CatherinaFranciſcus.Thomas cātuarienſis.

a ciuitate ſeceſſit: Eulalia autem ſe in facieꝫ preſidis ob-tulit dicens? Quid ingrederis ciuitatem inimice dei ex-celſi? Quid perſequeris chriſtianos: ⁊ niteriſ perdere virgines dei? Dominꝰ me docuit in ꝟitate ſua: nec poterisſeducere pueritiam meam. Cui datianus: O infātula anteqͣꝫ creſcas floreꝫ tue etatis perdere queris. Et cum necverbis: nec crudelibus tormentis a ſanctiſſimo propoſitoſeduci poſſet: ſententia capitali dānatur. Quomodo etiāſe ſpōte martyrio obtulerit chriſti ſponſa Katherina: ſu-pra memorauimus: ꝙ de virgine hac tam pulchra ⁊ puel-la nobiliſſima ſtupor mētibus inferatur: vnde tanta cha-ritas tantꝰ: ardor mētis illi incubuerit. Sed a chriſto ſpō-ſo ſuo hic ardoris ſpiritus prouenit: prouenietqꝫ vnicuiqꝫqui dilectione ⁊ᶠ amore illi cōiungi optabit. Quo chriſtiamore ac dulcedine tractus chriſti ſignifer Frāciſcus tri-bus vicibus ad infidelium partes vt illius ſanctiſſimumnomen confiteretur iter eſt aggreſſus. Sed quid de Thoma cantuarienſi archiepiſcopo dicam: qui vt imperato-ris ſui chriſti veſtigia ſequeretur: cum ad eum interficiendum milites regis armati venirent: illis occurrens dixit:Ecce ego? Sufficiat hͨ narraſſe. Sed tacere nō poſſū defratribus illiſ beati Frāciſci charitate armati. Pauci ad-modum ſunt anni elapſi vt fere lx. ꝙ in hieroſolyme partibus ad infideles illos cedulā admonitionis fidei ⁊ declarationis praue illoꝝ legis tradiderunt: quo ⁊ interfecti ⁊martyrij coronas ſuſceperūt. Idem ⁊ tempore Franciſcipatris eorum prius cōtigerat: ꝙ quādoqꝫ ex ſuis fratribcharitate ⁊ xp̄i zelo ſuccēſi: licētia a Frāciſco (qͥ illoſ optime nouerat īpetrata) vl̓ potiꝰ ſuis exhortatōibꝰ miſſi: adinfideles ꝓ ꝯfitēdo nomine Ieſu xp̄i acceſſerūt: qd̓ cū inmareochia ciuitate regis granate in hiſpania virilit̓ fuiſ-ſent ꝓfeſſi: martyrij coronas ſuſcipere valuerūt. Magnꝰigit̉ hic martyrij gradꝰ īmo maximꝰ: nec maiꝰ int̓ marty-res teſtimoniū reꝑiri pōt (vt om̄es aſſerūt doctores) qͣꝫ ꝙquis ad xp̄i dn̄i exēplar: ſemetip̄m ſpōte ꝓ illiꝰ nomīs cō