miſericors es non qꝛ tū ſentias affectum: ſꝫ qꝛ nos ſentimus effectūIta iuſtus es non qꝛ reddis debitum: ſꝫ qꝛ facis qd̓ decet te fūme bonum. Sic itaqꝫ ſine repugnantiaiuſte punis ⁊ iuſte ꝑcis Hec Anſelmus qt infra ca. ii. Sic ergo naſcitur de iuſtitia tua miſericordiā qiuſtum eſt te ⁊ ſic eſſe bonum vt ꝑcendo ſis bonus rgo ab hoc ꝙ dominus oīm es. omnibus te parcere facis Gloſa vt parceſ potētia miteſcas natua̓. Notandum ꝙ in toto mūdo non eſt res que poſſit racionabiliter dominus nuncupal̓preter deum ſolum quere. ⁊3. q. 4j.de tribus cauſiſ Tumqꝛ homo diſpenſator mutuator mendicator n̄onon p̄t racōnabiliter dn̄s nuncupari Et adde tres impotēcias ī omin terreno Prima eſt ꝙ nō p̄t tm̄reddere ẜuo ſicut ſeruus ſibi ⁊ perconſequēs magis indiger ẜuo ꝙſeruus eo vt cōmuniter ſicut ibi ꝓbatur Secundo qꝛ nulluſ dominꝰterrenus p̄t facere ſeruum ſuuꝫ liberum Cuius probacio eſt qꝛ ip̄enon eſt liber Seruit enim mal̓ affectionibus cupiditatibus. ire ⁊ īpacientie Vnde Seneca epl̓a. .47.ſcd̓m cōmunes libros ẜuꝰ es. oſtēde quis non ſit. alius libidini aliꝰauaricie. alius ambicioni. oēs timori ſeruiūt. immo ſicut docet idēSeneca in prouerbijs ſuis. domini vt cōmuniter magis timent ꝙͣſubditi. res vera eſt. qui a multistimetur multos timet regibus peius eſt multo ꝙͣ ſeruientibꝰ Resvera quia iſti ſingulos illi vniuerſos timent vult dicere ꝙ vna prinata perſona. hꝫ forte vnum queꝫtimet ⁊ alia priuata habet queꝫ limet ita ꝙ ſinguli habēt ſingulosSed dn̄i ⁊ p̄lati timet vniuerſosTertia īpotentia ē quā dn̄i terremſuſtinent ꝙ nō poſſent hoīem cōpellere adẜuiendū eis. velint̓ nolint. qꝛ nūꝙͣ eis aliqͥs beneẜuiet īuitus Per oppoſitū deꝰ ē dn̄s realiter qͥ ẜuo in nullo indiget nec ꝑeius ẜuitiū aliquid ſibi atereſcit imo ecōtra ipē ẜuo ſuo potiuſ ẜuitquē ſꝑ cuſtodit In psͣ. Conſeruame dn̄e. qꝛ ſꝑaui in te dixi dominedeus meus es tu qm̄ bo. m. nō egeſSecūdo ip̄e ſibi ẜuientes liberoſfacit īmo regeſ. Apoc̓. i. dignꝰ eſtdominꝰ accipe̓ librū Et infra Redemiſti nos in ſanguine tuo ⁊ feciſtinos deo noſtro reges ⁊ ſacerdotesTercō nō ſolū hō īmo oīs creatura ſibi ẜuit velit nolit ī celo ⁊ ī terra ⁊ ī īfernō: qꝛ ſi hō obediat fuispreceptis volūtarie ⁊ v̓tuoſe ẜuitdeo ⁊ ad declarandū diuina mīaꝫī preſēti ad tēpꝰ ⁊ ī futuro pro ſēꝑSi nolit d̓inis p̄ceptis ẜuire volūtarie ẜuiet deo īuolūtarie ad declarandā diuinā iuſtitiā in preſentiad tēpus ⁊ ī futuro ꝓ ſꝑ. ⁊ iō oīsnecario ẜuiet ei vel ī ſuo releſti palacio. vel ī ſuo infernali argaſtuloineternū ẜt ideo d̓t psͣ. Magnusdominꝰ ⁊ laudabil̓ minis ⁊ mageeius non eſt finis ſt iteꝝ. ordina.cione tua. ꝑ. d. ⁊ omnia ẜuiunt tibi Iſtud ſatis aduerterat octauianus Auguſtꝰ. ſicut de eo narratSuetoniꝰ de vitā. 12. ceſarū domiinqͥt appellacōem ⁊ maledictum⁊ obprobrioſuꝫ ſꝑ exhorruit cumſpectate eo ludos ꝓnūtiatuꝫ eēt inimcio O dominum equū ⁊ bonuꝫ