⁊ teſtamentū docuit. Et. v. ca. Nō ſolū animam meā Ieſu chriſto mūdā: ſꝫ ſuā ꝓpriam deū tribuiſſe enarrat. Aitit em̄ deus vt ille inquit Xp̄o Marie filio animā noſtramꝓpͥe ꝯferentes vim atqꝫ virtutē p̄ ceteris p̄buimus. Et ſicper hūc modū licet Moyſi legē ⁊ xp̄i euāgelium laudet:neutrā tamē ꝯfirmare voluit: ſed cōtradictorio quodammodo ꝓpriā inducēs vtranqꝫ deſtruere conatꝰ eſt. Et penas nō ſibi credētibꝰ inferni ⁊ tormētorū qualia ſibi adinuenire libuit ꝓminat̉. Credentibꝰ paradiſū vt vidiſti re-ꝓmittit. In quo paradiſo ⁊ Ieſum ⁊ Mariam matrē ponere nō dubitauit. Nam xxxiiij. ca. Alchoran inducit de-um in hec verba loquētem: Filiū itē Barie ſimul ⁊ ip̄amhominibus miraculū faciētes: ipſis locum bonuꝫ ⁊ aquisamenū habitandū p̄buimus. Negatqꝫ etiā cū aliqͥbꝰ an-tiquis hereticis et manicheo maxime mortuū Ieſū xp̄mfuiſſe: vt xij ca. dicti voluminis ꝯtra iudeos inuehēs ait:Un̄ Marie blaſphemiā ⁊ īmoderatā ꝯtumeliā inferunt:ſeqꝫ xp̄m Marie filiū dei nūciū peremiſſe perhibēt: ſꝫ ne-quaqͣꝫ eum: immo ſui ſimilē ſuſpēdentes int̓fecerūt: ꝓfitētes etiā ſe ſue cedis auctores: cordibus ſuis nō minimaꝫambiguitatē ingerūt: ſed eū nullatenus interfecerūt qꝛ:deꝰ incōprehēſibilis ⁊ ſapiēs: eū ad ſe tranſmigrare fecit.In quē viri legū veraciter ante mortē ſcilicet xp̄i credēt⁊ eoꝝ ſeculo futuro teſtis aſtabit ille. Hec in Alchoran.prefato capitulo. Amplius ⁊ diē iudicij futurū aſſerit: ⁊deum ſolū iudicaturū videlicet ⁊ nō xp̄m: ſed ad ſonitūbuccine angeli mortis Ieſum xp̄m vna ſimul cū angel̓:demonibꝰ: ⁊ alijs omnibꝰ viuētibus creaturis: deo ſolocreatore ſuꝑſtite moriturū: reſurrecturūqꝫ dein̄ cū omni-bus alijs. Ad quē xp̄iani accedent ſupplicit̓ exorantes: vtꝓ ſe ad deū int̓cedere velit. Un̄ in ea diſputatiōe ſeu d̓octrina quā ſupra nomīauimꝰ in hec verba de xp̄ianis ſcribitur: Conuerſi ad chriſtū dicent: Ieſu chriſte ſpiritꝰ/ verbum et virtus dei/ moueat te pietas tua et intercede pronobis: tunc dicet eis Ieſus: Quod a me petitis ipſi amiſio iij