Druckschrift 
Super sapientiam Salomonis
Einzelbild herunterladen
 

potei̓t ſeruare ꝑpetuam cōtinentiam Homo guloſus eſtīat nullus p̄t facere abſtinentiā.īiuſtꝰ cupidꝰ credit om̄iscupīathre diuicias habūdantiam Et ideo omīs iudicat aliuꝫẜm ſeipſū Sicut docet Criſoſtoꝰ.in imꝑ. oꝑe c. 33. Oīs ẜm ſe exiſtīat alterū nec p̄t ip̄e meliꝰ ſētire altero ſētit ſeipſo Ecce fornicariꝰ nemine eſtimat caſtum.Caſtꝰ non de facili de fornicacōeſuſpicatur Suꝑbus nemineꝫ putat hūilem hūmil̓ nullū creditſuperbum ſic de alijs ecri. 10. Invia ſtultꝰ ambulans cum ſit ipſe inſipiens om̄s ſtultos eſtīat.Ergo cauſa ē quare via virtutisvia penitēcie ſācte religionis reputatur laborioſa difficillis ē īexꝑiencia et ignorancia. aīaꝑalogiſat̉a ſemetip̄a. Et ideo nobis dicitur Ie̓. 6. Itate ſuꝑ viasvidete interrogate de ſemitis antiqius que ſit via bona ambulate in ea et inueniētis refrigeiuꝫaīabꝰ vr̄is.Lcō. lxiij.Vid nobis profuit ſuperbia: aut diuiciarū iactancia quid contulit nobis..declarato in parte precedenti mali ī iudicio generali fatebūtur ſe fuiſſe iudicādo defraudatoſ in oꝑ ando vexatos. Hic proſetur enarrando qualiter fatebuntur ſe fuiſſe in amando deordinatos ẜt c̓ca hec duo facit Priº on̄tqͣlia fuer̄t illa ſūme amauerūt.Scd̓ ꝑui ptij extiter̄t ibi. Tnͣſierūt Circa pͥm ē ſciēdū affectio hoīs pͥº fuit deordīata appe ti ſingularis excellencie Scdo perxiiamoreꝫ ſeculai̓s opulencie Et id̓quātū ad primū dicunt ſic Quidnobis profuit ſuꝑbia facilis ē qꝫſio nich̓ ꝓfuit ſꝫ multū obfuitqꝛ deus ſuꝑbis reſiſtit. hūilibꝫ ātdat gratiam Iacobi. 4. Et notādum non ſolū eſt confeſſio immo vehemens contritionis recōgnitio quando peccata ſua qͦdaꝫimꝓperio ſibijp̄is obiecto confitelulibuntur Vnde non ſolū cōfitebūt̉immo ſibijpis vehement̓ infultabunt ineffabilem remorſū cōſciencie ſue Et hoc notant iſte queſtiones quas non alij ſed ſibijp̄iſꝓponunt ſoluendaſ. quid nobisCAſe⁊cͣ. Eſt em̄ ſuperbia inter viciamagis generoſum naſcendo. magis ammoſum inuadendo. et magis cauteloſum in alliciendo. Pri ſuperbia eſt vicium valdegeneroſum in naſcendo quia ſpiritusle et inter angelicos ſpiritus adinuentum eſt. Et ido nobilestes minis impedit Vnde Ie̓oniˢin epl̓a Suꝑbia natione celeſtisſublimium appetit mentes quaſi ad proprios reuolans ortus appetit gloriam et puritatem homi irrūpere que de gloria ꝑultate angelorū erupit ut quoſ inuenit ꝑticipes natue̓: faciat ꝯſortesruine Sic tamen fatua ē ad do neſcit redire vnde Hugo liº.ſuo de anima Superbia in celo nata ē ſꝫ velud īmemor viainde deciderit Illuc poſtea redire potuit. Secūdo ſuꝑbia ē vicium valde aīoſū īuadēdo qꝛ ꝑcit loco. noꝑſone. tꝑi. ſtatui. ꝑcitloco. qꝛ ꝙͣto locꝰ ſolēꝑmor: tantoſuꝑbia ꝓmptior ī ꝯgregacōibus