rium hoc neceſſario tꝑe: ꝓ nomīs chriſti gloria velle accedere iactamur: ⁊ timido animo ꝑgimus? Cur ꝑfectā hāccharitatem inanibus verbis pollicemur: ⁊ a mundi illecebris et diuitijs ſtrictis vinculis nos alligari ⁊ detineri ꝑ-mittimꝰ? Perfectus em̄ chriſti ſeruꝰ (vt ait Hieronymꝰⁱſi aliquid pret̓ xp̄m habet ꝑfectus nō eſt. Cur ergo ſi ꝑfe-cti nō ſumus deo profectos fore ſumus ante mentiti? Osautem qui mentitur occidit animam. Igitur vt concludāſi perfecti ſumus cur mundi voluptates ⁊ bona conſide-ramꝰ paterna? Si non perfecti: cur inanibus verbis dn̄mfefellimus: qui quotidīe clamat ⁊ dicit: Si quis vult ve-nire poſt me abneget ſemetip̄m ⁊ tollat crucem ſuā ⁊ ſe-quatur me: ⁊ nos diuicijs onuſti arbitramur xp̄m ſequi?Iohannes.Audiamus Iohannem qui nos ⁊ hortat̉: ⁊ ſpirituali vo-voce cōteſtās ait: Nolite diligere mundū: neqꝫ ea que inmnundo ſunt. Si quis dilexerit mundum non eſt charitaspatris in illo: quoniam omne quod in mūdo eſt concupi-ſcentia carnis eſt: ⁊ concupiſcentia oculorū ⁊ ambitio ſe-culi: que non eſt a patre: ſed ex concupiſcentia ſeculi: etmundus tranſibit ⁊ concupiſcentia eius. Qui autem fe-cerit voluntatem dei manebit in eternū: quomodo ⁊ de-us manet in eternum. Hec Iohānes in prima epl̓a. IdeoHierony.ait Hieronymus: Id enī quod in preſenti ſeculo eſt: momentaneum eſt ac leue. Et ſubdit. Reſpuantur ergo ho-nores: deſpiciantur diuitie: ipſa quoqꝫ vita noſtra martyrij amore contemnatur. Et Cyprianꝰ libello de lapſis pul Cyprianus.cherrime ait: Decepit ml̓toſ patrimonij ſui amor cecꝰ: nōad recedendū parati aut expediti eſſe potuer̄t: qͦs facul-tates ſue velut cōpodes ligauer̄t. Illa fuer̄t a remanētibus vīcula: ille cathene quibꝰ virtus retardata ē: ⁊ fidespreſſa: ⁊ mens vincta: ⁊ anima precluſa: vt ſerpenti ter-ram ẜm ſententiam dei deuoranti preda et cibꝰ fierent: qͥt̓reſtribꝰ īhererēt. Un̄ dn̄s: Si vis ꝑfctūs eē: vade ⁊ vēdeoīa q̄ hēs ⁊ da pauꝑibꝰ: ⁊ ſeq̄re me. Si hͨ diuites facerēt ꝑdiuitiaſ nō ꝑirēt: eēt in celo cor: aīus ⁊ ſēſꝰ: ſi thezaurꝰ eēte iiij