Druckschrift 
Super sapientiam Salomonis
Einzelbild herunterladen
 

tiōquaꝝ venenuꝫ an̄ extīguit ꝙͣ ſentiat̉: nec triſticiā ſentit morituruſẜm mgr̄m ī hiſtoria ſuꝑ s. c. deūtro. Et figurāt moralit̓ iſte ſituledemones qui bonos viros fedis cogitationibꝰ agitant infeſtāt. Iſte eciā ſunt ita ꝑue vix vident̉. ex minia occaſione ſurgāt intoxicant ſine moleſtia: īmo cuꝫ delectacōne ꝑimūt: qn̄ ſunt delectatione moroſe. Circa illaꝫ clauſulam oportebit em̄ illis ſine excuColld̓ſacōe ſuperuenire interi. Noͣnduꝫ t̓ria ſūt īexcuſabiles redduntoēs peccatores pena dignos on̄dunt: viꝫ magnitudo ſcientie ī peccate: ſimilitudo culpe in iudicante īeptitudo cauſe in allegate Primo reddit hominē inexcuſabilem magnitudo ſcīe in peccate. qnto em̄ aliquis maiorē clarioremnoticiam habet de deo. tanto magis peccat ceteris paribus. Et idode ph̓is dicit Apl̓s ad Roͣ. j. Rd̓ īuiſibilia dei eis creaturas innotuerunt. tamē euanuerūt ingitacōibus ſuis obſcuratuꝫ eſtinſipiens cor eoꝝ in tantu vt ydola colerent: nec ſuꝑ hoc in aliquoexcuſant̉ quaſi de d̓o nullā noticiam habuiſſent: quia inuiſibiliadei ea facta ſunt intellectuſpiciūitur. ſempiterna quoqꝫ vtuſeius diuinitas: ita vt ſint īexcuſabiles. Simile dicit Saluator deiudeis Ioh̓. i. Si veniſſeꝫ locutus eis fuiſſem: peccatum nonhaberent. nūc āt de peccato ſuo n̄ohabent excuſacōem. Secūdo reddit homine inexcuſabilem ſimilitudo culpe in iudicate: qn̄do aliqͥsiudex deprehēditur in crimine proquo ſoler alios punire: nullā pōtexcuſacōem pretendere. Exemplūde falſis iudicibꝰ qui volebātdempnare fuſānam daniel̓. 13. Etido ſignāter dicit Apl̓s Roͣ. 2. Inexcuſabilis o homo oīs qui iudicas. in quo em̄ alterū iudicas: teipſum ꝯdempnas. Tercio reddithominem iuexcuſabitem īeptitudo cauſe in allegāte. quādo cauſa que allegat̉ manifeſte nulla ēvel ꝯficta mendaciū eſt excuſatio ſed aggrauatio ad precedens delictum. Exemplū de inuitatis ad tenam Luce. 14. Qui falſas fictas excuſacōes fecer̄t aſſignauerūt: a cena fuerūt reprobati alij loco eoꝝ vocati. ideo ꝯtratales excuſacōnes malicioſas petit pͣs. declines cor meū in verba malicie ad excuſādas excuſationes in peccatis. Excuſāt ſe quadrupliciter hoīes de peccatis ſuis.Quidā laſciuiā ſocietatem. Rui diuina volūtatem: quidaꝫcarnalem fragilitatem: quidaꝫfinalem vtilitatem. Primi dicūtcōmuniter quādo deprehēdunturpeccaſſe: mala ſociētaſ ꝯpulit mead hoc malū. que quidem excuſatio fatuiſſima putaret̉ apud iudicem ſecularem: cōcedat facinꝰ alios coaccuſet. ſed multomag̓apud deum valet nouit mali arbitrij libertatem Vnde ī Prouerbijs Omitte excuſacōnem: ne peccat inuitus eſt excuſacōml̓toꝝ allegatio ſocioꝝ. Sicut dicūt multi Ruare licet michi.Sic em̄ facit talis talis. Sed iſtaſocietas excuſat peccatem ẜmIhero. in qͣdaꝫ epiſtola Ml̓titudoſociorum