tiōquaꝝ venenuꝫ an̄ extīguit ꝙͣ ſentiat̉: nec triſticiā ſentit morituruſẜm mgr̄m ī hiſtoria ſuꝑ s. c. deūtro. Et figurāt moralit̓ iſte ſituledemones qui bonos viros fedis cogitationibꝰ agitant ⁊ infeſtāt. Iſte eciā ſunt ita ꝑue ꝙ vix vident̉.⁊ ex minia occaſione ſurgāt ⁊ intoxicant ſine moleſtia: īmo cuꝫ delectacōne ꝑimūt: qn̄ ſunt ꝑ delectatione moroſe. ¶ Circa illaꝫ clauſulam oportebit em̄ illis ſine excuColld̓ſacōe ſuperuenire interi. Noͣnduꝫꝙ t̓ria ſūt q̄ īexcuſabiles redduntoēs peccatores ⁊ pena dignos on̄dunt: viꝫ magnitudo ſcientie ī peccate: ſimilitudo culpe in iudicante⁊ īeptitudo cauſe in allegate Primo gͦ reddit hominē inexcuſabilem magnitudo ſcīe in peccate. qnto em̄ aliquis maiorē ⁊ clarioremnoticiam habet de deo. tanto magis peccat ceteris paribus. Et idode ph̓is dicit Apl̓s ad Roͣ. j. Rd̓ īuiſibilia dei eis ꝑ creaturas innotuerunt. ⁊ tamē euanuerūt in cōgitacōibus ſuis ⁊ obſcuratuꝫ eſtinſipiens cor eoꝝ in tantu vt ydola colerent: nec ſuꝑ hoc in aliquoexcuſant̉ quaſi de d̓o nullā noticiam habuiſſent: quia inuiſibiliadei ꝑ ea q̄ facta ſunt intellectu cōſpiciūitur. ſempiterna quoqꝫ vtuſeius ⁊ diuinitas: ita vt ſint īexcuſabiles. Simile dicit Saluator deiudeis Ioh̓. ⁊ i. Si nō veniſſeꝫ ⁊ locutus eis fuiſſem: peccatum nonhaberent. nūc āt de peccato ſuo n̄ohabent excuſacōem. Secūdo reddit homine inexcuſabilem ſimilitudo culpe in iudicate: qn̄do aliqͥsiudex deprehēditur in crimine proquo ſoler alios punire: nullā pōtexcuſacōem pretendere. Exemplūde falſis iudicibꝰ qui volebāt cōdempnare fuſānam daniel̓. 13. Etido ſignāter dicit Apl̓s Roͣ. 2. Inexcuſabilis o homo oīs qui iudicas. in quo em̄ alterū iudicas: teipſum ꝯdempnas. Tercio reddithominem iuexcuſabitem īeptitudo cauſe in allegāte. quādo eī cauſa que allegat̉ manifeſte nulla ēvel ꝯficta ꝑ mendaciū nō eſt excuſatio ſed aggrauatio ad precedens delictum. Exemplū de inuitatis ad tenam Luce. 14. Qui falſas⁊ fictas excuſacōes fecer̄t ⁊ aſſignauerūt: a cena fuerūt reprobati⁊ alij loco eoꝝ vocati. ⁊ ideo ꝯtratales excuſacōnes malicioſas petit pͣs. Nō declines cor meū in verba malicie ad excuſādas excuſationes in peccatis. Excuſāt ſe quadrupliciter hoīes de peccatis ſuis.Quidā ꝑ laſciuiā ſocietatem. Ruidā ꝑ diuina volūtatem: quidaꝫ ꝑcarnalem fragilitatem: quidaꝫ ꝑfinalem vtilitatem. Primi dicūtcōmuniter quādo deprehēdunturpeccaſſe: mala ſociētaſ ꝯpulit mead hoc malū. que quidem excuſatio fatuiſſima putaret̉ apud iudicem ſecularem: cū cōcedat facinꝰ⁊ alios coaccuſet. ſed multomag̓apud deum nō valet qͥ nouit mali arbitrij libertatem Vnde ī Prouerbijs Omitte excuſacōnem: nemō peccat inuitus ⁊ eſt excuſacōml̓toꝝ allegatio ſocioꝝ. Sicut dicūt multi Ruare nō licet michi.Sic em̄ facit talis ⁊ talis. Sed iſtaſocietas nō excuſat peccatem ẜmIhero. in qͣdaꝫ epiſtola Ml̓titudoſociorum
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten