potei̓t ſeruare ꝑpetuam cōtinentiam Homo guloſus eſtīat ꝙ nullus hō p̄t facere abſtinentiā. hōīiuſtꝰ ⁊ cupidꝰ credit ꝙ om̄is hōcupīathre diuicias ⁊ habūdantiam Et ideo omīs hō iudicat aliuꝫẜm ſeipſū Sicut docet Criſoſtoꝰ.in imꝑ. oꝑe c. 33. Oīs hō ẜm ſe exiſtīat alterū nec p̄t ip̄e meliꝰ ſētire d̓ altero ꝙ ſētit d̓ ſeipſo Ecce fornicariꝰ nemine eſtimat caſtum.Caſtꝰ non de facili de fornicacōeſuſpicatur Suꝑbus nemineꝫ putat hūilem ⁊ hūmil̓ nullū creditſuperbum ⁊ ſic de alijs ecri. 10. Invia ſtultꝰ ambulans cum ſit ipſe inſipiens om̄s ſtultos eſtīat.Ergo cauſa ē quare via virtutisvia penitēcie ⁊ ſācte religionis reputatur laborioſa ⁊ difficillis ē īexꝑiencia et ignorancia. ⁊ ꝙ aīaꝑalogiſat̉a ſemetip̄a. Et ideo nobis dicitur Ie̓. 6. Itate ſuꝑ vias ⁊videte ⁊ interrogate de ſemitis antiqius que ſit via bona ⁊ ambulate in ea et inueniētis refrigeiuꝫaīabꝰ vr̄is.Lcō. lxiij.Vid nobis profuit ſuperbia: aut diuiciarū iactancia quid contulit nobis..declarato in parte precedentiꝙ mali ī iudicio generali fatebūtur ſe fuiſſe iudicādo defraudatoſ⁊ in oꝑ ando vexatos. Hic proſe q̄tur enarrando qualiter fatebuntur ſe fuiſſe in amando deordinatos ẜt c̓ca hec duo facit Priº on̄tqͣlia fuer̄t illa q̄ ſūme amauerūt.Scd̓ ꝙ ꝑui ptij extiter̄t ibi. Tnͣſierūt Circa pͥm ē ſciēdū ꝙ affectio hoīs pͥº fuit deordīata ꝑ appe titū ſingularis excellencie Scdo perxiiamoreꝫ ſeculai̓s opulencie Et id̓quātū ad primū dicunt ſic Quidnobis profuit ſuꝑbia facilis ē qꝫſio ꝙ nich̓ ꝓfuit ſꝫ multū obfuitqꝛ deus ſuꝑbis reſiſtit. hūilibꝫ ātdat gratiam Iacobi. 4. Et notādum ꝙ non ſolū eſt confeſſio immo vehemens contritionis recōgnitio quando peccata ſua cū qͦdaꝫimꝓperio ſibijp̄is obiecto confitelulibuntur Vnde non ſolū cōfitebūt̉immo ſibijpis vehement̓ infultabunt ꝑ ineffabilem remorſū cōſciencie ſue Et hoc notant iſte queſtiones quas non alij ſed ſibijp̄iſꝓponunt ſoluendaſ. quid nobisCAſe⁊cͣ. ¶ Eſt em̄ ſuperbia inter viciamagis generoſum naſcendo. magis ammoſum inuadendo. et magis cauteloſum in alliciendo. Primō ſuperbia eſt vicium valdegeneroſum in naſcendo quia ſpiritusle et inter angelicos ſpiritus adinuentum eſt. Et ido nobiles mētes minis impedit Vnde Ie̓oniˢin epl̓a Suꝑbia natione celeſtisſublimium appetit mentes ⁊ quaſi ad proprios reuolans ortus appetit gloriam et puritatem hominū irrūpere que de gloria ⁊ ꝑultate angelorū erupit ut quoſ inuenit ꝑticipes natue̓: faciat ꝯſortesruine Sic tamen fatua ē ꝙ ad domū neſcit redire vnde Hugo liº.ſuo de anima Superbia in celo nata ē ſꝫ velud īmemor q̄ viainde deciderit Illuc poſtea redire nō potuit. ¶ Secūdo ſuꝑbia ē vicium valde aīoſū īuadēdo qꝛ nō ꝑcit loco. noꝑſone. nō tꝑi. nō ſtatui. Nō ꝑcitloco. qꝛ ꝙͣto locꝰ ſolēꝑmor: tantoſuꝑbia ꝓmptior ī ꝯgregacōibus
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten