāt: ꝙ ſicſine timore ſāctos ſuos ſpoliare p̄ſumpſit. Reſpōdit ꝙ illud ad deiſui cōmodū feciſſet. Nā aureuꝫ amictum graue foret ꝓ eſtate ⁊ frigidū ꝓ hyeme laneū qͦꝫ ꝓ vtroqꝫtꝑe fuit aptum. Iterū eſculapioqui fuit barba aurea redimitꝰ deini iuſſit ⁊ auferri. Cuiꝰ cam aſſigniauit ꝙ appollo pater ſuꝰ imbarbis eſſet ⁊ nō decebat pre carētebarba: filiū apparere barbatumIterum vittas aureas ⁊ paterasCaplꝫ xvj⁊ coronas q̄ ſimulachꝝ porrectismanibꝰ ſuſtīebant̉ tollebat ⁊ ſeeas accipere: nō auferre dicebat.ſtultum eſſe ꝯfirmās a quibꝰ boͣp̄camur: ab hijs porrigentibusnolle ſumere. Iſto modo prudēteſſeculi quantumcumqꝫ flagicioſēſe habuerit cōtra iura deū ⁊ ecciam ſemꝑ coloratis rationibus ſeexcuſant. Tercio quidaꝫ ſe excuſant ꝑ carnalem fragilitatem ⁊dicunt plane blaſphemātes deuꝫſe nō poſſe a libidinibꝰ abſtinereꝓpter complexionē talē. Contraquos arguit Ihero. in explanatione fidei ⁊ allegat eū Agr̄ ſētentiaꝝ. ⁊. diſ. 36. Execrauimꝰ inquitnos blaſphenia eoꝝ qui dicuntImpoſſibile aliquid homini a d̓op̄ceptum eē ⁊ mādata dei nō a ſingulis: ſed ab hominibꝰ in ꝯmunipoſſe ſeruari. Quarto quidā excuſant ſe ꝑ finalē vtilitatem ⁊ talesinuēiuntur nō nulli p̄dones: raptores ⁊ iniuſti exquiſitores: quiaufer̄t a diuitibꝰ bona ſua ſine cōſcientia: colligūt ⁊ r̓condūt ⁊ elēoſinas cauſā finalē p̄tendūt. Iſtomodo diu̓ſi diu̓ſas excuſacōnes īuēiunt: vt cū peccatores exiſtāt ſetam cōtra deūde peccatis defendūtVnde Gregoriꝰ. ⁊. Moraliū. Vſitatu generis hūani viciūi eſt libido peccatū ꝯmittere ⁊ cōmiſſuꝫ negādo abſcondere ⁊ cōiuctum defēdēdo excuſae̓. Sicut autem impiūeſt peccata q̄ cōmiſimꝰ ꝑtinaciterexcuſare: ita virtuoſū eſt valde ꝓximū nō faciliter ſed cōpatiendoaliqͣliter excuſare: cōſiderātes cōmunis fragilitatis cōditionē: ſincere familiaritatis cōioneꝫ ⁊ vere